Maandelijks archief: november 2009

Wat zijn wij rijk!

Deze keer een gastblog van mijn vader:

We weten eigenlijk wel dat we rijk zijn, maar realiseren het ons vaak te weinig. Totdat je in een land als Guatemala komt en tijdens het les geven kinderen van de honger in slaap ziet vallen. Daar wilde ik graag wat aan doen vanuit onze rijkdom, samen met een paar anderen zijn wij  gekomen tot de oprichting van een kleinschalige Stichting: Famecon1 (afkorting voor familie economie).

Het primaire doel van onze Stichting is, kinderen meer kans te geven op een betere toekomst door ze o.a. in schoolverband een kleine dagelijkse maaltijd te geven. Het is directe hulp. Door een goede communicatie en aanwezigheid ter plekke blijven we nauw betrokken bij de voortgang van onze projecten. We hebben ons geconcentreerd op een school in Maya-gebied in de plaats Santa Maria de Jesús. We doen dit nu ongeveer 2 jaar en het geeft ons en onze donateurs een goed gevoel.

Afgelopen maand ben ik samen met een vriend weer in Guatemala geweest en hebben de plaatsen Alotenango en Santa Maria de Jesús bezocht. In Alotenango, ca 15 kilometer ten zuiden van Antigua, hebben we voornamelijk geklust om een particuliere woning geschikt te maken voor drie leslokalen. Het was hard werken en rond negen uur ’s avonds waren we aan ons bed toe; moe maar voldaan! Het eindresultaat, met hulp van een legertje scholieren, was meer dan de moeite waard en gaf veel voldoening.

In Santa Maria, het plaatsje tegen de vulkaan Agua, staat de privé-school van Julio Garcia jr, “Jardin de Amor”. De kinderen van deze school zijn voor ons project het meest belangrijk. We hebben gekeken naar de stand van zaken ten aanzien van onze lopende projecten in dit Maya-dorp en genoten van de kinderen. De kinderen krijgen dagelijks een kleine maaltijd, waar om beurten moeders voor worden ingeschakeld, om de maaltijden te bereiden. Het schoolhoofd wordt bij de organisatie van de maaltijden ondersteund door zijn moeder, Lucky, die zeer bij het wel-en-wee van de school is betrokken. We hebben zelf ook een hapje meegegeten. Het smaakte prima!

Naast de dagelijkse hapjes hebben we ook gekeken naar de stand van zaken van het kippenproject. Tien families, die ieder 10 kippen hebben gekregen en de opbrengst mogen besteden naar eigen goeddunken. De kippen zien er goed uit en leggen regelmatig eieren. Niet in alle hokken vonden we nog de oorspronkelijke tien kippen. Door ziekte gaan af en toe kippen dood. Op dit moment zijn er nog ca 85 kippen in leven.

Namens alle kinderen, danken wij hierbij alle donateurs voor hun bijdrage. Het werkt echt en komt terecht op de goede plaats. Wilt u meer weten over onze activiteiten op kleine schaal, schakel dan door naar onze web-site: www.famecon1.com

Namens de Stichting Famecon1, Piet Rijnbeek

Advertenties

The Horse Boy

Een adembenemend boek over de zoektocht van twee ouders naar de genezing van hun zoon Rowan, die op tweeënenhalf jarige leeftijd wordt gediagnostiseerd als autistisch. Het verhaal wordt geschreven door de vader van Rowan, Rupert Isaacson, die een reisverslag maakt van zijn ontdekkingstocht. Na een lange weg langs therapeuten, instellingen en speciale scholen zijn zij geen stap verder, een illusie armer en doodmoe. Tot de ontdekking van Rowans bijzondere band met het paard Betsy. Ineens versnelt zijn taalontwikkeling en lijkt hij beter op zijn gemak. Uiteindelijk neemt Rupert zijn vrouw en zoon mee naar de oorspronkelijke leefomgeving van de paarden in Mongolië, waar hij Rowan in contact brengt met sjamanen, paarden en het rendiervolk. In zijn gevolg neemt hij ook een filmploeg mee om hun ontdekkingstocht en helingsreis te documenteren. Het resultaat is niet genezing van autisme, want dat blijft een stukje van Rowan, vertelt Rupert. Maar wel een jongen die zo gegroeid is dat hij beter communiceert, in staat is om vrienden te maken en te houden, zindelijk is geworden en de meeste tijd lekker in zijn vel zit.  Een jongen die geheeld is van de angsten die hem gevangen hielden en blokkeerden om te groeien.

