Nieuwetijdse ellende

Over het algemeen vind ik het heerlijk om in deze Nieuwe tijd te leven en er mijn weg in te vinden, maar soms…

Vertrouwen en overgave

Afgelopen week was het toch allemaal weer even wat lastiger. Het begon vorige week donderdag al met de locatie van de Energiedag voor 3 november (toen nog 3 weken te gaan). Door het ontbreken van voldoende nooduitgangen kregen we te horen dat wij ons event niet op dit plek met zoveel mensen mochten organiseren. Dat was even schakelen, de volgende dag een nieuwe locatie op het zelfde terrein bekeken en in het weekend de hele indeling en opstellingen opnieuw doorgedacht. Klinkt simpel en dat is het ook, toch kostte het mij veel energie. Ik merkte dat ik het event op de oude locatie al helemaal in mijn hoofd had uitgewerkt en het kostte mij energie om deze beelden weer los te laten, en nieuwe beelden te creëren op de nieuwe locatie. Toch moest ik ook dat proces door om weer met evenveel passie voor de nieuwe locatie te gaan. Dus bewust tijd en energie te geven aan het loslaten van oude beelden en concepten. En vertrouwen dat het wel goed komt…

Digitaal gedoe

Trots op mijn collega’s en mijzelf dat we maandag weer up-and-running waren op een nieuwe plek met een nieuwe opstelling kwam de volgende interventie vanuit het universum. De inschrijvingen voor de Energiedag kwamen niet meer binnen en na wat onderzoek bleken, door een bug in de Google-doc, alle inschrijvingen sinds donderdag te zijn verdwenen. En dat net terwijl er die woensdag een grote mailing was uitgegaan naar een grote groep van onze beste klanten. Hoeveel ondernemers hebben we gemist? Hoe moet dat nu? Hoe kunnen we dit zo klantgericht en simpel mogelijk oplossen? En hoe voorkomen we dat ons dit nog een keer gebeurt? Ik had er flinke buikpijn van. Ik wil controle hebben, grip hebben, maar het kan niet meer. Weer loslaten en overgeven. In dit geval aan de grillen van de digitale wereld. Die blijkt weer eens niet feilloos, jammer dan.

Al de tijd rijp is…

Ondertussen blijven de inschrijvingen voor de Energiedag flink achter. Van alle kanten horen wij ondernemers die het onderwerp Sociale Innovatie geweldig belangrijk vinden en graag willen komen, maar wij zien ze niet terug in de inschrijvingen. Wat doen we niet goed? Weer slaat de stress toe: wat doen we niet goed? Wat moet er anders? Waarom lukt het niet? Is de tijd er toch nog niet rijp voor? Is het MKB toch nog niet toe aan onze boodschap? Nee, dat is het niet. Diep in mijzelf weet ik dat we dit moeten doen, en dat er behoefte aan is. Waarom dan toch die stress en die buikpijn?
Eigenlijk weet ik het wel: het is weer mijn lieve ongeduldige ego. Mijn ego wil zo graag dat het sneller gaat, dat we nu al vol zitten met ondernemers die het belang van Sociale innovatie herkennen, dat we nu al kunnen laten zien aan de wereld dat we hiermee één van de routes naar een mooiere, duurzamer samenleving hebben gevonden. Ook dit ongeduld mag (voelt even als moeten) ik weer loslaten en mij overgeven aan de flow en de snelheid van het universum.

Soms voelt het allemaal even als Nieuwetijdse ellende, gelukkig kan ik snel herstellen en herken het weer als signalen naar mijzelf: ‘nog even geduld. Alles is precies zoals het nu moet zijn…’

Je kunt je dus nog inschrijven voor de Energiedag, als jij er al wel aan toe bent!

Transformeren

Afgelopen weken mocht ik zelf aan den lijve ondervinden hoe transformeren werkt in een organisatie. Onder het huidige kabinet wordt het hele innovatieveld opgeschud en zo ook de rol en positie van Syntens. Wij gaan op termijn samen met de Kamer van Koophandel in het Ondernemingsplein. Hoe dit er allemaal precies uit gaat zien is nog niet echt duidelijk. Toch is er al een flinke transformatie aan de gang in onze organisatie. Deze is niet alleen ingegeven door de kabinetsbeslissingen, maar ook door een gevoel dat we anders (beter) moeten kunnen werken, met een grotere impact op innovatie in het MKB in Nederland.

Power to the people

Afgelopen zomer heeft ons MT besloten om voor het eerst werkelijk de hele organisatie te betrekken bij de vraag: hoe kunnen wij ons werk nog beter gaan doen, en wat voor soort organisatie vraagt dit? Een heel wijs, maar ook moedig besluit. Ze hebben hun macht gebruik om de kracht in de organisatie te mobiliseren. En dit proces zitten we nu midden in.

Eerst is, in een groep van 50 mensen uit de gehele organisatie, een soort outline neergezet, waarin de uitgangspunten zijn bepaald voor onze kern, met antwoorden op de vraag: waarom bestaan wij, voor wie en wat is onze toegevoegde waarde? Ons hoger doel is geformuleerd als: ‘Syntens stimuleert ondernemingen zich duurzaam te vernieuwen en bevordert hiermee welvaart en welzijn in Nederland.’

Ik, als sociaal innovator, ben aangenaam verrast met de uitbreiding van Welvaart, met ook Welzijn. Het gaat dus niet alleen meer om economie, maar net zo goed over mensen en maatschappelijke relevantie. Werken aan Relevante Toegevoegde Waarde voor de BV Nederland. Hier gaat mijn hartje wel sneller van kloppen.

