Maandelijks archief: maart 2010

8 Uur Overwerken

Afgelopen vrijdag mochten we weer: 8 uur overwerken voor het goede doel. Op 10 plekken in Nederland, in 50 teams, werd door ongeveer 500 mensen 8 uur van hun creativiTijd gedoneerd aan 50 goede doelen. Een concept dat al een aantal jaren plaats vindt op de laatste vrijdag van maart.

8OU Arnhem

Zo ook in Arnhem. We waren te gast op EenTweeTien op de Vossenstraat een Arnhem. Een creatieve broedplaats midden in de stad. Vanaf 17:00 uur druppelde iedereen binnen en werd afgetrapt met een gezamenlijke maaltijd. Rond 18:00 uur gaf Gerjanne Tiemens het startsein en maakte de teams en de goede doelen bekend. Ik mocht samenwerken met Donna Verheijden, Diederik Verhoef, Onno Groen en mentor Michel van deWiel en wij mochten ons buigen over een vraagstuk van Vaders Actief.

Bron: René Wouters

Vaders Actief
Vaders Actief is opgestart door een groep Turkse mannen in de wijk Broek in Arnhem. De mannen zijn de discussies over integratie en Nieuwe Nederlanders zat, maar ook de criminaliteit, vandalisme, onverschilligheid en argwaan in hun wijk. Hun idee is simpel. Door zich met anderen te verbinden als ‘Arnhemmers’ en vervolgens aan de slag te gaan, ontstaat verbindingen en begrip. Je kunt namelijk Arnhemmer en tegelijkertijd Turk zijn. Je hoeft je identiteit en oorsprong niet te verlaten om ook gewoon Arnhemmer te zijn. De mannen organiseren activiteiten voor andere mannen, maar ook voor vrouwen en kinderen. Denk daarbij aan voetbalcompetities, volleybaltraining, Moederdag Matjes Markt, en nog veel meer.

De uitdaging
Vaders Actief blijkt een vrij uniek concept, omdat het werkelijk door en voor de bewoners van Broek is geïnitieerd en omdat het eenvoudig en actiegericht is. Ook in Den Haag hebben ze dat in de gaten, met als gevolgd dat de minister al is komen kijken. De vaders van Vaders Actief willen graag aan de buitenwereld laten zien wat ze doen en hoe zij het doen. Ze hopen “dat mensen elkaar beter leren kennen, en er daardoor geen ruzie meer is in de wereld”, aldus Marasli Orhan, één van de initiatiefnemers van Vaders Actief.

Aan de slag
Na een korte introductie door de vaders en wat vragen vanuit de groep, gingen we aan de slag met een plannetje. Dat was al snel duidelijk. We zouden 3 dingen opleveren: een website waarop zijn hun initiatief en hun activiteiten zichtbaar kunnen maken, een brochure voor de aankomende Moederdag Matjes Markt en een huisstijl om een stukje herkenbaarheid te realiseren. Met een groepje met veel kennis op het gebied van DTP, websites, grafische ontwerp en film bewerking was dit een vrij eenvoudige klus. Dus laptops op tafel en aan het werk. Zelf heb ik daar minder ervaring mee, maar gelukkig was de website in WordPress (net als deze blog), dus het vullen van de site met tekst en foto’s kon ik bijdragen.

Bron: René Wouters

Het resultaat
Om half 2 waren onze producten klaar en mochten we dit presenteren aan alle aanwezigen en onze opdrachtgevers. “Mooi, mooi, mooi”, bleef Orhan maar herhalen. Ook de resultaten van de andere groepen waren prachtig: een “tongen voor Malari”-event met viral voor Malaria No More, een promofilmpje en nieuwe huisstijl voor Tientjes, een campagne voor Doenersnet van Oxfam-Novib en een strategie om meer mensen te betrekken en te laten bijdragen aan een project in Malawi. Ik was moe maar voldaan. Wat is het heerlijk om samen met anderen concreet aan de slag te zijn voor een goed doel. En ik ben weer verbaasd over het de kracht en mogelijkheden die je samen met anderen kunt mobiliseren als je dat wilt. Volgend jaar zeker weer. Gerjanne en Peter Paul bedankt!

