Maandelijks archief: december 2009

Doelen realiseren

Einde van het jaar. Tijd voor goede voornemens. Maar ga ik ze ook realiseren? En ik ben vast niet de enige die zich dit afvraagt. Vaak weten we dondersgoed welke doelen we willen halen. Of het nu gaat om persoonlijke doelen als: niet meer snoepen, een keer die opleiding afmaken, meer tijd maken om leuke dingen te gaan doen met je partner. Of zakelijke doelen: als dat innovatieve product dat al tijden op de kast ligt ontwikkelen, de aan-elkaar-geknoopte ict eens herstructureren, werkelijk zinvolle functioneringsgesprekken gaan voeren. Toch krijgen we het vaak voor elkaar om ons doelenlijstje jaar in jaar uit mee te nemen. Al surfend op het internet kwam ik een paar mooie inzichten tegen die mij (en misschien ook jou) helpen om dit fenomeen beter te begrijpen en te ontdekken hoe ik mijn doelen beter en sneller kan realiseren. Leer en speel met mij mee!

You are right
De eerste is een kort filmpje van Shawn Shepheard over wat men in de psychologie de “selffulfilling prophecy” noemt: You are right. Het begint met je eigen mindset: wil je het doel werkelijk bereiken? Is er geen argument te bedenken die je zal saboteren op de langere termijn? In de NLP noemen ze dit: ecologisch verantwoord. Als die er namelijk wel is, zul je je doel bewust of onbewust saboteren. Wat kun je dan doen om dit argument weg te nemen? Door het doel iets bij te stellen, door de weg er naar toe anders te laten lopen, door meer tijd te nemen, ….

Uitstelgedrag
Vervolgens laat Dan Ariely zien hoe wij onszelf steeds weer saboteren door uitstelgedrag. ‘Waarom zou ik nu beginnen om gezonder te leven? Ik kan morgen toch ook beginnen? Vandaag is er nog eerst iets anders dat ik wil doen.’ En hij laat zien hoe je dit kunt doorbreken door mensen meer verantwoordelijkheid te geven over hun eigen doelen en het realiseren daarvan.

Body, mind, heart, spirit
Daarnaast legt Stephen Covey, op zijn community-site, uit dat wij onze doelen niet altijd duurzaam kiezen. Een goed doel dient in zijn beleving altijd een balans te vinden tussen ‘body, mind, heart and spirit’ om duurzaam te kunnen volhouden. Hij geeft aan dat een doel een combinatie dient te maken tussen:
• Gezondheid (body);
• Constant leren (mind);
• Investeren in relaties (heart);
• Dienstbaarheid en bijdrage (spirit).
En ik denk dat je dit ook kunt doortrekken naar het realiseren van doelen in organisaties. Ook daarbij dient er een gezonde balans te zijn. Daarbij staat de BODY voor de organisatie. De manier waarop het bedrijf georganiseerd is, rollen verdeeld zijn en machten en krachten tot uitdrukking kunnen komen. De MIND staat voor de afspraken die er gemaakt worden in plannen, normen, concrete doelen maar ook ongeschreven regels. De HEART geeft de verbinding aan tussen mensen, zowel in de organisatie, als ook met de buitenwereld (klanten, leveranciers, ..). Waarbij gezamenlijke waarden de verbinding inhoud en vormgeven. De SPIRIT staat voor de bijdrage die de organisatie levert naar de maatschappij, op welke wijze is de organisatie dienstbaar naar zijn omgeving. Doelen zijn heel eenvoudig te realiseren als de organisatie:
• Weet welke toegevoegde waarde het levert aan de omgeving (spirit);
• Werkt vanuit verbindingen met mensen en waarden die dit ondersteunen (heart);
• Afspraken en gezamenlijke doelen maken (mind);
• En een organisatie die functioneert ten dienste van deze doelen (body).

De community van Stephen Covey is ook een prachtige nieuwetijdse tool om je doelen met anderen te delen, feedback te vragen en samen met vrienden over de hele wereld te leren. Ik ga het maar eens uitproberen.

Succes met het realiseren van jouw doelen!

Advertenties

Autism reality

Autistisch reflecteren

Al lezend door de Emerce van december kom ik het verhaal tegen van Gary Carter tijdens TEDx Amsterdam afgelopen 19 november. Gary Carter is CEO van Fremantle, een tv-productiebedrijf dat in Nederland bekend is van Idols en Boer zoekt vrouw. Gary verdient zijn geld door te focussen op wat verkoopt aan specifieke doelgroepen met massa. Maar tijdens zijn TEDx presentatie laat hij ook de ander kant van de maatschappij zien: het individu dat anders en uniek is en niet past in de massa doelgroepencommercie van veel bedrijven en organisaties: zijn autistische zoon Lucio. Hij laat zien hoe business in veel gevallen kiest voor de massa, geld en gemiddelden, terwijl er mensen zijn die daar niet in passen. In een interview dat hij daarna geeft, merk je dat zijn werkelijke worsteling ligt bij de vraag hoe hij zijn zoon en vele andere kinderen aangesloten kan houden in onze maatschappij. Hij wijst daarbij op een zere plek in ons sociale systeem: ‘bijzondere’ kinderen kunnen een leerplichtontheffing krijgen. Met als gevolg dat de overheid niet hoeft te zorgen voor adequaat onderwijs als het kind niet past in de huidige onderwijssysteem. Een goede vriendin van mij zit daardoor nu werkelijk in de problemen. Als je kind namelijk wordt ontheven van leerplicht heb je ineens een kind fulltime thuis. En dan? Als werkende ouder van een bijzonder, autistisch of gehandicapt kind is dit maar één van de uitdagingen in het dagelijks leven. Werken en het hebben van een bijzonder kind lijkt bijna niet te verenigen. Dit klinkt ook door in het interview met Gary Carter.

