Maandelijks archief: mei 2009

Andere orde

Stel je voor: werken bij een bedrijf waarin:
• je met je collega’s bepaalt welke producten jullie verkopen;
• Niet de baas, maar jij en je collega’s elkaar aanzetten tot prestatie;
• Jij en je collega’s bepalen wie jullie nieuwe collega’s worden;
• Iedereen weet wat iedereen verdient;
• Jouw topmanager nooit meer dan 19x het gemiddeld salaris verdient;
• Jouw bedrijf een gemeenschap is van mensen die een bijdrage willen leveren aan een stukje van de wereld;
• En de missie even belangrijk is als de financiele resultaten.
Een utopie? Toch niet. Het bedrijf Whole Food Market doet het al jaren. En met heel veel succes. Het bedrijf, gestart in 1992, heeft inmiddels bijna 200 winkels, 30.000 mensen in dienst, een omzet van rond de $ 6 mld, en de hoogst winst per vierkante meter in de Verenigde Staten. Daarnaast staan ze al jaar en dag hoog in de top 100 beste werkgevers in de VS.
Waarom zijn er nog zo weinig bedrijven die dit voorbeeld volgen, als het zo succesvol is? De belangrijkste reden is het huidige management. De grootste verandering die bedrijven doormaken als ze Whole Food Market willen volgen, is herverdeling van macht. Herverdeling op grond van toegevoegde waarde. En menig manager heeft nu twijfels over zijn werkelijke toegevoegde waarde in de organisatie, en zal er dus alles aan doen om het volgen van Whole Food Market onmogelijk te maken.
Toch geloof ik dat de tijden nu echt aan het veranderen zijn. Steeds meer mensen weten en voelen dat we precies die kant op willen. En we staan op het punt om op diverse plekken het Tipping point te passeren. En dan is er geen weg meer terug, de kracht gaat het winnen van de macht. Er komt een andere orde in bedrijven en organisaties.
Het is tijd voor Posruptive Change (positive disruptive change)

Laat maar komen. Ik heb er zin in!

Advertenties

Communicatiearmoede door Nintendo?

Om mij heen hoor ik de zorgen van ouders over hun kinderen die te veel achter de computer, en vooral de Nintendo DS. Uren kunnen ze zich ermee vermaken. De zorg is dat ze hun creativiteit en sociale vaardigheden onvoldoende benutten en ontwikkelen. Maar is dat wel zo? In het begin misschien, als ze heel druk zijn met het ontdekken van het spel en het leren van de vaardigheid om het goed te kunnen spelen. Maar daarna? Mijn oudste dochter gebruikte de Nintendo vorig jaar op de camping om snel in contact te komen met andere kinderen met Nintendo’s. Ze pikt wireless op dat er meer Nintendo’s in de buurt zijn en gaat op zoek. “ Wel spel speel jij? En welke heb jij nog meer?”, zijn de eerste vragen om contact te maken. Binnen de kortste keren waren ze met 4 kinderen Mario Party tegen elkaar aan het spelen. Dit werd vervolgens afgewisseld met zwemmen, waterballonnen gevechten en verstoppertje spelen.

Mijn middelste dochter is ook een fervent Nintendo-speler en heeft laatst bedacht dat zij  nu wel eens haar eigen Nintendospel wil maken (aan ambitie geen gebrek). Het spel heet Super Maxland en ze heeft ook al een paar tekeningen gemaakt hoe het er uit gaat zien.

Super Maxland

Super Maxland


Op het internet ontdekten we GameMaker4You, een boek waarmee je zelf een computerspel leer maken. Dat besteld en vanochtend zaten mijn oudste twee gezusterlijk samen achter de computer om zich de eerste beginselen eigen te maken. Er werd overlegd, gepuzzeld, beredeneerd, door elkaar Engels en Nederlands gecommuniceerd (er zitten ook een hoop Engelse termen in) en gefantaseerd. Ze ontdekten ook dat het begin, nadat het echte nieuwe eraf is, ook best even saai en taai is. Hoezo ontwikkelen kinderen met gamen onvoldoende creativiteit en sociale vaardigheden? Mijn kinderen ontwikkelen al spelend communiceren, logisch denken, engels en creatviteit tegelijkertijd. Prachtig toch?

