Maandelijks archief: juli 2011

Zien en gezien worden

Afgelopen week was weer een leerzaam weekje. Met name door twee extreme situaties: een presentatie over mijn rode draad in mijn leven op het Inspiratiepodium van Inspiratiehuis Arnhem en mijn voortgangsgesprek met mijn leidinggevende.

Ontdekkingsreiziger in een Nieuwe Tijd

Eerst maar de spannende, maar ook aangename situatie: mijn persoonlijke verhaal bij het Inspiratiepodium van Maria Mazarakis. Maria had mij gevraagd, samen met nog 4 sprekers, in een kwartier een beeld te schetsen van de rode draad in mijn leven tot nu toe. Ik moet toegeven dat ik het vooraf heel spannend vond om zo kwetsbaar een zo persoonlijk verhaal te vertellen. Mijn verhaal is maar een gewoon verhaal van iemand met mooie en minder mooie kanten, hoe kan dat nu inspireren? Echter toen ik daar eenmaal was, in de groep mensen die daar waren en de andere verhalen hoorde, was het ineens heel natuurlijk en vrij om ook mijn eigen verhaal te vertellen over de Ontdekkingsreiziger in een Nieuwe Tijd. Aan het eind prachtig samengevat door Arco Kats in een muzikaal gedicht.

Het was mooi om te ervaren dat je kwetsbaar en echt mag zijn en je daarmee ook andere kunt inspireren om hetzelfde te doen. Ik heb daarna nog zoveel prachtige mensen gesproken met allemaal hun eigen, echte verhaal. Het voelde daar veilig en vertrouwd, ondanks dat ik de meeste mensen nog nooit eerder had ontmoet. Ik werd gezien voor wie ik was en zag de anderen voor wie zij waren: puur en eigen.

Zien is geloven?

De volgende dag liep iets anders. Ik had voortgangsgesprek en kreeg de boodschap: ‘je krijgt een 1 op resultaten en op gedrag, omdat ik geen resultaten en verbinding zie’. Nog los van het feit of het terecht is of niet, was het effect bij mij een complete blokkade. Mijn eerste neiging was de boel de boel te laten en lekker naar huis gaan. Wat heb ik hier te zoeken.

Nu, een paar dagen later, kan ik weer wat helderder denken en vraag ik mij nog steeds af wat hier is gebeurd. In mijn beleving spelen er twee zaken mee: zichtbaarheid en verwachtingen.

Eerste maar mijn zichtbaarheid. Ik ben voor heel wat mensen goed zichtbaar, en ook mijn resultaten zijn op diverse manieren zichtbaar, binnen en buiten de organisatie. Vragen waar ik dan ook mee worstel zijn: Waarom heeft hij dat niet gezien? Heeft het te maken met kunnen zien of willen zien? Ligt de verantwoordelijkheid voor het zichtbaar worden van mijn resultaten volledig bij mij? Of mag ik ook iets van mijn leidinggevende daarin verwachten?

En dan mijn verbindende gedrag. Ik ben afgelopen half jaar bezig geweest om op organisatieniveau weer verbinding te krijgen met collega’s, onze leiding en het ministerie over het onderwerp Organisatie Innovatie. Een heel belangrijk onderwerp in mijn beleving, dat steeds verder in de verdrukking leek te komen. Daardoor heb ik misschien wel minder energie en tijd gestoken in de verbinding binnen ons eigen team, dan ik daarvoor deed. Terwijl mijn leidinggevende had verwacht dat ik mij daar hard voor zou maken. De vragen die ik hier houd zijn: Is de ene verbinding belangrijker dan de andere? En voor wie dan?

Houdbaarheidsdatum verstreken?

Maar misschien is er wel iets heel anders aan de hand, iets wat ik te leren heb. In mijn blog over de Transformatie van Hiërarchie heb ik al aangegeven dat ik geloof dat we behoefte hebben aan herijking van hiërarchie. Ik ben niet tegen hiërarchie, maar geloof niet meer in hiërarchie zonder toegevoegde waarde. Een leidinggevende die een medewerker kan helpen vanuit zijn bredere visie en wijsheid om de juiste keuzes te maken, meer in zijn of haar kracht te zijn, te verbinden met anderen die hem of haar tot nog grotere hoogte te brengen en ondersteunt met persoonlijke groei. Daar geloof ik in. En ik zie en ken ook genoeg voorbeelden waarin dit zo nog steeds werkt. Maar niet in alle gevallen. En voor mij is de vraag: wie bepaald dan de toegevoegde waarde?

Ik zit al zo lang in deze organisatie, dat ik geloof dat ik het bredere perspectief aardig kan overzien. Ik heb inmiddels, in mijn beleving, genoeg collega’s en vrienden die mij van de benodigde feedback te voorzien om te kunnen groeien en mijn eigen lat ligt bijna altijd hoog (soms eerder te hoog).

Ik ben klaar met het maken van resultatenlijstjes, het bedrijven van persoonlijke pr voor het systeem en het overleggen, als dat in mijn beleving geen toegevoegde waarde heeft (bijvoorbeeld omdat het allang in de systemen is terug te vinden). Ik wil graag de ruimte om in mijn kracht te staan en de Red Monkey te kunnen spelen (zie: Red Monkey Innovation Management van Jeff Staes). Dan ben ik op mijn sterkst en heb ik de meeste toegevoegde waarde naar anderen. En soms vind ik het fijn om ook even een schouderklopje te krijgen

En als ik geen toegevoegde waarde meer heb als Red Monkey, is het misschien tijd om op zoek te gaan naar een ander oerwoud.