50e blog
Jazeker, dit was mijn 50e blog. En ik ben daar best een beetje trots op. Toen ik een klein jaar geleden begon had ik geen idee dat ik dit zo leuk zou vinden. Ik ben begonnen met het idee: ‘ik zie wel of dit wat voor mij is’. Nou, dat is het zeker. Ik vind het heerlijk om mijn hoofd leeg te maken en mijn gedachten en ervaringen te structureren en op te schrijven in mijn blog. Ervaringen als innovatieadviseur, als moeder, als ouder van een autistisch kind, als idealist in de hoop op een mooiere wereld. Het geeft mijzelf overzicht en rust in mijn hoofd, maar is ook een uitlaatklep voor mijn passie voor de kracht van mensen en mijn waarnemingen in de onderstroom. Dat er ook nog eens mensen zijn die het leuk vinden om te lezen, vind ik helemaal fantastisch. Ik vind het ook grappig om te ervaren dat de blogs die ik (te) snel schrijf, omdat ik bijvoorbeeld niet zo veel tijd heb, het meeste reacties oproepen. Niet te veel nadenken en gewoon opschrijven is blijkbaar prima. Aan al mijn lezers tot nu toe wil ik zeggen: dank je wel voor het lezen en reageren.

Tot snel!

Advertenties

Anders kijken naar autisme

Ik kwam net via de Ning van PassenderWijs een prachtig filmpje tegen van Abraham Hicks waarin zij de andere kant van autisme laat zien. Namelijk kinderen die bewust voor deze vorm van leven hebben gekozen en daarin volledig vrij zijn. Vrij van onze regels, gewoontes, verwachtingen en voorwaardelijke liefde. Prachtig om zo naar deze kinderen te kijken en van ze te leren.

De kracht van de metafoor

Afgelopen week heb ik weer twee mooie voorbeelden gezien waarin metaforen ons kunnen helpen om zaken beter te begrijpen, zonder in een semantische discussie te geraken.

De eerste was een gesprek met een ondernemer over groeien van zijn bedrijf. Hij had een heel verhaal over dat hij wel wilde groeien vanwege de uitdaging, maar ook bang was in de groei het contact met de mensen te verliezen. Vervolgens kwamen er allemaal argumenten en onderbouwen verschillende richtingen op, met als gevolg dat wij beiden door de bomen het bos niet meer zagen. Tot we op de metafoor van een schip kwamen. Een schip dat door verschillende ankers op zijn plek werd gehouden en leek te dobberen. De vraag werd vervolgens kun je de ankers lichten en op reis gaan naar nieuwe plekken (en dus uitdaging houden), zonder dat het schip veel groter wordt? Nu werd voor hem ineens veel duidelijker wat de mogelijkheden waren en welke extra keuzes hij had. Door buiten het kader te denken bleek er meer mogelijk dan vooraf gedacht. Met name het feit dat hij nu niet alles hoefde uit te leggen of onder woorden te brengen hielp hemzelf enorm om los te komen uit de huidige situatie en te kijken naar de mogelijkheden voor de toekomst. ‘Een beeld zegt meer dan duizend woorden’.

We hebben afgesproken het vervolg gesprek zelfs nog een stap verder te gaan, namelijk met een organisatie-opstelling, waarin nog sterker het beeld zijn verhaal vertelt zonder woorden.

Tevens kreeg ik deze week het E-book van Juul Martin, genaamd De Boom, gemaild. Het boek gaat over jezelf snappen, het anders doen en blij worden. Hij heeft dit hele proces beschreven vanuit de metafoor van de boom. Wat mij betreft ook een prachtige en krachtige metafoor als het gaat over onszelf. Ik merk zelf dat als ik mij alleen al identificeer met een boom, ik mij sterker en zekerder voel. Juul neemt je mee in deze metafoor en laat je zien hoe je aan de hand van een aantal vragen jezelf beter kunt snappen en kunt leren het anders te doen, met een blijer resultaat. Het is niet alleen een heel praktische en duidelijke aanpak om in kleine stappen zelf gelukkiger te worden. Het heeft ook prachtige illustraties van Linde Ex en de pagina’s zijn niet helemaal volgepropt met letters. Voor visuele mensen zoals ik een verademing vergeleken met veel boeken over dit thema. Wat mij betreft een aanrader voor mensen die zelfstandig aan persoonlijke groei willen werken. Zelf wil ik het wel eens uitproberen in een intervisie situatie. Kijken of dat ook werkbaar is.