Uitdaging

Maar wat ik vooral heel interessant vind is de transformatieslag die we nu aan het maken zijn vanuit de vraag: met welke organisatie kun je dit optimaal realiseren? Wat ik merk is dat het voor veel mensen lastig is om de oude kaders los te laten. Een deel van de mensen vindt dit lastig vanuit twee sterke overtuigingen te weten: ‘adviseurs zijn vooral bezig hun eigen hobby uit te oefenen’ en meer algemeen ‘mensen moeten toch gecontroleerd worden, anders doen ze te weinig’ (het negatieve mensbeeld: de mens is van nature lui). De overtuigingen hebben hun basis in ‘onvoldoende vertrouwen in medewerkers’. Deze mensen zijn steeds op zoek naar heldere en niet te weerleggen kaders: “dan weten we allemaal waar we aan toe zijn”.

Echter er zijn ook mensen die geen last hebben van bovenstaande overtuigingen en toch moeite heeft om de kaders los te laten. Dit heeft te maken met onbewuste vooronderstellingen. Tijdens de discussies en de invulling van de nieuwe organisatie worden aannames gedaan die niet expliciet worden gemaakt, maar wel sterk sturend zijn. Zo was er bijvoorbeeld al vanuit gegaan dat we naar een soort matrixorganisatie zouden groeien, met alle keuzes van dien. Toen ik, samen met een paar collega’s, deze aanname op tafel legde bleek de aanname nog helemaal niet vast te staan. Hierdoor ontstond ruimte voor een alternatief organisatiemodel: de netwerkorganisatie. Vooral het denken vanuit hiërarchieën belemmert veel alternatieve gedachtegangen heb ik gemerkt.

Voor de eerste groep is de uitdaging om hun negatieve mensbeeld los te laten en te vertrouwen dat vrijheid én verantwoordelijkheid zullen leiden tot de juiste resultaten. Voor de tweede groep, waartoe ik zelf ook behoor is de uitdaging om je steeds af te vragen ‘waar je vanuit gaat’: welke vooronderstelling ligt ten grondslag aan je keuze en klopt deze vooronderstelling.

Af en toe een stap terug

Afgelopen week had ik mij aangemeld om mee te denken over de invulling van kernwaarden van de organisatie. In de groep van 50 was een eerste aanzet gegeven met 3 kernwaarden: Resultaatgericht, Verbindend en Verantwoordelijk. Na een korte inleiding over Identiteitsmarketing, waarin nog even scherp het verschil werd neergezet tussen merkwaarden en categoriewaarden, mochten we een eerste reactie geven. Enigszins vertwijfeld zei ik: “Ik krijg alleen bij Verbindend een lekker gevoel. De andere twee heb ik helemaal geen gevoel bij. Ik snap dat ze belangrijk zijn, maar ze helpen mij niet om mijn werk nog beter te gaan doen, met nog meer passie en energie.” Zo meteen maar de knuppel in het hoenderhok. En wat zie je dan gebeuren? Een aantal mensen herkennen dit en steunen je daarin, een aantal anderen gaan in de weerstand vanuit het argument: “er hebben toch al 50 mensen over nagedacht, dit zijn de kernwaarden die we moeten uitwerken, we gaan de discussie niet opnieuw voeren.” In die weerstand spelen volgens mij twee vooronderstellingen een rol: 1. de groep van 50 heeft alles al kunnen overzien en dus juist gekozen, 2. (meer een soort irritatie) jullie willen altijd discussiëren en hebben geen vertrouwen in anderen.

Transformatie

Wat ik mooi vond om te zien was, hoe de mensen die de dag hadden voorbereid hiermee omgingen. In plaats van een duidelijke keuze te maken, voor of tegen het op de helling gooien van de oorspronkelijke kernwaarden, werden we in 4 groepen erop uitgestuurd om met elkaar aan de slag te gaan en maar te kijken waar we op uitkwamen. Vervolgens kwamen de 4 groepen weer bij elkaar en bleken 3 groepen eigenlijk op ongeveer het zelfde uit te komen: 3 aangepaste kernwaarden. De 4e groep had netjes de benoemde kernwaarden geprobeerd uit te werken, maar waren daar nog niet helemaal uit gekomen. De 3 kernwaarden die overeen kwamen waren: Eerlijkheid (onafhankelijk, naast de ondernemer, zijn belang is ons belang, oprecht klankbord), Verbindend ((kennis)netwerken, speelveld vergroten), Activerend (motiveren en actieveren, toekomstgericht kijken en actiegericht werken, oprekken en stappen zetten).

Bijzonder en leerzaam

Waar ik vooral van genoten heb, is de openheid/eerlijkheid in het proces, de verbinding die ontstond en de actiegerichtheid van de mensen. Alles kon gezegd worden, mensen waren op een opbouwende manier met elkaar in gesprek, aanpakken werden bijgesteld als daar behoefte aan was. Hiermee gaven wij met elkaar ook intern vorm aan de woorden Eerlijkheid, Verbindend en Activerend.

Eén van mijn collega’s zei letterlijk: “Het gaat zo tegen mijn natuur in om nu af te wijken van de vraag die we van het MT hebben gekregen (namelijk: het uitwerken van de 3 gekozen kernwaarden), maar ik weet dat we het toch moeten laten gebeuren.” Ik heb hem teruggeven dat ik het dapper vindt dat hij er zo in durft te staan, maar dat ik het vooral waardeer dat hij zijn gevoel zo openlijk met ons deelt. Hierdoor kan ik er rekening mee houden, dat hij het soms spannend vindt, en daar dus meer rekening mee houden. Volgens mij is dit de essentie van het transformatieproces waar we in zitten: we mogen onze kwetsbaarheid en angsten gewoon uiten, we hebben ze namelijk ALLEMAAL.

Leren en transformeren; spannend en uitdagend tegelijk!