Het verhaal leest makkelijk, is humorisch geschreven en, denk ik, voor elke ouder op bepaalde momenten in het ouderschap zeer herkenbaar. De Paardenjongen, zoals het boek in het Nederlands heet is straks ook te bekijken. De film The Horse Boy is in september 2009 in Amerika in première gegaan met daarin de filmbeelden van hun reis.

Met zelf een dochter met een vorm van autisme is het verhaal zo enorm herkenbaar. Als ik kijk naar mijn kind herken ik het blauw geboren worden, de gedragspatronen om controle te houden, de angstuitbarstingen als ze de controle verliest, maar ook de enorme liefde voor dieren, in haar geval met name poezen. Maar ik herken mij ook in de reactie van de vader, Rupert: de worsteling met mijn eigen schuldgevoel en met het ‘gewone’ zorgcircuit voor deze kinderen. Ik bedoel dan de kinderarts, psychologen en Jeugdzorg, die toch erg blijven hangen in diagnostiseren en het beschermen en onderbrengen van een ‘ander’ kind in aparte instellingen. Ik herken ook de zoektocht vanuit mijn buikgevoel in de alternatieve zorg, naar andere opties om mijn dochter te helpen om haar weg te vinden in deze, voor haar soms complexe, wereld. En ik moet zeggen, na craniosacraal therapie, homeopathie en nu neurofeedback zit ook mijn dochter prima in haar vel, ontwikkelt zich goed, kan zelfs fietsen en bijna zwemmen (wat wij lange tijd niet voor mogelijk hadden gehouden). Contact maken met andere kinderen blijft voor haar een uitdaging en zij blijft daarin echt anders dan andere kinderen, maar zij heeft er geen last van en de meeste kinderen accepteren haar voor wie zij is. Of deze verbeteringen door de alternatieve therapieën komen of puur vanwege onze focus en aandacht voor haar, of misschien wel gewoon helemaal autonoom, kan ik niet met zekerheid zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Zoals Rupert ook aangeeft: ik zie dat zij al een eind op weg is naar heling. Autisme is een stukje van haar zijn en hoeft niet genezen te worden, alleen geheeld. Ik heb een blij en gelukkig kind.

En meer wil je toch niet als ouder?

Een weekje spiegelen

‘Als je weet wie je bent, heb je alles!’

Dit stond er deze week op Twitter. Dit was de conclusie van een wel zeer bijzondere leren-van-elkaar-kring die ik de dag ervoor heb mogen meemaken. In deze kring was de oorspronkelijke vraag van de ondernemer: hoe komt het dat ik op dit moment niet tot beslissingen kom en wat kan mij helpen om wel weer besluitvaardig te worden. Al snel werd duidelijk dat deze ondernemer elk doel dat hij stelt, en dus elke werkelijke beslissing die hij neemt, ook realiseert, en zeer succesvol ook nog. Maar na alle doelen en successen ontdekt hij dat het hem steeds maar kort voldoening gaf. Een groter bedrijf, meer winst, een grotere auto, betere klanten. Alles lukt, maar wordt je hier nu gelukkig van?

Leren-van-elkaar-kringen

In een leren-van-elkaar-kring brengen wij enkele ondernemers bij elkaar die met elkaar aan de slag gaan met het vraagstuk van één van de ondernemers. Ze helpen elkaar om de vraag te onderzoeken en tot adviezen en inzichten te komen. Onze rol is vooral om de vraag vooraf vast goed te identificeren en tijdens de kring om het proces te bewaken. Verder leren wij net zo hard als de ondernemers in de kring.

