Maandelijks archief: februari 2011

TERUG NAAR DE BASIS

Bewust of onbewust?

Als ik, na een dag werken, nog even naar mijn eigen werk terugkijk van die dag, ontdek ik regelmatig activiteiten, waarvan ik mij afvraag wat de toegevoegde waarde ervan is. Ik doe het omdat het lijkt te moeten: van het systeem, mijn leidinggevende, een collega, een klant…. , maar waarom eigenlijk? Doe ik dingen wel bewust genoeg om steeds een goede afweging te maken, of ga ik op de automatische piloot en wordt ik geleefd door de regels en anderen? Ik betrap mijzelf erop dat mij dit nog bijna dagelijks gebeurt.
En als ik om mij heen kijk zie ik dat ik zeker niet de enige ben. Hoe komt het toch? Waarom hebben wij onze organisaties en werkzaamheden zo complex gemaakt, dat we deze zuivere overweging: “voegt dat wat ik doe waarde toe of niet?” bijna niet meer kunnen maken?

Complexiteit

In mijn beleving hebben we veel complexiteit te danken aan de overtuiging dat je regels en controle nodig hebt om mensen in het gareel te houden. Misschien wel vanuit de overtuiging dat veel mensen lui, slecht en egoïstisch zijn en dus gecontroleerd en gestraft moeten worden. Het gevolg is echter dat we een woud aan regels en meet- en regelsystemen hebben, die een eigen leven zijn gaan leiden. Die ons afhouden van het toevoegen van echte waarde. En nog erger, we hebben de rol van manager bedacht om om steeds meer regels te bedenken en te controleren. Niet dat ik tegen managers ben. Er zijn natuurlijk prima managers die toegevoegde waarde leveren door bijvoorbeeld de mensen in hun team te faciliteren om hun talenten te ontdekken en op de juiste manier in te zetten voor het gezamenlijke doel. Maar ik zie te veel managers die alleen bezig zijn met regels, controleren en afstraffen van ‘fout gedrag’. En dit voegt uiteindelijk niets toe aan het grotere geheel. Zonde van onze capaciteiten in mijn beleving.
Zeker als je beseft dat, met de aankomende vergrijzing, we met veel minder werkenden onze economie draaiende willen houden. En dat daarnaast de kosten voor materialen, energie en voedsel in de wereld zullen stijgen door een dreigend tekort. We hebben alle capaciteiten en talenten nodig om deze uitdagingen het hoofd te bieden.

Zonnepanelen

Een mooi voorbeeld van de bovenstaande complexiteit is de milieusubsidie op zonnepanelen. De overheid heeft bedacht dat ze mensen wilden stimuleren om te investeren in zonnepanelen. Op zich een prachtig initiatief. Dit doen ze door het geven van een subsidie op het aankoopbedrag over een aantal jaren. Mijn ouders wilde iets doen voor het milieu en besloten hierin te investeren middels 6 zonnepanelen op hun dak. Om in aanmerking te komen moesten zij een enorme berg papierwerk door, kregen ze controles of de panelen wel daadwerkelijk waren geplaatst, moest ze investeren in een nieuwe meter en moeten deze jaarlijks laten auditen. Dit alles kost, zo heeft mijn vader uitgerekend, in mensuren al veel meer dan de daadwerkelijke subsidie. Al met al erg duur, maar ook ineffectief. Er zijn veel mensen die uren stoppen in het controleren van de plaatsing en het gebruik van de zonnepanelen van mijn ouders. Maar het levert geen zonne-uur meer op!
Kan dit nu niet anders? Volgens mij wel, maar het vraagt om een aanpak die uitgaat van het goede van de mens. Mensen die willen investeren in zonnepanelen, willen iets bijdragen aan een mooiere wereld, dus ga eens uit van het positieve. Subsidieer alle zonnepanelen, door bijvoorbeeld de BTW van 19% naar 0% te verlagen. Controle is niet nodig, want wie koopt er nu zonnepanelen en gebruikt ze vervolgens niet. En wat betreft het terugleveren aan het net: geen extra meters en auditers, maar hoge boetes voor fraudeurs en af en toe controle op grond van sterk veranderende energieverbruik. Zoals ze volgens mij ook al doen met het opsporen van wietplantages.