Dit staat zo sterk in contrast met de film/documentaire de Horseboy van Rupert Isaacson, die ik gisteravond heb zitten kijken. Het boek was al prachtig, maar als visueel-kinestetisch persoon vond ik de film nog indrukwekkender en herkenbaarder. Rupert en zijn vrouw Kristin nemen hun autistische zoon Rowan mee op een helende reis naar sjamanen van het paarden- en rendierenvolk in Mongolië. De film geeft een beeld van alle emoties die spelen voor en tijdens hun reis: uitputting, frustratie, schuldgevoelens en de twijfels of dit wel een juiste keuze was. Aan de andere kant ook het geluk bij elke stap vooruit, met direct de twijfel of het wel blijvend zal zijn. Rupert laat zien dat het volgen van je intuïtie niet altijd makkelijk is, maar wel werkt. Zelfs als je, zoals Kristin, niet echt gelooft in sjamanen, dolende voorouders en bizarre rituelen. Rupert en Kristin hebben er inmiddels hun levenswerk van gemaakt om met een stichting op hun eigen range bijzondere kinderen in contact met paarden te helpen hun weg te vinden in onze complexe maatschappij. Daarin gesterkt door hun zoon die inmiddels zindelijk is, goed kan praten en vriendjes heeft. Iets wat je aan het begin van de film niet zou verwachten.

Mooi om te zien hoe twee zo verschillende ouders: Gary en Rupert beide aangeven een beter mens te zijn geworden door hun bijzondere kind. En ik vind het bewonderenswaardig hoe beiden op hun eigen wijze laten zien dat autisme een onderdeel van onze maatschappij is en dat autisten het verdienen om de aandacht te krijgen die zij nodig hebben. Ik vraag mij nog af hoe ik daar zelf in zou kunnen bijdragen. Mijn intuïtie zegt dat het antwoord zich vanzelf zal aandienen.

Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker!

“ Het is niet altijd makkelijk, maar het wordt wel veel leuker.’ Dit zei een ondernemer afgelopen week tegen mij. Hij was op 12 november naar de MKB Krachtcentrale geweest en had besloten de secretaresse mee te nemen. Alle ondernemers waren daar uitgenodigd om ook een medewerker mee te nemen. Na wat overwegen had de ondernemer besloten niet een van de MT-leden mee te nemen, maar de secretaresse. Hij bekende dat hij daar wel erg over had getwijfeld: “Wat als ze niet zou kunnen aansluiten bij wat daar gebeurde? Wat als zij het niet zou snappen?”. Deze angst was achteraf ongegrond, gaf hij toe.

De impact van zijn beslissing kon hij toen nog niet bevroeden. De dag naar het event, een vrijdag, was hij zelf thuis om bij zijn kinderen te zijn. De secretaresse was echter wel op het bedrijf en had haar verhaal gedaan over de MKB Krachtcentrale naar de andere medewerkers. Het eerste wat zij vertelde was dat zij verbaasd was over de openheid van de ondernemers onderling. Geen verkoopverhalen en mooie praatjes, maar direct kennisuitwisseling over dilemma’s, zorgen en verbetermogelijkheden. Haar grote inzicht, vertelde zij aan collega’s, was dat zij zich nooit had gerealiseerd wat de impact van ondernemen werkelijk was en welke zorgen het hebben van een bedrijf met zich meebrengt. Zij gaf tevens aan nu beter te begrijpen waarom de ondernemer bepaalde keuzes maak en wat de rode draad daarin is.

Het effect hiervan was goed zichtbaar in het bedrijf drie weken na het bewuste event. De ondernemer gaf aan dat zijn medewerkers nog meer eigen initiatief en verantwoordelijkheid nemen. Consequentie is wel dat zij ook zaken uit zijn handen trekken en het op hun manier oplossen. “ Niet altijd makkelijk, want ik had het soms anders bedacht. Ik moet dus nu vertrouwen dat hun oplossing ook leidt tot een goed resultaat.” Loslaten en vertrouwen. Om te kunnen loslaten en vertrouwen neemt de ondernemer nu meer tijd om te overleggen en beslissingen en gevolgen met elkaar door te spreken. Ook dit is niet altijd makkelijk.

De ondernemer geeft toe dat hij nu wel het gevoel heeft dat hij zaken en zorgen meer kan delen. Dit maakt de zorgen kleiner en het plezier groter.

Een mooie stap richting participatief management.