Witte Spiegel

van: Isabelle Nave

Afgelopen dinsdag begon volgens de Mayakalender de 13 dagen van de Witte Spiegel. Tijd om eens flink in de spiegel te kijken, en dat gebeurde dus ook. Daarbij klonken de woorden van Paul de Blot van de week ervoor nog duidelijk door: alles wat je hebt kun je verliezen en geeft daarmee angst, alles wat je bent raak je niet kwijt en geeft daarmee zekerheid (of veiligheid, zo je wil).

DroomSyntens

Ook zelf heb ik weer eens goed in de spiegel gekeken en mijzelf af gevraagd: waar ben ik mee bezig, is dit waardenvol genoeg, waaraan wil ik bijdragen en waar droom ik van. Een deel van mijn droom en bijdrage kan ik kwijt in mijn werk bij Syntens: ondernemers leren hoe zij op een mooiere en fijnere manier in hun bedrijf kunnen samenwerken op basis van individuele krachten in plaats van hiërarchische machten. Maar ik geloof ook dat ik mijn betekenis kan vergroten door ook in mijn eigen organisatie te streven naar een dergelijke manier van werken. Dit heeft concreet geleid tot een actie om samen met, in eerste instantie, twee collega’s te gaan werken aan onze DroomSyntens. Door onszelf en anderen (binnen en buiten de organisatie) te vragen hoe wij onze missie het beste kunnen realiseren gaan wij op zoek naar mooiere en betere manier van samenwerken en uitvoeren. Wil jij ook meedenken en discussiëren, meld je dan aan voor de LinkedIn-groep DroomSyntens. Wij zijn erg nieuwsgierig naar jouw mening en aanbevelingen om onze impact en betekenis nog verder te vergroten.

Hou mij/ons de spiegel maar voor!

Een stukje droom

Afgelopen week heb ik een klein stukje van mijn droom verwezenlijkt: een groep ondernemers/werkgevers verbonden met businessspiritualiteit en een nieuwe manier van ondernemen en samenwerken in organisaties op de MKB Krachtcentrale in Radio Kootwijk. In de hoop dat dit bijdraagt aan nieuwe organisaties met waardenvol leiderschap en ruimte voor een ieders krachten en dromen. De opening door Paul de Blot over spiritueel leiderschap was direct zo ontroerend en beroerende dat dit de hele dag door bleef gonzen. Hij sprak over de interactie tussen idealisme/zijn en realisme/doen. Veel mensen waren zo onder de indruk dat er een sfeer van rust en relativering blijf hangen.

Foto van Punkmedia.nl

foto: Punkmedia.nl

De bedoeling van de dag was om MKB ondernemers te laten ervaren hoe je op een andere manier om zou kunnen gaan met de mensen in je organisatie, hoe je daar op een andere wijze leiding aan zou kunnen geven, en welke mogelijkheden de nieuwe communicatie daarin bieden. Naast de lezingen van drie inspirerende sprekers: Paul de Blot, Leen Zevenbergen en Joyce Meuzelaar, was er een inspiratiemarkt waar ondernemers en hun medewerkers deel konden nemen aan allerlei manier om veranderingen te realiseren, van Durf te vragen tot organisatieopstellingen, van interactief theater tot twitteren.

Het was mooi om te horen dat alle drie de sprekers vanuit hun eigen expertise richting gaven aan een zelfde beweging: van macht naar kracht, van status en ego naar waarden en authenticiteit. De hele dag heb ik deze overgang ook werkelijk gevoeld in de gesprekken die ik had en in de activiteiten die ik mocht meemaken. Ik had het gevoel dat veel mensen zich erg op hun gemak voelde, zich niet gedwongen voelde om dingen te doen, maar alleen vanuit eigen behoeften kozen om ergens wel of niet bij aan te schuiven. Ik kreeg ook veel reacties terug van ondernemers over de open en uitnodigende houding van zowel de sprekers als de kennisleveranciers. Heel mooi en waardenvol.

