Maandelijks archief: augustus 2010

Een gave bestemming

Nee, deze blog gaat niet over een mooie vakantielocatie. Het gaat over een ander soort bestemming. Noem het de levensbestemming, droom, levensdoel, ambitie…..

Schoonmaken als bestemming

Vanochtend had ik een bijzonder gesprek met onze hulp in huis. Een bijzonder mens, die gelukkig wordt door te zorgen dat wekelijks ons huis weer schoon is. Ze geniet er zo van, omdat ze weet dat wij er blij van worden, en omdat ze zo ongelooflijk veel van onze kinderen houdt. Dus vandaag was het een bijzonder goede dag voor haar, omdat de kinderen vrij waren en dus niet rond haar weg te slaan. De liefde is geheel wederzijds.
Een ruimhartig mens dat haar bestemming had gevonden in het schoonmaken van bedrijfspanden, maar door een nare ziekte en de gevolgen daarvan niet meer mag schoonmaken (maar bij ons kan ze het gelukkig niet laten). Schoonmaken was haar lust en haar leven en ineens kan het niet meer. De bodem onder haar bestaan leek weggevaagd. En daarom is het zo’n bijzonder mens: vandaag mocht ik ervaren hoe zij nu berusting heeft gevonden in het feit dat zij niet meer mag schoonmaken, het durft los te laten, en haar geluk gaat zoeken in nieuwe activiteiten die haar even veel plezier en geluk gaan geven als het schoonmaken haar ooit heeft gedaan, zonder te weten wat dat dan precies zal worden. Ze leeft van de wetenschap dat ze er toe doet, voor anderen. En als het dan niet met schoonmaken kan, dan maar op zoek naar een nieuwe invulling en vorm. Wat ongelooflijk dapper en sterk. Een mens met de gave om anderen te raken door wat zij doet, hoe triviaal dat op het eerste gezicht ook lijkt. En een die zich niet uit het veld laat slaan als de ene weg niet lukt. Gewoon weer overnieuw beginnen en vooruit kijken. Voor mij een voorbeeld!

Een gave

We hebben allemaal een gave, misschien wel meerdere. Die hebben we meegekregen bij onze geboorte. In de Christelijke historie wordt in de bijbel gesproken over de Gaven van de Geest: wijsheid, kennis, geloof, genezen, verrichten van wonderen, profeteren, onderscheiden van wat wel en niet van de Geest afkomstig is, klanktaal spreken, klanktaal uitleggen, beheren en besturen, bijstand verlenen. Het Sjamanisme heeft het over de Tweelinggeesten: Genezer, Magiër, Leraar, Boodschapper, Beschermer, Strijder en Uitvoerder. En ook de Inca’s en de Maya’s hebben hun eigen benaming voor de gave die wij hebben meegekregen. De gave die we mogen inzetten om ‘de wereld een beetje mooier te maken’ (zoals men vanuit Great Place to Live zo mooi verwoord). Onze ontdekkingstocht is om uit te vinden welke onze eigen gave is en hoe wij hem kunnen inzetten om onze bestemming te realiseren.

Bestemming: Nieuwe tijd

Waarom mij dit zo bezig houdt? En met mij vele anderen? Omdat wij, in mijn beleving, in de bijzonder tijd geboren zijn en leven. De Christenen spreken over de tijd van de Heilige Geest, de Inca’s noemen het Taripay pacha (het tijdperk van het nieuwe ontmoeten van onszelf), de Maya’s noemen het de overgangsperiode van het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk. Hoe je het ook noemt, uiteindelijk beschrijven zij allemaal de overgang die wij hebben te realiseren naar een nieuwe tijd. Een tijd waarin, zoals Elisabeth Jenkins het beschrijft: ‘de profetieën voorspellen: een einde aan het persoonlijke of individuele karma, een einde aan de angst, de armoede, en de oorlog en het begin van een tijd van delen en de ontwikkeling van wonderlijke nieuwe menselijk vaardigheden! Dit is de tijd voor wonderen.’

Mijn ontdekkingsreis

Mijn eigen reis is ook het ontdekken van mijn echte gave. Als Hemelwandelaar heb ik iets met het verbinden door tijd en ruimte en de kracht van profetie. Ik heb al een paar keer gehoord dat ik helende handen heb. Allemaal mooie gaven, die nu nog een goede vorm moeten vinden om echt impact te hebben in het realiseren van de overgang naar de nieuwe tijd. Want daarvoor is het nodig om de gave te gebruiken in verbinding met zo veel mogelijk anderen; op weg naar een wereld van ultieme liefde en hoop. De nieuwe tijd. Ik kijk er naar uit.