Hallo Ego

Hallo ego
Hallo B.V. Ik
Me myself and I
Wat moet ik met je, wat wil ik met je?
Ik kan niet met je en ik kan niet zonder je
Heb jij dat nou ook?

Lief ego
Wie ben jij eigenlijk?
Volgens Eckhart Tolle ben jij mijn niet-ontwaakte ik, die denkt, praat en handelt.
Jij bent die stem in mijn hoofd.
Je bent onverzadigbaar en hebt nooit genoeg.
Tolle noemt jou zelfs een stoornis of een soort collectieve waanzin die de mensheid met elkaar deelt.

Jij bent de jas die mijn Ik beschermt, maar ook afschermt.
Jij jut mij op, om mijzelf te verbeteren en te overtreffen.
Jij vecht voor mijn erkenning en waardering.
Jij eist voor mij ruimte, vrijheid en liefde.
Maar jij wordt daarin gestuurd door angst, hebzucht en honger naar macht.
Jij houdt mij af van kwetsbaarheid en echte verbinding.

Jij neigt ertoe ‘hebben’ gelijk te stellen met ‘Zijn’: ik heb, dus ik besta.
En hoe meer ik heb, des te meer ik besta.
“Kijk mijn mooie auto eens, en mijn prachtige kinderen, mijn fantastische baan en mijn grote huis.”
Jij leeft door vergelijking. Als ik het maar beter doe dan de ander, als ik maar meer heb dan de ander.
Hoe ik door andere gezien wordt verander jij in hoe ik mijzelf zie.

In de meeste gevallen als ik het over ‘ik’ heb, ben jij aan het woord.
Jij bestaat uit mijn gedachten, mijn emoties, mijn verzameling aan herinneringen, waarmee ik mij identificeer als ‘ik en mijn verhaal’,

Jij bestaat uit de rollen die ik uit gewoonte speel zonder dat te beseffen.
Mijn collectieve identificaties: ik ben een Nederlander, ik ben blank, ik ben hoogopgeleid, …
Maar dat ben IK natuurlijk helemaal niet, dat ben jij. Woorden kunnen helemaal niet beschrijven wie IK ben.

Waarom kom ik hier nu pas achter?
Waarom hebben ze mij dit op school niet geleerd?
Nog sterker: op school is mij geleerd veel waarde te hechten aan de betekenis van woorden, want woorden worden gebruikt om mij uit te leggen wat waarheid is.
“De aarde is plat” o nee “de aarde is rond”, “neutronen en electronen zijn de kleinste deeltjes in de wereld” of toch niet?
Op school heb ik geleerd dat ik juist iets moet worden: een rol, een beroep, een goed mens…..
Zo verwarrend.

Het tijdperk van loslaten
Maar het is nu tijd dat wij elkaar gaan loslaten.
En niet alleen ik, maar de mensheid als collectief.
We staan op het grensvlak van een collectieve groei.
Dit is de voorspelling van de Maya’s voor 2012.
De groei vanuit het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk.
De Inka’s noemen dit de groei van het 3e naar het 4e bewustzijnsniveau;
Van het niveau van tegenstelling, straffen en belonen, goed en fout,
naar het niveau van integratie, verbinding, oordeelsvrij…….

Hallo ego
Hallo jas die ik voor IK aanzag.
IK mag je loslaten, maar dat vind ik niet makkelijk
Ook al ben ik mij bewust van deze jas, ik kan jou nog niet altijd uittrekken.
Het lukt gewoon nog niet, alsof mijn lichaam de knoopjes al los krijgt,
maar mijn armen nog niet uit jouw mouwen kan halen.
Jij houdt mijn lichaam in bedwang.
En ik weet dat jij mij hiermee wilt beschermen.
Beschermen tegen teleurstelling, afkeuring en afwijzing.
En daarom ben ik ook gehecht aan jou, aan mijn rollen, aan mijn dingen, aan mijn bescherming, het voelt zo vertrouwd, ik ben zo aan jou gehecht.

Hoe laat ik deze gehechtheid aan jou en alles waar jij voor vecht los?
Eckhart Tolle zegt mij dat ik dat niet moet proberen te doen.
Dat is onmogelijk.
Hij zegt: “Gehechtheid valt vanzelf weg als je niet meer probeert om jezelf in rollen en in dingen te vinden.”
Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Veel van de rollen die ik heb kan ik makkelijk loslaten, maar niet allemaal. Tijdens mijn NLP opleidingen deden wij een oefening om al onze rollen los te maken van het ik. Ik moest een lijst van minimaal 20 identificaties maken en aan mijn medecursisten geven. Vervolgens werd ik midden in de kring van medecursisten gezet. Om de beurt lazen zij mijn identificaties voor en moest ik zeggen “ik BEN geen dochter, ik speel de rol van dochter naar mijn ouders. Ik BEN niet dominant, ik gedraag mij vaak op een manier die je dominant kunt noemen.” bij een groot deel van de identificaties was het niet moeilijk om ze los te laten, maar en paar bleken toch hardnekkig bijvoorbeeld de rol van Moeder. Ik vond het ontzettend moeilijk om eerlijk te zeggen “IK ben geen moeder….”.

En deze zomer nog: ik ontving een negatieve beoordeling van mijn teamleider.
En wat werd IK boos, omdat jij niet werd gewaardeerd!
Omdat hij niet zag hoe jij mij had gepushed om te blijven vechten voor Sociale Innovatie in het MKB.
Maar ik identificeer mij daarmee met mijn missie en als dat niet gezien wordt ben ik boos.
Maar ik weet nu dat jij dit was en niet ik.