Daarnaast heb ik zelf erg genoten van onder andere het interactief theater van Bureau Berkhout de Branding, de Durf te vragen sessie van Nils Roemen, en het enthousiasme van Jojanneke van Eos Communicatie over het gebruik van sociale media en sociale netwerken.

Hoe mooi zou het zijn als een aantal van de ondernemers die hier waren ook werkelijk aan de slag gaan om hun organisatie mooier en waardenvoller te maken. Uiteindelijk resulterend in een verhoging van het percentage medewerkers (maar natuurlijk ook ondernemers) dat dagelijks met veel plezier naar hun werk gaat. Hiermee zou een stukje van mijn droom worden verwezenlijkt. Ik wil graag een bijdrage leveren aan het versnellen van de overgang naar een nieuw tijdperk. Helpen om de onderstroom boven te laten komen. Werken aan een nieuwe tijd waarin we werkelijk verbonden zijn met elkaar en vanuit een nieuw bewustzijn co-creëren.

Op naar 2012! En verder…..

Als werken leven wordt

Het is weer een drukke tijd. Thuis zijn er veel sportactiviteiten van de kinderen, meerdere zwemlessen per week, neurofeedback voor de middelste, de tuin vraagt aandacht, door het mindere weer willen de kinderen vaker samen spelletjes doen en samen knutselen. Het beeld is denk ik herkenbaar voor velen. Ondertussen is het werk ook druk met een groot event komende week in Radio Kootwijk voor meer dan 300 ondernemers over nieuw leiderschap. Mijn voicemail wordt al ingesproken met “ hier de hotline van de MKB Krachtcentrale….’. Woensdagavond om half elf nog met drie collega’s in overleg onder het genot van een wijntje over het programma omdat onze keynote speaker Paul de Blot ineens toch niet meer op de middag kan komen. Het programma gaat op het laatste moment nog een keer helemaal overhoop. Een collega stuurt e-mails naar mijn privémail in de hoop dat ik die het weekend nog verwerk in het draaiboek voor het event. Gisteren (zaterdag) nog met collega door de keynote gelopen die op het hoofdpodium tussen de bedrijven door draait. Vandaag (zondag) ben ik samen met een collega en zijn vrouw bezig geweest om de pokens voor het event vast te personaliseren. Onder het genot van wat lekkers, met mijn dochter als oppas voor de kinderen van mijn collega hebben we lekker doorgewerkt.

P1040830

Het voelde niet echt als werken, het voelde als echt leven! Heerlijk met elkaar een simpele klus verzetten, omdat we allemaal weten dat dit veel toegevoegde waarde zal hebben op het event. Ik heb de afgelopen week nog nooit zoveel high fives met collega’s uitgewisseld, en het was en is kicken.
Word ik daarmee een workaholic? Ik geloof het niet, want ik heb deze week ook: drie keer bij de zwemles en de neurofeedback gezeten met mijn kinderen, de wedstrijd van mijn oudste gezien waarin zij waanzinnig lekker aan het spelen was, meegelopen met de lampionnenoptocht gisteravond, vanochtend met de oudste en de jongst gezellig Monopoly Junior gespeeld, de stoep weer bladervrij gemaakt en de tuin gesnoeid, en mijn man heeft even lekker kunnen hardlopen.

Dit is met elkaar leven en genieten. Wat een energie!

China anders bekeken

Mijn trip afgelopen week naar China heeft mij veel geleerd over de cultuur en gewoonte van de chinezen. Ik heb het genoegen gehad om met twee chinezen wat intensiever te mogen praten over hun gebruiken, denkwijzen en kijk op zaken.