En ondertussen geniet ik enorm van de reis en als het even moeilijker wordt denk ik aan mijn hulp en haar dapperheid. Reis jij met mij mee?

Verhalen van Vroeger

Afgelopen week kwamen mijn ouders twee dagen op bezoek op ons vakantieadres in Frankrijk. Na een flinke kanotocht met zijn allen, was het goed toeven met een biertje op het terras. En ondertussen vertelden we elkaar verhalen over vroeger, over hoe het was, en hoe je het hebt beleefd. Mijn ouders vertelden op hun beurt over hun opvoeding, hun ouders en hoe zij omgingen met bijvoorbeeld conflicten. Het ene verhaal leidde weer tot het andere. Heerlijk en vooral ook heel verhelderend. De verhalen over dagelijkse ervaringen maken nog beter duidelijk waar waarden, normen en gewoontes die ik heb meegekregen vandaan komen.

Liefdesladder

Om nog maar eens te refereren naar de Liefdesladder (zie vorige blog): de verhalen zijn kleine puzzelstukjes, die samen een beeld geven van de legaat en delegaat dat ik heb meegekregen van mijn ouders. Door meer te begrijpen van mijn ouders, maar ook van de ouders van mijn ouders, kan ik keuzes en beslissingen beter plaatsen. Dit, op hun beurt, helpt mij ook om mijzelf nog beter te begrijpen.

De tijd nemen

In de afgelopen paar jaar heb ik het geluk gehad om een keer een weekend en een keer een hele week alleen met mijn ouders op stap te mogen gaan. In die tijd hebben we veel verhalen met elkaar mogen delen; er was tijd genoeg. Door deze verhalen zijn we dichter bij elkaar gekomen, meer verbonden. Het is een wederzijds en gelijkwaardig proces, wat ook alleen maar werkt als het zo wordt ingezet. Ik realiseer mij nu hoe fijn het is om dat te kunnen doen en hoe waarde(n)vol die tijd is en was. Ik heb ook afgelopen dagen weer zo genoten van het samenzijn met mijn ouders.

Herinnering

Ik herinner mij dat we dit vroeger thuis ook heel veel deden. We konden avonden met elkaar op de bank zitten en verhalen vertellen. Ik vond niets mooier dan de verhalen over het kopen van ijsjes voor 5 cent, het kanoën naar school van mijn moeder en de padvinderijavonturen van mijn vader. En ik kan mij herinneren dat ook veel vriendjes en vriendinnetjes het heerlijk vonden om daarbij te zijn. Ons huis werd dan ook vaak een ontmoetingsplek voordat we uitgingen.

Verhalen in een nieuw perspectief

Toch is het nu anders, dan toen. Misschien wel omdat ik nu zelf moeder ben. Mijn eigen verhalen zijn daardoor anders en dit zorgt er waarschijnlijk voor dat ook de verhalen van mijn ouders anders zijn. Ik krijg nu een completer beeld van mijn eigen opa’s en oma’s. Over zaken die ik als kind zelf niet echt heb opgepikt bij hen, maar nu wel goed kan plaatsen. Bijvoorbeeld over hoe zij met de opvoeding omgingen, of met het oplossen van conflicten. En mijn ouders vertellen over hoe zij soms bewust andere keuzes hebben gemaakt dan hun eigen ouders en waarom zij dat hebben gedaan. Mooi om het onbewuste bewust te worden en daarmee in perspectief te krijgen.

Nu begrijp ik ook beter de angst van mijn ouders voor tv, computer en nintendo’s: blijft er nog wel tijd over om verhalen met elkaar te delen?

De Liefdesladder

Vakantietijd

Tijd om afstand te nemen, tijd voor rust en genieten, maar ook tijd voor reflecteren en boeken lezen. En hij lag al een maand of twee op mijn nachtkastje: de Liefdesladder van Else-Marie van den Eerenbeemt, op aanraden van een goede vriend.

De Liefdesladder

Het boek gebruikt de Liefdesladder als metafoor voor alle relaties die je aangaat in je leven. De verticale staanders staan voor de relatie met je ouders, één voor je moeder en één voor je vader. De treden staan voor alle andere relaties die je aan gaat. Het boek laat zien hoe onontkoombaar en daarmee ook zeker de relaties is met je ouders. Of je ze nu lief hebt of haat, of je ze nu goed kent of niet. Vanuit je ouders krijg je, bewust of onbewust, van alles mee, in de vorm van legaat: dat wat je mag (mogelijkheden), maar ook delegaat: dat wat je moet. Het kan hier gaan over het vervullen van je ouders dromen, het voortzetten van tradities, het bewaren van familiegeheimen, maar ook het vervullen van specifieke rollen of patronen, die horen in jouw familie.