Lief ego,
Het is tijd om af en toe de jas even uit te trekken.
Jij heeft mij veel gebracht, en daar ben ik je dankbaar voor,
maar met een prijskaartje.
Het kostte veel energie, plezier, tijd en aandacht.
Hoe goed bedoeld, de jas is mij te krap en te benauwd geworden.
Ik besef dat jou loslaten mij niet altijd dezelfde resultaten zal geven als nu,
zeker niet op de korte termijn.
Maar ik weet dat Deepak Chopra gelijk heeft als hij zegt dat ik zonder jou in mijn pure persoonlijke kracht kom, met mijn eigen persoonlijk macht.
Vanuit deze persoonlijke macht opereer ik vanuit mijn ziel,
ben ik immuun voor kritiek en jaloezie,
voel ik mij niet beter of slechter dan een ander,
ben ik onthecht en toch betrokken,
en durf ik authentiek te zijn.

En als ik de wereld niet meer bedekt met woorden en etiketten,
keert het gevoel voor het wonderbaarlijke terug in mijn leven,
dat ik had als klein kind,
maar mij nauwelijks meer kan herinneren.

Dag ego
Het is een bevrijding om te beseffen dat de stem in mijn hoofd niet is wie ik ben.
Jij bent niet wie ik ben.
Jij bent alleen de jas die mij beschermt als ik het nodig heb.
Daar ben ik je heel dankbaar voor en ik zal je ook nog vaak gebruiken,
maar dan bewust en niet in alle gevallen.

En wie ben ik? Ik ben degene die het ziet.
Het bewustzijn dat er was vóór het denken, de ruimte waarin het denken – of de emotie of waarneming – plaatsvindt.
Maar ik ben ook mild, naar mezelf en naar de ander.
Bewust zonder oordeel van goed of fout,
bewust van elke keer een klein stapje meer mijzelf.

Ik ben dankbaar voor de raad van Eckhart Tolle
“ Je wordt niet goed door te proberen goed te zijn maar door de goedheid te vinden die al in je zit en die goedheid te voorschijn te laten komen. Maar dat kan alleen gebeuren als er iets fundamenteel verandert aan je bewustzijnstoestand.”
Ik ben mij bewust van mijn onvolmaakte, naakte ik,
en ik ben kwetsbaar,
stapje voor stapje op weg,
naar mijn eigen goedheid, zonder oordeel.

En zoals de Maya’s zeggen:
In lakesh!
“Jij bent de andere ik”

Liefs, IK

Deze brief heb ik geschreven in het kader van mijn leergang Retoriek van Jan Vaessen

Roerige tijden, nieuwe kansen

Ik geloof dat het niemand ontgaat dat we in roerige tijden leven. De ontwikkelingen gaan steeds sneller, de ene crisis is nog niet voorbij of de volgende dient zich aan. Of het nu op ecologisch, politiek, maatschappelijk of economisch vlak is. De tegenstellingen worden groter, de crises heftiger en de gevolgen desasteurzer.
De Maya’s hebben, aan het begin van onze hedendaagse jaartelling, al berekend dat we nu in een roerige tijd terecht zouden komen. Zij zagen de ontwikkelingen op aarde als een spiraal die langzaam naar binnen draait, met opvolgende lichte en donkere tijden. Doordat we nu bijna bij het middelpunt van de spiraal zijn aangekomen gaat het allemaal steeds sneller. Volgens de Maya’s duurt dit nog tot eind 2012, waarna de aarde in een nieuwe spiraal terecht komt (de zon is dan van het Vissentijdperk volledig over naar het Watermantijdperk) en weer aan de buitenkant van de spiraal is aangeland. Wat volgens de Maya’s betekent dat we weer in heel rustig vaarwater komen. Maar voorlopig krijgen we nog twee hele roerige jaren. Wil je hier meer over weten kijken dan eens naar het verhaal van Ian Lundgold.

De tegenstroom

Het klink allemaal heel heftig en lijkt negatief. Echter er is ook een andere kant, een tegenstroom. Ik zie steeds meer mensen, bedrijven en activiteiten die bezig zijn om naar een dieper niveau van bewustzijn te groeien. Een niveau waarin geld en macht niet meer leidend zijn, maar betekenis en verbinding. Afgelopen week heb ik weer een aantal ervaringen gehad op waarin ik dat het mogen zien. En die wil ik graag delen om daarmee anderen een hart onder de riem te steken en aan te moedigen om ook dit pad op te gaan.

Slimme bedrijven

De eerste ervaring was een gesprek met een metaalbedrijf dat ik wil voordragen voor “Slimste bedrijf van Nederland”. Het lijkt een heel gewoon bedrijf met veel technische medewerkers en productiemensen. Maar dit bedrijf doet iets bijzonders: het laat medewerkers mensen zijn, in plaats van productiemiddelen. Dit doen zij door uitdagingen in het bedrijf met elkaar op te lossen, ruimte te geven aan een ieder om zijn kracht te laten zien, het werk te verdelen naar beste kunnen en te leren van fouten. En misschien zit in dat laatste wel de grootste kracht. Er zitten in dit bedrijf managers die durven toe te geven dat zij soms ook niet weten hoe het moet, en die durven toe te geven als ze het niet goed hebben gedaan. En uiteindelijk levert dit ook economisch succes, en daarmee relatief weinig last van de crisis. En wat ik zelf het allermooiste vind is dat daaruit ook de behoefte is ontstaan om meer te gaan bieden aan klanten en de omgeving, dan alleen de producten en diensten die zij leveren. Zij willen hun kennis en ervaring gaan inzetten voor het verbeteren van de wereld om hen heen.
En gelukkig is dit niet het enige bedrijf in Nederland dat op deze koers zit.

