Maandelijks archief: februari 2010

The world needs all kind of minds

Dit kwam ik net tegen op Ted.com. Een prachtig verhaal van een autistische professor die inzicht geeft in de manier van denken van veel autisten. Daarnaast maakt zij duidelijk wat de waarde van deze autistische denkers is, en wat we moeten doen om dat te activeren. Mooi perspectief als je het mij vraagt.


Dit geeft mij als moeder van een autistisch kind weer moed en hoop, dank je wel Temple Grandin!

Advertenties

Common Sense; waar ben je?

Afgelopen week weer een stukje rechtvaardigheidsgevoel en vertrouwen verloren in onze overheid. Soms heb ik even de illusie dat je met goede intenties, een prachtig plan en genoeg energie, de overheid kan laten zien dat het anders en beter kan.

Helaas, deze week niet. Het leek een beetje op de val van het kabinet van vorige week in het klein. Ik had samen met een collega een gesprek met twee ambtenaren over een mooi voorstel voor een belangrijk project in het MKB. Een project in het belang van de BV Nederland met een frisse vernieuwende kijk en aanpak. We praatten beleefd over de inhoud van het voorstel alsof het er werkelijk toe deed. Ondertussen werd tussen de regels door medegedeeld dat er op hoger niveau besloten is een andere partij het voorstel te gunnen. “Wat is hun plan?”, wilden we weten. Die is er nog niet, alleen op hoofdlijnen. Toch is besloten om voor de andere partij te kiezen. Niet dat ze het zelf kunnen of gaan doen. Ze krijgen de regie, en commerciële adviseurs mogen adviesrapporten maken voor MKB-ers. Zitten ze daar op te wachten? Niet volgens de ondernemers die wij geconsulteerd hebben, voordat wij ons voorstel maakten. Maar daar wordt niet op gereageerd.

Mijn eerste gevoel was teleurstelling en vervolgens boosheid. Ik ben er van overtuigd dat er bij de overheid een heleboel prachtige en goede mensen werken. Waarom winnen politieke positie en belangen het dan toch steeds opnieuw van common sense en kwaliteit? Waarom geeft de overheid geld uit aan zaken waarvan je weet en vooral ook voelt dat het niets gaat worden, alleen om hun eigen politieke posities veilig te stellen? In plaats van investeren in organisaties of projecten die werkelijk iets toevoegen aan de BV Nederland?

Of ben ik nu zelf blind vanuit mijn/ons eigen perspectief en belang? Ik geloof het niet. Ik geloof werkelijk in het plan dat wij met een aantal zeer competente collega’s en met hulp van een paar voortreffelijke MKB-ondernemers hebben opgesteld. Laat ik mij nu uit het veld slaan? Eventjes misschien, maar ik ben al weer aan het nadenken over een manier om ons plan alsnog tot uitvoering te brengen, want ik geloof dat we iets echt goeds op het spoor zijn.

Wat mij nog wel puzzelt is hoe ik iets kan bijdragen om deze patronen te doorbreken. Wat kan ik doen om een bijdrage te leveren aan een effectievere overheid, die faciliterend is voor ondernemende mensen en initiatieven in plaats van bezig zijn met het veiligstellen van posities van een klein groepje mensen.

Misschien moet ik het van de andere kant benaderen. En ontdekken dat het tegengestelde ook waar kan zijn!

Het tegengestelde is ook waar: voor een goed initiatief, waarin ik geloof, heb ik geen overheid nodig om het te realiseren!

Gisteren al de eerste stap gezet. Samen met een aantal ondernemende mensen gaan we aan de slag met een initiatief (inspiratie-event) waarvoor we geen subsidie gaan aanvragen of geld gaan werven, maar gaan werken met een verlanglijst. Iedereen die iets wil bijdragen kan daar op intekenen. Een mooi initiatief vanuit de kracht van mensen waarin de overheid mag meedoen en vooral mee mag leren als zij willen.

Op naar betere wegen!

Spelbreker?!

Het overkwam mij deze week weer eens: ik kreeg vanuit de hiërarchie van de organisatie te horen dat iets wat ik gedaan had niet mocht, en of ik het wilde herstellen. In dit geval ging het om een blogsite die ik met twee collega’s was begonnen om kennis te delen en te inspireren, onze organisatie was het niet eens met deze openheid en transparantie.

Even los van deze situatie. Ik merk dat ik regelmatig worstel met de tegenstelling tussen mijn eigen behoeftes en overtuigingen en die van de organisatie. Ik heb sterke behoefte aan ruimte en vrijheid om zaken op mijn eigen manier te doen, en ik merk dat mijn manier vaak niet overeenkomt met ‘het gemiddelde’. Aan de andere kant heb ik mij verbonden met deze organisatie en zal ik mij (deels) moeten aanpassen aan de regels en cultuur van deze organisatie.

‘Ga je toch lekker voor jezelf beginnen, zou je zeggen. Kun je lekker werken vanuit je eigen behoeftes en overtuigingen.’ Terecht, en zeker iets dat ik regelmatig overweeg. Daar staat tegenover dat ik geloof dat het tijd is voor een andere manier van organiseren van werk. Van werken vanuit kracht in plaats van uit macht, hiërarchie en controle. En waar kun je dan beter aan de slag, dan in een organisatie waar je zelf in zit. Als ik wegga verlies ik de mogelijkheid om van binnenuit deze organisatie te helpen om deze transformatie vorm te geven. Echter om dit te realiseren is het nodig om invloed te hebben in de organisatie. En invloed krijg je pas, als de organisatie (wie is dat eigenlijk?) vindt dat je het ‘verdient’; door toegevoegde waarde en resultaten te leveren.

De vraag is nu, hoe vind ik balans tussen ‘het spel meespelen’ (braaf zijn) om invloed te blijven houden en ‘ondeugend en uitdagend’ zijn om een verandering in gang te zetten. Misschien is het wel zoals Paul de Blot het beschreef op de brug over de krokodillenvijver. Soms wat meer naar links hangen, soms wat meer naar rechts. Steeds anticiperen op de situatie, dus geen balans maar interactie; Yin – Yang; meebewegen – tegen bewegen.

Voor mij het vooral belangrijk om bewust deze beweging te maken, om daarmee trouw aan mijzelf te kunnen blijven. Soms speel ik het spel mee, en soms niet, maar ik kies.

En soms geniet ik van het spel, kijken hoe ver ik kom ;o)