Laat je mee nemen in de metafoor van Juul met De Boom!

Durf jij je arm te amputeren?

Afgelopen week mocht ik weer onderdeel zijn van een leren-van-elkaar-kring met 5 fantastisch mooie ondernemers. De ondernemer die deze keer centraal stond wilde het hebben over het verkopen van zijn eigen bedrijf. De ondernemer heeft zijn bedrijf in de afgelopen jaren flink laten groeien en merkt dat hij nu uitdaging mist. Zijn tijd en aandacht worden vooral gevuld met managementzaken, ‘gedoe’  met personeel en klanten die een graantje proberen mee te pikken van zijn succes, zonder daar iets tegen over te zetten, en het ‘passen op de winkel’. Allemaal zaken waar hij geen energie van krijgt, zelfs af en toe helemaal op leegloopt. Heel herkenbaar voor veel ondernemers, weet ik uit ervaring. De beslissing lijkt daarom simpel en rationeel. En deze ondernemer had hem ook al gemaakt. Zijn vraag aan de andere ondernemers was: “wanneer en hoe ga ik het bedrijf verkopen?”

Gedurende het gesprek, waarin de andere ondernemers vertelde wat zij daarin voor ervaringen hadden en hun tips en adviezen gaven, werd langzaam aan duidelijk dat deze ondernemer helemaal geen vraag had over het verkoopproces. Eigenlijk wist hij allang hoe hij dat moest aanpakken. Na wat doorvragen werd duidelijk dat hij toch twijfelde over zijn beslissing. Twijfel die voortkwam uit een aantal verschillende aspecten, zoals de loyaliteit naar de eerste werknemers, de onzekerheid over eigen kunnen, maar misschien nog wel het belangrijkste, het gevoel een stuk van zichzelf te verliezen. “Alsof je je eigen arm laat amputeren.”  Een typische vorm van rol identificatie. Hij ziet zichzelf niet in de rol van ondernemer, maar hij IS de ondernemer. Met als gevolg dat als hij zijn bedrijf verkoopt, hij het ervaart als het afhakken van een stukje van hemzelf. Wie is hij dan nog? Telt hij dan nog wel mee in zijn omgeving?

Onze taal is daarin ook niet zuiver. Wij praten vaak over de rollen die wij hebben in de zin van “ik ben … “ . Vul maar in: vader, moeder, kind, werknemer, vriendin, concurrent, ondernemer, manager, baas, tiener, onderwijzer, ….. Maar daarmee houden we onszelf letterlijk voor de gek. Wij zijn namelijk geen van deze rollen. Het risico van deze rol identificatie is dat we de rollen ook niet makkelijk meer los kunnen laten. We ontlener er onze identiteit aan. En als we een rol dan toch moeten opgeven, ervaren we dit als een groot persoonlijk verlies. Denk maar aan een werknemer die wordt ontslagen, een ondernemer die failliet gaat, maar ook een moeders die haar kinderen uit huis ziet gaan, of iemand die ineens geen twintiger meer is. Ik herken dit zelf ook: momenten dat ik mijzelf iets te veel identificeer met bijvoorbeeld mijn rol als medewerker en vergeet dat IK misschien andere dingen wil dan de medewerker in mij.  En als de belangen tussen mijn rol en mijzelf  te ver uit elkaar komen te staan, zal ik de rol los moeten laten. En het gevoel hebben mijn arm te amputeren.

Eén van de ondernemers verwoordde het aan het eind mooi: “ besef dat als je je arm amputeert je gewoon verder kunt leven, en nieuwe dingen zult leren om het verlies te compenseren.

Hoe dapper ben jij? Hoe dapper ben ik?

Natuurlijk leren

Gisteren een bijzondere ontmoeting met een mooie mens op een indrukwekkende plek. Ik mocht kennis maken met Maaike van Mourik van de Vallei (dank je wel, Eliane). Een basisschool voor Natuurlijk leren in Renkum. Mijn eerste indruk was, zoals denk ik bij de meesten die daar binnenkomen: is dit een school??????