Energiedag voor het MKB

Samen met een aantal collega’s zijn we weer aan de slag om een Energiedag te organiseren in het kader van de MKB Krachtcentrale. Op die dag willen we zo’n 500 MKB ondernemers laten ervaren hoe je vanuit betekenis en menszijn een onderneming kunt vormen die mooier, beter en effectiever is en die geld én geluk genereren. Naast een tweetal bijzondere sprekers, Jan Bommerez en Herman Wijffels, en een twintigtal ervaringsactiviteiten, willen we op die dag ook de kracht van de massa laten ervaren door te gaan crowdsourcen. We willen de ochtend beginnen met een concrete uitdaging en die aan het eind van de dag, met hulp van alle aanwezigen, gerealiseerd hebben. In dit kader hadden een collega en ik afgelopen vrijdag een afspraak met een kennisleverancier over hoe dit aan te pakken. Zijn vraag aan ons was: welk concreet probleem wil je op die dag aanpakken. We hadden wel wat suggesties, maar dat leek het allemaal net niet te zijn. Al worstelend en denkend reden we door naar onze volgende afspraak. Een afspraak die ik al tijden heb geprobeerd te maken, maar elke keer om andere redenen werd uitgesteld. Tot vrijdag. En we zaten nog geen vijf minuten of de energie begon zo enorm te stromen en de uitdaging voor het crowdsourcen werd ons in de schoot geworpen. En wat voelde het rijk en goed!

Rijk zakendoen

En als laatste kreeg ik gisteren het boek van mijn zeer gewaardeerde vriendin Désirée Murk-Scholten in de brievenbus: Rijk Zakendoen. De inhoud was voor mij al bekend, omdat ik samen met haar het concept heb mogen vormgeven. Maar wat mij het meeste deed was om te lezen hoe zij vanuit dit concept en vanuit haar eigen behoefte om betekenis de wereld in is gegaan om mensen te laten ervaren hoe het anders kan en om te zien wat het haar weer oplevert. Als je dit leest voel je hoe delen vermenigvuldigen wordt. Goed gedaan Dees!

Betekenisvol ondernemen

Voor mij waren al deze ervaringen weer een aanmoediging om zelf ook vanuit betekenis te ondernemen. Een paar minuten geleden kwam op Twitter de uitspraak “ als je weet WAAROM, dan volgt het wat vanzelf” (dank je Bloei). De betekenis die ik wil leveren is bedrijven helpen om vanuit betekenis te gaan ondernemen. Waarbij de ondernemer durft te vertrouwen op zijn diepste inzichten zonder precies te weten hoe dit moet worden vormgegeven. Door de diepste wensen en inzichten uit te spreken en te durven vragen wat daarvoor nodig is zonder zelf het antwoord te weten.

Is jou bedrijf al toe aan betekenisvol ondernemen?

Een gave bestemming

Nee, deze blog gaat niet over een mooie vakantielocatie. Het gaat over een ander soort bestemming. Noem het de levensbestemming, droom, levensdoel, ambitie…..

Schoonmaken als bestemming

Vanochtend had ik een bijzonder gesprek met onze hulp in huis. Een bijzonder mens, die gelukkig wordt door te zorgen dat wekelijks ons huis weer schoon is. Ze geniet er zo van, omdat ze weet dat wij er blij van worden, en omdat ze zo ongelooflijk veel van onze kinderen houdt. Dus vandaag was het een bijzonder goede dag voor haar, omdat de kinderen vrij waren en dus niet rond haar weg te slaan. De liefde is geheel wederzijds.
Een ruimhartig mens dat haar bestemming had gevonden in het schoonmaken van bedrijfspanden, maar door een nare ziekte en de gevolgen daarvan niet meer mag schoonmaken (maar bij ons kan ze het gelukkig niet laten). Schoonmaken was haar lust en haar leven en ineens kan het niet meer. De bodem onder haar bestaan leek weggevaagd. En daarom is het zo’n bijzonder mens: vandaag mocht ik ervaren hoe zij nu berusting heeft gevonden in het feit dat zij niet meer mag schoonmaken, het durft los te laten, en haar geluk gaat zoeken in nieuwe activiteiten die haar even veel plezier en geluk gaan geven als het schoonmaken haar ooit heeft gedaan, zonder te weten wat dat dan precies zal worden. Ze leeft van de wetenschap dat ze er toe doet, voor anderen. En als het dan niet met schoonmaken kan, dan maar op zoek naar een nieuwe invulling en vorm. Wat ongelooflijk dapper en sterk. Een mens met de gave om anderen te raken door wat zij doet, hoe triviaal dat op het eerste gezicht ook lijkt. En een die zich niet uit het veld laat slaan als de ene weg niet lukt. Gewoon weer overnieuw beginnen en vooruit kijken. Voor mij een voorbeeld!

Een gave

We hebben allemaal een gave, misschien wel meerdere. Die hebben we meegekregen bij onze geboorte. In de Christelijke historie wordt in de bijbel gesproken over de Gaven van de Geest: wijsheid, kennis, geloof, genezen, verrichten van wonderen, profeteren, onderscheiden van wat wel en niet van de Geest afkomstig is, klanktaal spreken, klanktaal uitleggen, beheren en besturen, bijstand verlenen. Het Sjamanisme heeft het over de Tweelinggeesten: Genezer, Magiër, Leraar, Boodschapper, Beschermer, Strijder en Uitvoerder. En ook de Inca’s en de Maya’s hebben hun eigen benaming voor de gave die wij hebben meegekregen. De gave die we mogen inzetten om ‘de wereld een beetje mooier te maken’ (zoals men vanuit Great Place to Live zo mooi verwoord). Onze ontdekkingstocht is om uit te vinden welke onze eigen gave is en hoe wij hem kunnen inzetten om onze bestemming te realiseren.