Vrouwenlijn

Ik heb ooit het genoegen gehad om bij een familieopstelling in een vrouwenlijn te mogen representeren. In deze vrouwenlijn had zich het patroon ontwikkeld, waarin een moeder niet in staat was om de moederrol te vervullen. De dochter nam deze rol als vanzelfsprekend over en was moeder voor haar eigen moeder (het boek laat zien dat kinderen heel ver gaan in het vervullen van de wensen en verwachtingen van ouders, zowel positieve als negatieve). Toen de dochter zelf moeder werd, was het haar beurt om nu dochter te zijn. Ze had per slot van rekening al zolang de rol van moeder vervuld en zo had haar moeder dat toch ook gedaan. Dit patroon had zich 7 keer herhaald, tot het moment van de opstelling. De interventie in de opstelling was er uiteindelijk op gericht om alle voorgaande moeders te vergeven voor hun onvermogen om de moederrol op het goede moment te vervullen en gaf de laatste dochter de ruimte om te stoppen met moederen en nog even te genieten van het dochter zijn, alvorens zij zelf haar kinderwens in vervullen zou brengen. Zij wilde naar haar eigen kind dit patroon niet meer doorgeven.

Mijn Liefdesladder

Het boek, maar ook mijn ervaring in de familieopstelling, hebben mij doen realiseren wat een geweldige job mijn eigen ouders hebben gedaan. Mijn ouders hebben mij vooral geprobeerd om veel legaat mee te geven. Mijn vader heeft mij geleerd dat ik kan en mag worden wat ik wil, en dat ik daar vooral zelf mijn best voor kan doen. Mijn moeder heeft vooral geprobeerd om een delegaat wat zij vanuit haar ladder heeft meegekregen te doorbreken om ze geen belemmerend patroon aan mij door te geven. Ook zij heeft duidelijk gekozen om mij de ruimte te geven mijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen en mij daarin niet te belemmeren. Zo heeft zij bijvoorbeeld nooit opvoedadvies gegeven, tenzij ik er zelf om vroeg. Heel knap en bijzonder, realiseer ik mij nu. En ik zie nu hoe het mij helpt om prachtige verbindingen met anderen aan te gaan, zonder daarin mijzelf te verliezen. Want mijn staanders geven mij de zekerheid en veiligheid om mijzelf te mogen en durven zijn.

Doorgeven

Ik doe mijn best om ook mijn kinderen vooral legaat en zo min mogelijk delegaat mee te geven, zodat ook zij een stabiele en stevige staander aan hun liefdesladder meekrijgen. Deze stevige en veilige staander zal hun helpen om zelf ook weer mooie, stevige verbindingen aan te gaan met anderen, die hun leven verrijken en de moeite waard maken.

I’m a very lucky girl!

Verhalen Verbinden Verdiepen

Eigen verhaal

De afgelopen week weer ervaren hoe verbindingen met mensen om mij heen kunnen verdiepen als ik mijn eigen verhaal durf te vertellen. Als ik dat doe en mij daarin echt en kwetsbaar op te stel, krijg ik dat ook direct terug van anderen. Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving nog veel beter leren kennen en voel meer verbinding met hen. Heel mooi, en vooral als het gebeurt op het moment dat je die verbindingen het hardst nodig lijkt te hebben. Ik realiseer mij direct dat wij, zeker in een zakelijke omgeving, vaak zo weinig weten over de achtergrond en het verhaal van mensen waar we mee samenwerken. We spelen allemaal onze rol en houden ons meestal aan de gemeenschappelijke regels die daarvoor gelden. Dit leidt er toe dat we oordelen op grond van de regels en gewoontes in plaats van de gehele context van de persoon tegenover ons. Wat een gemis!

Verhalen van jongeren

Vorige week attendeerde een collega mij op het volgende filmpje. Hierin wordt een experiment gedaan bij een middelbare school om leerlingen op een veilige, maar ook confronterende manier aan elkaar stukjes van hun verhaal te laten zien. En het effect is uiteindelijk heel bijzonder.
Hier de trailer van een paar minuten:

Maar als je het helemaal wilt zien, klik dan hier. Zeker de moeite waard om 50 minuten voor te gaan zitten.

Wil jij jouw verhaal delen met anderen?