Maar misschien moet de Red Monkey gewoon even op vakantie!

Advertenties

Social Media legt cultuur en identiteit bloot

Afgelopen week mocht ik weer eens een Social Media inspiratiesessie van collega Raymond bijwonen. Hij laat daarin mooi zien welke rol social media speelt in de gehele bedrijfsstrategie aan de hand van de driehoek van Conversational Capital: wie ben je, wie zeg je dat je bent en wie zeggen anderen dat je bent. Een mooi model om te zien hoe Social Media een rol speelt in de gehele communicatiemix die een bedrijf ter beschikking heeft.

Vragen en discussie

Naast de gebruikelijke voor- en tegenstanders van Social Media als medium (van “heerlijk snel en verbindend” tot “zinloos tijdverdrijf”), valt mij in deze inspiratiesessies elke keer weer op hoe mensen worstelen met de regels en het gedrag vanuit een organisatieoptiek. Vragen als: “moet je je mensen niet verbieden om te Twitteren tijdens werktijd”, “ welke regels zou je moet afspreken als het gaat over bedrijfsinformatie via Social Media?” tot zelfs “moeten we de informatie niet eerst laten controleren door mensen van communicatie?”. Maar ook persoonlijke vragen als: “wat kan ik wel of niet zeggen via Social Media?” of “is het niet verstandig om een apart account aan te maken als medewerker, naast mijn privé-account?”

Gedragsregels

Vraagt Social Media nu echt om nieuwe gedrags- en communicatieregels? Ik denk van niet. Volgens mij zijn de regels helemaal niet veranderd. We hebben er gewoon een aantal andere mediums bij met wat andere eigenschappen: sneller, directer en korter. Op de vraag: “wat kan ik wel of niet zeggen via Social Media”, hoe je jezelf volgens mij alleen de volgende vraag te stellen: “Wat zou ik doen of zeggen als ik voor een groep mensen stond die ik deels ken, deels niet ken?”. Of zoals in het prachtige Internet Kwartet van 4PIP staat verwoord “ik ben life nét sow cool!”. Als je dezelfde regels hanteert als je IRL zou doen, zit je volgens mij goed. Het gaat dus nog steeds over respectvol communiceren met elkaar, ook al weet je nu even niet wie er aan de andere kant zit. Ook als je een kritische noot wilt laten horen, is respect voor de ander en spelen op de bal in plaats van op de man een prima leidraad.

Cultuur wordt zichtbaar

Door de openheid en snelheid van Social Media wordt wel, veel sneller dan voorheen, de cultuur van bedrijven zichtbaar voor veel meer mensen. Dat bedrijven zich dus afvragen hoe om te gaan met Social Media is mijns inziens belangrijk. Als de huidige cultuur al bijdraagt aan de gewenste identiteit en kern van het bedrijf, is het vooral een grote kans. Maar als de cultuur daar niet bij past, gaat de driehoek van Conversational Capital een grote rol spelen. Er zijn dan meer mensen die een bijdrage gaan leveren aan “wie je zegt dat je bent” dan alleen het management en de afdeling communicatie. Incongruentie, machtsgebruik en negatieve controle worden nu veel sneller zichtbaar voor de buitenwereld. Een mooi voorbeeld is het incident op het RijnIJssel College dit jaar, waar men kritische berichtgeving van studenten in de kiem probeert te censureren, lezen we via de blog van ex-studente Vera Camilla. Dit soort acties blijven nu niet lang meer onzichtbaar voor de buitenwereld. Die tijd is wel voorbij door Social Media. Controleren en onderdrukken werken als mechanismen steeds minder door de komst van Social Media.

Authenticiteit en imago

En hiermee blijkt Social Media een belangrijke schakel in het versterken óf onderuit halen van het bedrijfsimago. Bedrijven die authentiek en echt zijn, kunnen dit laten zien door consistent gedrag en –communicatie over een lange periode en vanuit vele bronnen (medewerkers, klanten, leveranciers, afdeling communicatie…). Daar in tegen worden inconsistenties snel zichtbaar en herkenbaar voor anderen. Een facade ophouden wordt steeds lastiger. En zo heeft Social Media een belangrijke bijdrage in de shift naar meer authenticiteit en werkelijke toegevoegde waarde.

In gesprek en aan de slag

Het is tijd om met elkaar het gesprek aan te gaan over identiteit en toegevoegde waarden, over waarden en gedragsregels: wat willen we betekenen, wat vinden wij echt belangrijk en hoe willen wij met elkaar om gaan? Geen regels meer stellen, en communicatie censureren, maar vanuit de kern bouwen aan meer toegevoegde waarden en bijdrage van iedereen in de organisatie. En het volgens in de praktijk brengen, met zijn allen, elke dag weer. Zo ontstaan mooie, betere en authentieke organisaties. De kern van sociale innovatie.

Bedrijven worden naakt door Social Media! Leve Social Media!