Autistisch reflecteren

Al lezend door de Emerce van december kom ik het verhaal tegen van Gary Carter tijdens TEDx Amsterdam afgelopen 19 november. Gary Carter is CEO van Fremantle, een tv-productiebedrijf dat in Nederland bekend is van Idols en Boer zoekt vrouw. Gary verdient zijn geld door te focussen op wat verkoopt aan specifieke doelgroepen met massa. Maar tijdens zijn TEDx presentatie laat hij ook de ander kant van de maatschappij zien: het individu dat anders en uniek is en niet past in de massa doelgroepencommercie van veel bedrijven en organisaties: zijn autistische zoon Lucio. Hij laat zien hoe business in veel gevallen kiest voor de massa, geld en gemiddelden, terwijl er mensen zijn die daar niet in passen. In een interview dat hij daarna geeft, merk je dat zijn werkelijke worsteling ligt bij de vraag hoe hij zijn zoon en vele andere kinderen aangesloten kan houden in onze maatschappij. Hij wijst daarbij op een zere plek in ons sociale systeem: ‘bijzondere’ kinderen kunnen een leerplichtontheffing krijgen. Met als gevolg dat de overheid niet hoeft te zorgen voor adequaat onderwijs als het kind niet past in de huidige onderwijssysteem. Een goede vriendin van mij zit daardoor nu werkelijk in de problemen. Als je kind namelijk wordt ontheven van leerplicht heb je ineens een kind fulltime thuis. En dan? Als werkende ouder van een bijzonder, autistisch of gehandicapt kind is dit maar één van de uitdagingen in het dagelijks leven. Werken en het hebben van een bijzonder kind lijkt bijna niet te verenigen. Dit klinkt ook door in het interview met Gary Carter.

Dit staat zo sterk in contrast met de film/documentaire de Horseboy van Rupert Isaacson, die ik gisteravond heb zitten kijken. Het boek was al prachtig, maar als visueel-kinestetisch persoon vond ik de film nog indrukwekkender en herkenbaarder. Rupert en zijn vrouw Kristin nemen hun autistische zoon Rowan mee op een helende reis naar sjamanen van het paarden- en rendierenvolk in Mongolië. De film geeft een beeld van alle emoties die spelen voor en tijdens hun reis: uitputting, frustratie, schuldgevoelens en de twijfels of dit wel een juiste keuze was. Aan de andere kant ook het geluk bij elke stap vooruit, met direct de twijfel of het wel blijvend zal zijn. Rupert laat zien dat het volgen van je intuïtie niet altijd makkelijk is, maar wel werkt. Zelfs als je, zoals Kristin, niet echt gelooft in sjamanen, dolende voorouders en bizarre rituelen. Rupert en Kristin hebben er inmiddels hun levenswerk van gemaakt om met een stichting op hun eigen range bijzondere kinderen in contact met paarden te helpen hun weg te vinden in onze complexe maatschappij. Daarin gesterkt door hun zoon die inmiddels zindelijk is, goed kan praten en vriendjes heeft. Iets wat je aan het begin van de film niet zou verwachten.

Mooi om te zien hoe twee zo verschillende ouders: Gary en Rupert beide aangeven een beter mens te zijn geworden door hun bijzondere kind. En ik vind het bewonderenswaardig hoe beiden op hun eigen wijze laten zien dat autisme een onderdeel van onze maatschappij is en dat autisten het verdienen om de aandacht te krijgen die zij nodig hebben. Ik vraag mij nog af hoe ik daar zelf in zou kunnen bijdragen. Mijn intuïtie zegt dat het antwoord zich vanzelf zal aandienen.

Advertenties

4 Reacties op “Autistisch reflecteren

  1. Prachtig stuk heb je geschreven en prachtige beelden. Ik heb mijn hele leven gewrkt met o.a. autistische kinderen en ik ben het met dd tendens eens om te zeggen dat deze mensnen onderdeel zijn van onze maatschapppij en dat heling begint met het recht anders te zijn en met het recht om gelukkig te kunnen zijn. Als je ongelukkig bent in het anders zijn, moet er naar heling gezocht worden, maar dat mag nieet betekenen dat je vervolgens niet meer anders mag zijn. Je hebt deze spanning goed verwoord, dank je wel!

  2. @ baasbraal
    “dat heling begint met het recht anders te zijn”

    Heling? Van autisme? Mij, Asperger, is anders altijd voorgehouden dat je er niet van genezen kunt, dat er geen pilletjes zijn die je er vanaf helpen. Dat er geen behandeling is, zoals bij bijv. depressie. Je bent ermee geboren en je gaat ermee dood. Het enige wat je kunt aanleren is niet meer jezelf te zijn maar je zo te gedragen zoals de maatschappij dat wenst. Altijd en overal.
    Je moet camoufleren wie je werkelijk bent want zo hoor je niet thuis in de maatschappij.

    @ Caroline Rijnbeek
    U kunt heel veel doen. Bijvoorbeeld niet meer automatisch oordelen als er kinderen of volwassenen zijn die anders doen dan gewenst. Aan de buitenkant kun je niet zien hoe iemand is. Bij het kind op de film is het misschien duidelijker maar bij hoogbegaafde volwassenen niet. Ze lijken dan misschien wel ‘normaal’ maar het zijn en blijven autisten.

    Verder, wat u nu al doet, een atikel op uw blog, is mooi. Breng het ter sprake, maak het wereldkundig. Maar praat dan niet alleen over de standaardtypetjes, die zijn bekend, ook de Rainmans. Maar heb het ook over de onbekende autisten, zij die toch zo ‘normaal’ lijken.

    Misschien door meer aandacht aan de aandoening te geven komt er iets meer begrip van de maatschappij. Maar je kunt nu eenmaal niet van de maatschappij verwachten dat ze het helemaal zullen begrijpen, dat doe ik zelfs nog niet. En bovendien autisme is maar een van de vele aandoeningen.

  3. Ontdekkingsreiziger in een nieuwe tijd

    Dank je wel voor jullie reactie. En ik geloof ook dat genezing van autisme niet aan de orde is, maar heling wel. Rupert beschrijft dat mooi in het interview afgelopen vrijdag met Ivo Niehe. Heling betekent dat de persoon goed kan leven met wie hij is, er geen last meer van heeft, en daarbij zichzelf kan blijven zijn. Autisme blijft een onderdeel van zijn persoon. Komende woensdagavond 23 december om 22.40 uur komt de gehele documentaire op Nederland 2.

  4. Jammer dat ik de uitzending afgelopen vrijdag niet meer kan terugzien op uitzendinggemist.Het lijkt me een wonder zoals Rupert het zegt. Ik ga zeker woensdag kijken. Bedankt voor de tip.
    Ik zou u graag ook een tip willen geven. Dit artikel beschrijft de realiteit van een autist zelf.
    http://www.anaspiesong.blogspot.com/2009/12/i-am-illusion.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s