Bestemming: Nieuwe tijd

Waarom mij dit zo bezig houdt? En met mij vele anderen? Omdat wij, in mijn beleving, in de bijzonder tijd geboren zijn en leven. De Christenen spreken over de tijd van de Heilige Geest, de Inca’s noemen het Taripay pacha (het tijdperk van het nieuwe ontmoeten van onszelf), de Maya’s noemen het de overgangsperiode van het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk. Hoe je het ook noemt, uiteindelijk beschrijven zij allemaal de overgang die wij hebben te realiseren naar een nieuwe tijd. Een tijd waarin, zoals Elisabeth Jenkins het beschrijft: ‘de profetieën voorspellen: een einde aan het persoonlijke of individuele karma, een einde aan de angst, de armoede, en de oorlog en het begin van een tijd van delen en de ontwikkeling van wonderlijke nieuwe menselijk vaardigheden! Dit is de tijd voor wonderen.’

Mijn ontdekkingsreis

Mijn eigen reis is ook het ontdekken van mijn echte gave. Als Hemelwandelaar heb ik iets met het verbinden door tijd en ruimte en de kracht van profetie. Ik heb al een paar keer gehoord dat ik helende handen heb. Allemaal mooie gaven, die nu nog een goede vorm moeten vinden om echt impact te hebben in het realiseren van de overgang naar de nieuwe tijd. Want daarvoor is het nodig om de gave te gebruiken in verbinding met zo veel mogelijk anderen; op weg naar een wereld van ultieme liefde en hoop. De nieuwe tijd. Ik kijk er naar uit.

En ondertussen geniet ik enorm van de reis en als het even moeilijker wordt denk ik aan mijn hulp en haar dapperheid. Reis jij met mij mee?

Opruimen geeft ruimte

De vakantie komt er weer aan: tijd om op te ruimen. Tijdens mijn NLP-opleiding leerde Onno mij al hoe heerlijk het is om eens flink op te ruimen. Zowel fysiek als mentaal.

Fysiek opruimen

De kinderen zijn weer een jaartje ouder, en in eens hun oude speelgoed ontgroeid. Spullen schuiven door naar de jongste, die vervolgens haar … niet meer kan keren in haar kamer. Tijd voor een grote opruimactie. De oudste gaat naar de middelbare school en wil nu een echte tienerkamer. Dus weg met de Barbies, Harry Potter lego en knutselspullen. De oude commode, die nog bij mijn oma vandaan kwam, kan nu echt niet meer en vindt een nieuw huis bij een vriendin die in verwachting is van de eerste. Oude spullen krijgen zo weer een nieuw leven op een nieuwe plek.
Zelf ga ik heerlijk aan de slag met het opruimen van de kamer van de jongste twee, uiteraard met een beetje hulp van de dames zelf. En daarna is de zolder aan de beurt. Die ligt ook nog vol met oude zaken die wachten op een nieuw leven op een andere plek.

Mentaal opruimen

Maar ook mentaal is het tijd om op te ruimen. Oude patronen, overgegeven van vader op zoon en van moeder op dochter, steken door de vermoeidheid weer sterker de kop op. Wordt maar weer eens duidelijk hoeveel wij meekrijgen van onze ouders. Ik heb zelf een paar jaar geleden in een familieopstelling mogen staan, waarin een vrouwenlijn stond opgesteld. En daar werd pijnlijk zichtbaar hoe hardnekkig patronen van moeder op dochter kunnen worden doorgezet. In dat geval al 7 generaties. Aan de andere kant heb ik ook mogen ervaren hoe met terugwerkende kracht van dochter op moeder de heling kan doorwerken. Ook zelf herken ik in mijn vrouwenlijn een patroon. Hier gaat het om het onvermogen van een moeder in de lijn, overigens door hele verklaarbare redenen, om het kind te beschermen en volledig lief te hebben, met als gevolg misbruik en mentale verwaarlozing. Dit zorgt ervoor dat het kind zichzelf gaat afschermen en zich heel onafhankelijk ontwikkelt. Gevolg daarvan is echter ook moeite met intimiteit en verbinding. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat mijn moeder al stappen heeft ondernomen om dit patroon te doorbreken, maar dat is geen gemakkelijke weg, die zomaar gelopen kan worden. En misschien is het wel niet mogelijk om in één mensenleven een keten te doorbreken. En dus heb ook ik hier nog iets in op te ruimen. Ik heb dit patroon nog voor een stuk in mijn genen zitten. Ook ik worstel met kwetsbaarheid en volle overgave in de angst dat het misbruikt zal worden door anderen. En omdat ook ik dit niet meer wil doorgeven naar mijn kinderen ben ik al lang geleden begonnen om dit laagje voor laagje op te ruimen. Ik mag het teruggeven aan de aarde, heb ik geleerd bij mijn opleiding Intuïtieve Ontwikkeling. De aarde weet hoe zij dit kan gebruiken en nieuw leven kan geven op een andere plek. En voor mij ruimt weer een klein laagje op. Een vermoeiende activiteit, maar ik weet dat de beloning vanzelf komt: ruimte en energie; mijn eigen flow.

Ruimte voor de Nieuwe Tijd

Wat heeft dit alles te maken met de Nieuwe Tijd? Volgens mij alles. Daar waar onze ouders zijn opgegroeid in de opbouwtijd naar de oorlog, waarin overleven en in je materiële behoeften voorzien het meest belangrijk waren, is het nu tijd om van overleven naar bewust leven te gaan. Psychologie stond nog in de kinderschoenen, systemisch werken was nog onbekend. Wij hebben, dankzij hen, de mentale kennis en overvloed die nodig zijn om oude (familie)patronen te doorbreken en daarmee te groeien naar mensen die niet meer reageren vanuit vechten of vluchten, straffen en belonen, maar vanuit heelheid, eigenheid en collectieve verbinding. Een nieuwe bewustzijnsniveau met ruimte voor iedereen, zonder oordeel. Leven in overvloed, zonder misbruik.