Relevante Toegevoegde Waarde

En ik? Ik wil focussen op het leveren van Relevante Toegevoegde Waarde. Maar wat is dat dan? Michael Porter heeft een stuk geschreven onder de naam The Big Idea. Hij stelt dat we Relevante Toegevoegde Waarde (RTW) leveren (Shared Value, noemt hij het) als we economische succes weten te verbinden met maatschappelijke behoeften en uitdagingen. Of terwijl geld verdienen door het oplossen of verbeteren van maatschappelijke vraagstukken. Denk aan betere zorg, sluiten van kringlopen, duurzame energie, slimme voedselproductie, beter onderwijs, slimmere huizenbouw, een effectieve overheid, maar ook de behoefte aan rust, ontspanning en afstand.

RTW en de interactieve organisatie

Maar dat kan ik niet alleen. Een betere wereld begint bij mijzelf, maar de kracht zit in het collectief. Wij samen!
Maar wat hebben wij daarvoor nodig? Ik zie hierin twee belangrijk zaken. Ten eerste terug ‘naar de kern’. Wat zijn onze behoeften en uitdagingen? Waar zijn we goed in? En dat combineren: hoe kunnen we onze talenten inzetten voor relevante toegevoegde waarde? Het tweede dat wij nodig hebben zijn kleine en interactieve organisaties. Organisaties waarin transparant en zichtbaar is hoe, met welke talenten en waar relevante toegevoegde waarde wordt geleverd. Organisaties waarin veel interacties is binnen en buiten het bedrijf, om in gezamenlijkheid de relevante toegevoegde waarde te bepalen en door de tijd bij te stellen: de interactieve organisatie; Samen met de omgeving/ maatschappij/ consumenten oplossingen bedenken voor onze grote uitdagingen. En vervolgens deze oplossingen vermarkten in binnen-, maar zeker ook in buitenland.

IEDP

Afgelopen vrijdag hadden een collega en ik een mooi gesprek met Michiel Drijber, de initiatiefnemer van IEDP: Iedereen Elke Dag Plezier. Begonnen als grap en experiment, blijkt het nu al bijna 50.000 volgers te hebben. Waarom? Omdat Michiel heeft herkent waar relevante toegevoegde waarde zit op een hele eenvoudige manier, namelijk de drijfveer van Plezier. Als mensen plezier hebben, komen ze in beweging, staan ze open voor anderen en zijn ze bereid en geneigd om te willen geven aan de ander. Volgens celbiologen zit dit verankerd in ons allemaal, tot op celniveau. Onze cellen komen letterlijk in een staat van groei, ontwikkeling en samenwerking, in plaats van in een staat van verdediging en eigenbelang. Mooi om dus vanuit deze basis te beginnen. Met het vertrouwen dat als Iedereen Elke Dag Plezier heeft we in staat zijn tot grootsere zaken, namelijk werken aan Relevante Toegevoegde Waarde.

De basis is dus mijn talent inzetten voor economisch succes gekoppeld aan maatschappelijk belang. Hmmm, daar ga ik mee aan de slag: in interactie met mijn omgeving, want WIJ weten meer dan IK.

Samen naar meer Relevante Toegevoegde Waarde!

Ruimte maken om te kiezen en te twijfelen

Ik hoor het veel om mij heen: focus. Raymond heeft er vorige week een mooie blog over geschreven. Focus en durf te kiezen. Afgelopen week las ik weer in De Hoeders van de Aarde: durf te kiezen en alle schepen achter je te verbranden. Zo ontstaat ruimte voor nieuwe dingen vanuit een nieuwe werkelijkheid. En natuurlijk is dat zo. Door de schepen achter je te verbranden, laat je ook alle oude kaders en grenzen los en ontstaat nieuwe ruimte. Ruimte om je eigen focus aan te brengen.

Graceland

Nu had ik deze week het genoegen om in de cursus Retoriek van Jan Vaessen met 5 prachtige mensen onze eigen interpretatie van Graceland te mogen delen. Een bijzonder nummer van Paul Simon met veel verschillende betekenislagen. Dit bleek wel uit de enorm verschillende persoonlijke interpretaties van alle leden van de groep. De betekenis wordt sterk gevoed vanuit je eigen kader en ervaringen en krijgt van daaruit kleur en invulling. Voor mij staat Graceland voor de bestemming van mijn ontdekkings(levens)reis. De plek om aan te komen vanuit een zinvol en waardenvol leven, waarin ik een bijdrage kan leveren aan een mooiere wereld. De Goddelijke Eenheid. Maar ook de plek om af en toe uit te rusten en op te laden om vervolgens met frisse moed mijn reis te vervolgen.