Het eerste wat mij opvalt is het grote verschil tussen chinezen geboren voor en na 1976 (het jaar van het overlijden van Mao Zedong); het einde van de Culturele revolutie. Via mijn vriendin, waarover ik in mijn vorige stukje al sprak, hoorde ik van een vrouw van mijn leeftijd, geboren in 1966. Omdat haar ouders ‘intellectuelen’  waren werden zijn door Mao te werkgesteld. Haar moeder in het noorden van China, haar vader in het zuiden. En zij kwam terecht bij een boerenfamilie.  Eens per maand zag zij haar moeder. Verder was zij tot haar 10e jaar volledig op zichzelf aangewezen. Geen mensen om haar heen die haar werkelijk beschermden, en van haar hielden. Wat moet dat eenzaam en hard geweest zijn. In haar huidige doen en laten zit nog steeds een gewoonte om voor zichzelf te zorgen, zonder daarbij rekening te houden met anderen. Logisch, maar ook lastig. In samenwerking is zij nooit volledig te vertrouwen, omdat haar neiging tot  zelfbehoud heel groot is, vooral als het spannend wordt.
Daar tegenover heb ik ook kennis mogen maken met een Chinese die is geboren in 1976. Zij is opgegroeid in een hernieuwde vrijheid, die maakt dat zij beter in staat is werkelijk relaties aan te gaan en anderen te vertrouwen.  Dit merkt je direct in de samenwerking met haar. Voor iedereen die banden aan gaat met China, is het in mijn beleving belangrijk om deze culturele verschillen te herkennen en in je achterhoofd te houden. Dit voorkomt teleurstelling en verkeerde verwachtingen.

P1040664Hoewel in 1976 de cultuur in China opener is geworden, hebben zij nog steeds strenge gezinsgewoonten, die het leven danig beïnvloeden. Het is nog steeds de gewoonte in China de ouders een partner voor hun kinderen zoeken. Dit resulteert onder andere in het bizarre fenomeen dat ouders (van het platte land) hun dochters aanbieden op A4-papieren in het People’s Square Park midden in Shanghai, op zoek naar een geschikte schoonzoon met een goede opleiding uit de stad.P1040673

De twee Chinezen waarmee ik wat intensiever heb mogen praten hebben het geluk gehad elkaar te mogen uitkiezen als partner. Beiden zijn hoogopgeleid en hun ouders hebben zich niet bemoeid met hun groeiende vriendschap. Nu zij op het punt staan om te gaan trouwen moeten zij zich wel houden aan de regel dat het jonge echtbaar bij de ouders van de man intrekken. Dit is bedoeld om voor hun oude dag te kunnen zorgen. Met het krijgen van een jongetje garanderen ouders zichzelf dus van een oude dag voorziening. Dit is ook de reden waarom vooral meisjes in de één-kind-gezinnen te vondeling worden gelegd of opgegeven worden voor adoptie. Omdat de twee Chinezen waarmee ik contact had beide uit een één-kind-gezin komen, mogen zij later wel twee kinderen, wat het stel erg gelukkig maakt. Stel je voor!

Het intrekken bij de ouders van de man is in hun geval nog eens extra zuur, omdat haar moeder erg ziek is. Zij heeft een zwaar auto-ongeluk gehad en heeft door een foute bloedtransfusie Hepatitis C opgelopen. En de Chinese overheid is wel zo sluw om patiënten te laten tekenen om het onmogelijk te maken om het ziekenhuis aansprakelijk te kunnen stellen. Zo zal de kwaliteit van de zorg daar niet snel beter worden.
De fabriek van haar vader is van de ene op de andere dag verplaatst naar een andere plek in China (en dat land is echt heel groot), dus hij kan ook niet voor haar zorgen, omdat hij elders woont en werkt. Haar moeder is daarom geheel afhankelijk van hen voor verzorgen en geld voor medicijnen. Maar daarvoor hebben de regels geen genade. Gelukkig doen beiden erg hun best om dit leed te verzachten en zorgen zij voor haar moeder zoveel als zij kunnen.

Een leerzame en bijzondere ervaring, waardoor China voor mij toch een beetje dichterbij is gekomen.