Opruimen geeft ruimte. Wat ga jij opruimen?

Common Sense; waar ben je?

Afgelopen week weer een stukje rechtvaardigheidsgevoel en vertrouwen verloren in onze overheid. Soms heb ik even de illusie dat je met goede intenties, een prachtig plan en genoeg energie, de overheid kan laten zien dat het anders en beter kan.

Helaas, deze week niet. Het leek een beetje op de val van het kabinet van vorige week in het klein. Ik had samen met een collega een gesprek met twee ambtenaren over een mooi voorstel voor een belangrijk project in het MKB. Een project in het belang van de BV Nederland met een frisse vernieuwende kijk en aanpak. We praatten beleefd over de inhoud van het voorstel alsof het er werkelijk toe deed. Ondertussen werd tussen de regels door medegedeeld dat er op hoger niveau besloten is een andere partij het voorstel te gunnen. “Wat is hun plan?”, wilden we weten. Die is er nog niet, alleen op hoofdlijnen. Toch is besloten om voor de andere partij te kiezen. Niet dat ze het zelf kunnen of gaan doen. Ze krijgen de regie, en commerciële adviseurs mogen adviesrapporten maken voor MKB-ers. Zitten ze daar op te wachten? Niet volgens de ondernemers die wij geconsulteerd hebben, voordat wij ons voorstel maakten. Maar daar wordt niet op gereageerd.

Mijn eerste gevoel was teleurstelling en vervolgens boosheid. Ik ben er van overtuigd dat er bij de overheid een heleboel prachtige en goede mensen werken. Waarom winnen politieke positie en belangen het dan toch steeds opnieuw van common sense en kwaliteit? Waarom geeft de overheid geld uit aan zaken waarvan je weet en vooral ook voelt dat het niets gaat worden, alleen om hun eigen politieke posities veilig te stellen? In plaats van investeren in organisaties of projecten die werkelijk iets toevoegen aan de BV Nederland?

Of ben ik nu zelf blind vanuit mijn/ons eigen perspectief en belang? Ik geloof het niet. Ik geloof werkelijk in het plan dat wij met een aantal zeer competente collega’s en met hulp van een paar voortreffelijke MKB-ondernemers hebben opgesteld. Laat ik mij nu uit het veld slaan? Eventjes misschien, maar ik ben al weer aan het nadenken over een manier om ons plan alsnog tot uitvoering te brengen, want ik geloof dat we iets echt goeds op het spoor zijn.

Wat mij nog wel puzzelt is hoe ik iets kan bijdragen om deze patronen te doorbreken. Wat kan ik doen om een bijdrage te leveren aan een effectievere overheid, die faciliterend is voor ondernemende mensen en initiatieven in plaats van bezig zijn met het veiligstellen van posities van een klein groepje mensen.

Misschien moet ik het van de andere kant benaderen. En ontdekken dat het tegengestelde ook waar kan zijn!

Het tegengestelde is ook waar: voor een goed initiatief, waarin ik geloof, heb ik geen overheid nodig om het te realiseren!

Gisteren al de eerste stap gezet. Samen met een aantal ondernemende mensen gaan we aan de slag met een initiatief (inspiratie-event) waarvoor we geen subsidie gaan aanvragen of geld gaan werven, maar gaan werken met een verlanglijst. Iedereen die iets wil bijdragen kan daar op intekenen. Een mooi initiatief vanuit de kracht van mensen waarin de overheid mag meedoen en vooral mee mag leren als zij willen.

Op naar betere wegen!

Besmettelijk

Vanmiddag zat ik lekker te surfen, en kwam ik het volgende filmpje tegen. Het is een Ted Talk van Kiran Bir Sethi. Een Idiase onderwijzer die een eigen school is gestart met als basis om kinderen te leren om eigen keuze te maken vanuit: ‘I can’.

Feel, imagine, do
Karin vertelt dat passie, energie en enthousiasme besmettelijk zijn en toont dit aan door de kinderen van haar school aan te zetten om andere mensen te besmetten. Ze leert de kinderen:

• Bewustworden (voelen)
• Mogelijk maken (dromen)
• Empowerment (doen)

Ze laat zien hoe de kinderen eerst hun eigen dorp en uiteindelijk heel India besmetten om iets te doen aan kinderarbeid.

Olievlek creëren
Mooi om te zien hoe zij zorgt voor een olievlek werking, vanuit het principe van besmettelijkheid. Zo kan een relatief klein gebaar, of kleine interventie hele grote gevolgen hebben. Dit principe kunnen we ook goed gebruiken om steeds meer mensen bewust te maken van de ontwikkelingen in deze nieuwe tijd. Ze vervolgens te enablen en te helpen dromen, en vanuit empowerment in actie te krijgen.

Kom maar op met dat virus!

Wat zijn wij rijk!

Deze keer een gastblog van mijn vader:

We weten eigenlijk wel dat we rijk zijn, maar realiseren het ons vaak te weinig. Totdat je in een land als Guatemala komt en tijdens het les geven kinderen van de honger in slaap ziet vallen. Daar wilde ik graag wat aan doen vanuit onze rijkdom, samen met een paar anderen zijn wij  gekomen tot de oprichting van een kleinschalige Stichting: Famecon1 (afkorting voor familie economie).

Het primaire doel van onze Stichting is, kinderen meer kans te geven op een betere toekomst door ze o.a. in schoolverband een kleine dagelijkse maaltijd te geven. Het is directe hulp. Door een goede communicatie en aanwezigheid ter plekke blijven we nauw betrokken bij de voortgang van onze projecten. We hebben ons geconcentreerd op een school in Maya-gebied in de plaats Santa Maria de Jesús. We doen dit nu ongeveer 2 jaar en het geeft ons en onze donateurs een goed gevoel.