Kiezen en twijfelen

Dus ik vol goede moed een paar stevige keuzes gemaakt en stappen gezet: op naar Graceland. Maar dan komt de twijfel. Gaat het wel lukken? Kan ik dit wel? Is het wel de goede beslissing? Nachtje slecht geslapen!
’s Morgens onder de douche aan het Universum de vraag maar gesteld: “geef mij vandaag een teken dat de keuzes goed zijn en dat ik moedig verder mag trekken op mijn ontdekkingsreis.” Nog geen twee uur later had ik twee signalen die daar hardgrondig JA op zeiden. Ik was weer helemaal in de flow en de creativiteit vloog er vanaf.
Maar helaas niet voor lange tijd, want weer sloeg de twijfel toe. Welke impact hebben mijn keuzes voor mijn omgeving? Welke veranderingen brengt dat met zich mee? Kunnen wij dat wel aan? Wat laat ik achter? Is de keuze moedig of juist heel dom? En uiteindelijk de belangrijkste vraag: kan ik mijn ambities wel waarmaken? Zijn anderen hier niet veel beter in? Wie ben ik, om zulke ambities te hebben?

Schaarste of overvloed

Ineens herken ik weer het paradigma van de vorige blog: schaarste of overvloed. Ik merk dat ik weer redeneer vanuit schaarste (jakkes wat is dat toch hardnekkig), daardoor twijfel ik of er ruimte voor mij is, nu en in de toekomst. Kan ik mijn waarde voldoende uitruilen voor wat ik nodig heb? Of is het niet genoeg?

Eigen ruimte

Tijd om de inzichten van ons Dreaming over Diner in praktijk te brengen en mijn eigen ruimte weer te vinden:

  • mijn kracht: Moed;
  • bewustzijn: je ziet eerlijk, open en moedig onder ogen wat voor je ligt, en bent dankbaar voor alles wat je ontvangt;
  • Pijn: Ik kan het gewoon niet aan, het is allemaal te veel voor me!
  • Bewustzijn: Je deelde een hoogtepunt van de week met vrienden, en inspireerde iedereen.

O ja, nu weet ik het weer: dankbaar zijn voor wat ik heb ontvangen en mijn twijfels moedig delen, thuis en met jullie. Ik mag onvolmaakt zijn! En ineens ervaar ik weer die overvloed, die ruimte, en ontstaat weer creativiteit en reislust: op naar Graceland.

‘Maybe I’ve a reason to believe
We all will be received
In Graceland’

Schaarste of overvloed?

Er is op dit moment veel in ontwikkeling als het gaat om overvloed en schaarste. Wat voorheen schaars was, is nu in overvloed. Denk aan technologie, communicatiemogelijkheden, geld, reclame, spullen…. Daarentegen is er ook nieuwe schaarste, namelijk schaarste in vrije tijd, aandacht, vertrouwen, gekwalificeerd personeel, open ruimte, schoon water en andere natuurlijke hulpbronnen. Seth Godin beschrijft mooi hoe dit invloed heeft op bijvoorbeeld onze dienstverlening en marketing. We zijn de reclames zat en willen als consument niet meer verleidt en misleidt worden. We (klanten/consumenten/mensen) ontdekken wat wij eigenlijk altijd al wilde, namelijk ‘met respect behandeld worden en verbonden worden met anderen’. We willen niet meer geïnterrumpeerd worden, maar aangesproken worden met verhalen die er voor mij, als uniek individu, toe doen.Toch betrap ik mijzelf erop, dat ik nog vaak redeneer vanuit de omgekeerde situatie. Ik ben druk bezig om geld te vergaren om allerlei spullen te kunnen krijgen, laat mij verleiden om dingen te doen, die er eigenlijk niet toe doen…. En dit gaat nog regelmatig te koste van de echte schaarse zaken als rust, aandacht, tijd en echte verbinding.