Ik krijg een rondleiding door Maaike. De school beslaat een aantal verschillende ruimtes, waar kinderen in en uit lopen. Een ruimte met een podium en een hele toneelopstelling inclusief licht en geluid. De stroboscoop staat aan en er zijn een paar kinderen aan het verstoppertje spelen. Een ruimte met een gezellige leeftafel en daarachter een keukentje waar het een drukte van belang is. Op een verhoging zijn een aantal kinderen bezig achter de computer. In de volgende ruimte is een meisje bezig met origami. In de stilteruimte zijn twee kinderen onder begeleiding bezig met een werkje, maar ik kan niet zien wat ze doen. Op het buitenterrein staan verschillende bouwsels en er is een jongen bezig die een hut wil gaan bouwen. De eerste indruk: geen klaslokalen, geen structuur, maar wel erg gezellig.

Vervolgens gaan wij in gesprek en vertelt Maaike dat dit ook precies haar probleem is. Veel mensen die horen van deze school hebben het gevoel dat het vooral ongestructureerd en gezellig is, maar vragen zich af of dit wel een goede leeromgeving voor hun kinderen is. Maar schijn bedriegt. Hoewel het rommelig en ongestructureerd lijkt, zit er heel veel structuur in de school. De basisstructuur van de school zijn de 15 leerlijnen die kinderen moeten doorlopen om klaar te zijn voor de middelbare school. Maaike heeft speciaal voor haar school een leerlingvolgsysteem ontwikkeld, waarmee kinderen, hun ouders en de onderwijzers de ontwikkeling van het kind op alle leerlijnen kan volgen. Kinderen kunnen zelf zien of zij op bepaalde onderdelen voorlopen of achterblijven op leeftijdsgenoten. Elk kind heeft een eigen mentor met wie zij hun voortgang regelmatig bespreken. Het systeem is via internet toegankelijk en dus ook voor ouders ten alle tijden te volgen. Dit zou ik ook wel willen! Dit is ook de reden waarom de schoolinspectie deze school ook gewoon heeft goedgekeurd als publieke school en er dus ook gewoon schoolbudget is van de overheid voor de 38 leerlingen. Verder zijn er een heleboel regels, die de leerlingen samen met de onderwijzers maken om het leefbaar te houden.

En hoe zit het met de aansluiting naar de middelbare school, wil ik weten. Er zijn inmiddels een aantal kinderen doorgestroomd naar de middelbare school, allemaal naar de Havo en het VWO. Kinderen mogen deelnemen aan de Cito van groep 8, om daarmee de overgang naar de middelbare school te vereenvoudigen, maar het hoeft niet.

Tijdens het gesprek komen er twee kinderen binnen (ik schat een jaar of 7-8) die graag naar de bloemenwinkel willen gaan om plantjes en zaadjes te gaan kopen. Ze willen, omdat het mooi weer is, een tuintje beginnen. Alle kinderen hebben een klein eigen budget dat zij mogen besteden aan zaken die zij denken nodig te hebben, als het maar voor school is. Ze vragen of daar geld voor is, en Maaike zegt dat ze maar in hun eigen schriftje moeten kijken of zij nog persoonlijk budget hebben. Zo niet dan moeten ze maar een plan bedenken om het te regelen.
Vervolgens vertelt Maaike dat zij zo ook hun toneelruimte hebben ingericht. Een aantal kinderen wilden graag een podium en apparatuur om op te treden. Maaike wist dat de gemeente hiervoor wel een budget had en zei tegen de kinderen dat ze dat konden aanvragen. De kinderen hebben zelf dat budget aangevraagd, gekregen en vervolgens uitgegeven aan een mooi theater. Wat heb je daar al niet voor vaardigheden voor nodig?

Deze kinderen leren naast de vereiste 15 leerlijnen vooral ook samenwerken, plannen maken, discussiëren en realiseren. Allemaal ondernemers in de dop, lijkt mij. En niet echt vreemd, want veel van de ouders die hun kinderen op deze school brengen zijn zelf ook ondernemer. Een echte school voor de ondernemers en ondernemende werknemers van morgen!

Ik wou dat ik weer kind was, dan ging ik lekker naar de Vallei!