Afgelopen maand ben ik samen met een vriend weer in Guatemala geweest en hebben de plaatsen Alotenango en Santa Maria de Jesús bezocht. In Alotenango, ca 15 kilometer ten zuiden van Antigua, hebben we voornamelijk geklust om een particuliere woning geschikt te maken voor drie leslokalen. Het was hard werken en rond negen uur ’s avonds waren we aan ons bed toe; moe maar voldaan! Het eindresultaat, met hulp van een legertje scholieren, was meer dan de moeite waard en gaf veel voldoening.

In Santa Maria, het plaatsje tegen de vulkaan Agua, staat de privé-school van Julio Garcia jr, “Jardin de Amor”. De kinderen van deze school zijn voor ons project het meest belangrijk. We hebben gekeken naar de stand van zaken ten aanzien van onze lopende projecten in dit Maya-dorp en genoten van de kinderen. De kinderen krijgen dagelijks een kleine maaltijd, waar om beurten moeders voor worden ingeschakeld, om de maaltijden te bereiden. Het schoolhoofd wordt bij de organisatie van de maaltijden ondersteund door zijn moeder, Lucky, die zeer bij het wel-en-wee van de school is betrokken. We hebben zelf ook een hapje meegegeten. Het smaakte prima!

Naast de dagelijkse hapjes hebben we ook gekeken naar de stand van zaken van het kippenproject. Tien families, die ieder 10 kippen hebben gekregen en de opbrengst mogen besteden naar eigen goeddunken. De kippen zien er goed uit en leggen regelmatig eieren. Niet in alle hokken vonden we nog de oorspronkelijke tien kippen. Door ziekte gaan af en toe kippen dood. Op dit moment zijn er nog ca 85 kippen in leven.

Namens alle kinderen, danken wij hierbij alle donateurs voor hun bijdrage. Het werkt echt en komt terecht op de goede plaats. Wilt u meer weten over onze activiteiten op kleine schaal, schakel dan door naar onze web-site: www.famecon1.com

Namens de Stichting Famecon1, Piet Rijnbeek

The Horse Boy

Een adembenemend boek over de zoektocht van twee ouders naar de genezing van hun zoon Rowan, die op tweeënenhalf jarige leeftijd wordt gediagnostiseerd als autistisch. Het verhaal wordt geschreven door de vader van Rowan, Rupert Isaacson, die een reisverslag maakt van zijn ontdekkingstocht. Na een lange weg langs therapeuten, instellingen en speciale scholen zijn zij geen stap verder, een illusie armer en doodmoe. Tot de ontdekking van Rowans bijzondere band met het paard Betsy. Ineens versnelt zijn taalontwikkeling en lijkt hij beter op zijn gemak. Uiteindelijk neemt Rupert zijn vrouw en zoon mee naar de oorspronkelijke leefomgeving van de paarden in Mongolië, waar hij Rowan in contact brengt met sjamanen, paarden en het rendiervolk. In zijn gevolg neemt hij ook een filmploeg mee om hun ontdekkingstocht en helingsreis te documenteren. Het resultaat is niet genezing van autisme, want dat blijft een stukje van Rowan, vertelt Rupert. Maar wel een jongen die zo gegroeid is dat hij beter communiceert, in staat is om vrienden te maken en te houden, zindelijk is geworden en de meeste tijd lekker in zijn vel zit.  Een jongen die geheeld is van de angsten die hem gevangen hielden en blokkeerden om te groeien.

Het verhaal leest makkelijk, is humorisch geschreven en, denk ik, voor elke ouder op bepaalde momenten in het ouderschap zeer herkenbaar. De Paardenjongen, zoals het boek in het Nederlands heet is straks ook te bekijken. De film The Horse Boy is in september 2009 in Amerika in première gegaan met daarin de filmbeelden van hun reis.

Met zelf een dochter met een vorm van autisme is het verhaal zo enorm herkenbaar. Als ik kijk naar mijn kind herken ik het blauw geboren worden, de gedragspatronen om controle te houden, de angstuitbarstingen als ze de controle verliest, maar ook de enorme liefde voor dieren, in haar geval met name poezen. Maar ik herken mij ook in de reactie van de vader, Rupert: de worsteling met mijn eigen schuldgevoel en met het ‘gewone’ zorgcircuit voor deze kinderen. Ik bedoel dan de kinderarts, psychologen en Jeugdzorg, die toch erg blijven hangen in diagnostiseren en het beschermen en onderbrengen van een ‘ander’ kind in aparte instellingen. Ik herken ook de zoektocht vanuit mijn buikgevoel in de alternatieve zorg, naar andere opties om mijn dochter te helpen om haar weg te vinden in deze, voor haar soms complexe, wereld. En ik moet zeggen, na craniosacraal therapie, homeopathie en nu neurofeedback zit ook mijn dochter prima in haar vel, ontwikkelt zich goed, kan zelfs fietsen en bijna zwemmen (wat wij lange tijd niet voor mogelijk hadden gehouden). Contact maken met andere kinderen blijft voor haar een uitdaging en zij blijft daarin echt anders dan andere kinderen, maar zij heeft er geen last van en de meeste kinderen accepteren haar voor wie zij is. Of deze verbeteringen door de alternatieve therapieën komen of puur vanwege onze focus en aandacht voor haar, of misschien wel gewoon helemaal autonoom, kan ik niet met zekerheid zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Zoals Rupert ook aangeeft: ik zie dat zij al een eind op weg is naar heling. Autisme is een stukje van haar zijn en hoeft niet genezen te worden, alleen geheeld. Ik heb een blij en gelukkig kind.

En meer wil je toch niet als ouder?