Goddelijke Eenheid

Door een wijs besluit eind vorig jaar, dank je wel Jan, had ik afgelopen week twee hele dagen in mijn agenda vrijgehouden om gewoon iets te doen, omdat ik dat leuk vind, met mensen die er voor mij toe doen, in volledige aandacht en verbinding. Twee dagen in het Nu leven, ontdekken wat je dan op je pad krijgt, dat volledig omarmen en ervan genieten. En dan is er die overvloed; aan flow, creativiteit, plezier en verbondenheid met een enorme grootsheid. Verbinding op fysiek-, hart- en zielsniveau. De wereld lijkt dan samen te smelten tot één Eenheid; een Goddelijke Eenheid. Geen angst en afscheiding meer, alleen nog verbinding en heelheid, blijdschap en geborgenheid.

Overvloed in de relatie

Ook in relaties redeneren wij nog sterk vanuit schaarste. Onze levenspartner lijkt wel een bezit, wat leidt tot de perceptie van schaarste. We eisen elkaars aandacht op, verwachten van alles van de ander en vooral dat hij of zij zielsveel van ons houdt en ondertussen zijn we jaloers op de mooie verbindingen die hij of zij met anderen heeft. Alsof er schaarste bestaat aan verbinding en liefde. Maar is dat wel zo?

Tijdens één van mijn opleidingen had ik een medecursist, die ermee worstelde dat zijn vrouw met een andere man beter kon praten als met hem. Hij was een prachtig, liefhebbend mens, maar ook een binnenvetter, die het lastig vond om zijn gevoelens te uiten. Zijn vrouw had behoefte aan meer gesprek en reflectie, dan hij kon geven. Maar hield zij daarom minder van hem? Misschien hield ze juist wel meer van hem. Zij accepteerde dat hij was wie hij was en wilde juist daarom zijn levenspartner zijn. Echter zij had ook behoeftes die zij binnen deze relatie niet kon vervullen en zocht die buiten deze relatie, om daarmee ook zelf te kunnen zijn wie zij was. Eigenlijk heel mooi, toch?!

Is dat niet waar relaties om draaien? Groeien naar volledige verbinding en acceptatie van de ander en jezelf? Inclusief de krachten en schaduwkanten van allebei? En daarmee ook de acceptatie dat de ander nooit perfect kan zijn in het vervullen van jouw behoeften? Is de ander niet vooral een reisgenoot met wie je samen de reis van je leven maakt, waarin je deelt en groeit en af en toe elkaars rugzak even draagt als het te zwaar wordt?

Verdringing of verrijking?

Maar als dat zo is, is het toch heel vanzelfsprekend dat wij naast een levenspartner behoefte hebben aan meer volledige verbindingen met anderen? Anderen die tijdelijk met ons mee reizen en ons kunnen aanvullen en gidsen om heel en één te worden en mee te groeien en genieten van de reis? Zonder de ander uit te sluiten?

Ik herken dit zelf zeker wel, maar het is soms ook een worsteling. Want wat betekent dit voor de relatie met mijn levenspartner? Kan dit leiden tot verdringing en afscheiding? Of kunnen deze werkelijk naast elkaar bestaan, en elkaar juist versterken en verrijken? En groeien we daarmee voorbij de angst voor eenzaamheid en afhankelijkheid? Ben ik in staat om volledig in verbinding te zijn met meer dan één, meer dan drie, meer dan vijftig, …… anderen? Of terwijl is er schaarste in verbinding of overvloed?

Mijn aandacht en tijd lijken beperkt en dus schaars, ook ik heb maar 24 uur per dag, helaas. Maar mijn inzicht en ervaringen van afgelopen week heeft mij weer doen geloven dat wij tot veel meer en diepere verbindingen in staat zijn, als wij onze angst voor afscheiding, verlies en eenzaamheid los durven laten. Als wij onszelf en elkaar accepteren en respecteren zoals we zijn. Dan kunnen we éénworden op fysiek-, hart- en zielsniveau in een fractie van een moment, waardoor tijd geen rol meer speelt, enkel aandacht in het Nu.

In het Nu is er de keuze voor volledige verbinding met mijzelf, en daarmee de mogelijkheid tot volledige verbinding met de wereld. Kom maar op met die overvloed!