De behoefte om te ontdekken en dingen samen te doen, zit toch wel in kinderen en ze gebruiken de wereld om zich heen, en dus ook hun Nintendo en computer, om dat te doen. Toch jammer dat het huidige onderwijs nog zo weinig gebruik maakt van deze nieuwe mogelijkheden om kinderen geintegreerd en vanuit hun eigen interesses ‘ projectmatig te laten leren’. Af en toe zijn er uitzonderingen met mooie voorbeelden, zoals Tim Ryland, die met zijn leerlingen van 10-11 jaar gezamenlijk het spel Myst klassikaal speelt en zo bijvoorbeeld taalonderwijs integreert. Leven de Tim Rylands van deze wereld.

Posruptive change

De ene voelt het, de ander ziet het, de volgende is het zich nog niet echt bewust. Maar er is een grote verandering aan de gang. Is dit de reden van de crisis? Heeft dit te maken met de voorspellingen van 2012? Is het wishfull thinking? Misschien allemaal, misschien geen van alleen, maar dat er wat aan het gebeuren is, is voor ons een zekerheid. Maar wat dan en hoe dan, en voor hoe lang? In onze beleving is het een permanente verschuiving, waarin macht wordt vervangen door kracht; het ‘weten’ van het hoofd (het denken) wordt vervangen door het ‘weten’ van het hele lichaam (intuitie); dilemma en polarisatie worden vervangen door balans en eigenheid en organisaties gaan faciliteren in plaats van domineren. De combinatie van de ondernemende mens, een waarde-creerende omgeving en een verbindende infrastructuur leiden er toe dat 1+1 wordt 100! Dit is een werkelijk pos-ruptive (positive disruptive) change.

Dit vraagt wel wat van mensen en organisaties. Mensen moeten weer leren geloven en vertrouwen op hun eigen vermogens, talenten en verlangens. Dat is nog niet zo eenvoudig, want ons is als kind al afgeleerd hierop te vertrouwen. Het vraagt van organisaties dat ze mensen vooral faciliteren en ruimte geven en de juiste talenten met elkaar in verbinding brengen. Dit leidt dan tot werkelijke toegevoegde waarde. Die toegevoegde waarde is nodig om naar de toekomst te kunnen blijven groeien en ontwikkelen. Daarbij levert de buitenwereld met zijn steeds sneller ontwikkelende technische mogelijkheden een grenzenvrij speelveld voor interactie, inspiratie en contact.

Mooie tijden wat ons betreft.

Raymond en Caroline (wordt vervolgd)

Mooie tijden

Het chinese teken voor crisis betekent eveneens kans. Hoewel de media ons anders doen geloven, leven we in een mooie tijd, een tijd van kansen en groei.

Dit is ook precies wat ik op dit moment ervaar bij veel MKB-ers. Waar de media vol staat van crisis, winstwaarschuwingen, aandeelkoersen die kelderen, geven veel MKB-ondernemers, die ik spreek, aan dat het tijd is om te laten zien wat ondernemen is. En wat zij waard zijn.

Natuurlijk zijn deze ondernemers ook bezig met kostenbesparingen en soms lastige keuzes. Het is niet makkelijk om medewerkers te ontslaan waarmee je al jaren werkt, zijn gezin kent en weet wat de impact is van deze beslissing. Dit kost energie en in veel gevallen slapenloze nachten. Maar ook dat is ondernemen, en dat beseffen ze terdegen.

Tegelijkertijd zijn ze heel alert en scherp naar de toekomst. Er komt weer focus: waar ben ik als bedrijf nu echt goed in, hoe willen we dat uitbouwen, wie zit daar op te wachten en wat kunnen we nu doen om dat te realiseren. Doordat veel bedrijven even niet meer worden geleefd door de waan van de dag (opdrachten en klanten) hebben ze tijd voor deze herpositionering, en velen waren daar echt aan toe. Dit leidt ook in veel gevallen tot mooie innovaties. Veel MKB-ondernemers zijn innovatiever dan ooit.

Uiteraard zijn er in het MKB ook bedrijfsketens die het enorm zwaar hebben, denk aan de auto- en trailermarkt, maar ook de werving- en selectiebranche. Aan de andere kant zijn er nog veel meer sectoren en ketens, waarin de MKB-ers het, ook in deze tijd, nog heel goed doen. En ik zie al weer heel wat MKB-ers al weer terug zijn in de zwarte cijfers.

Het is tijd voor visie, focus en lef!