Maandelijks archief: oktober 2011

Nieuwetijdse ellende

Over het algemeen vind ik het heerlijk om in deze Nieuwe tijd te leven en er mijn weg in te vinden, maar soms…

Vertrouwen en overgave

Afgelopen week was het toch allemaal weer even wat lastiger. Het begon vorige week donderdag al met de locatie van de Energiedag voor 3 november (toen nog 3 weken te gaan). Door het ontbreken van voldoende nooduitgangen kregen we te horen dat wij ons event niet op dit plek met zoveel mensen mochten organiseren. Dat was even schakelen, de volgende dag een nieuwe locatie op het zelfde terrein bekeken en in het weekend de hele indeling en opstellingen opnieuw doorgedacht. Klinkt simpel en dat is het ook, toch kostte het mij veel energie. Ik merkte dat ik het event op de oude locatie al helemaal in mijn hoofd had uitgewerkt en het kostte mij energie om deze beelden weer los te laten, en nieuwe beelden te creëren op de nieuwe locatie. Toch moest ik ook dat proces door om weer met evenveel passie voor de nieuwe locatie te gaan. Dus bewust tijd en energie te geven aan het loslaten van oude beelden en concepten. En vertrouwen dat het wel goed komt…

Digitaal gedoe

Trots op mijn collega’s en mijzelf dat we maandag weer up-and-running waren op een nieuwe plek met een nieuwe opstelling kwam de volgende interventie vanuit het universum. De inschrijvingen voor de Energiedag kwamen niet meer binnen en na wat onderzoek bleken, door een bug in de Google-doc, alle inschrijvingen sinds donderdag te zijn verdwenen. En dat net terwijl er die woensdag een grote mailing was uitgegaan naar een grote groep van onze beste klanten. Hoeveel ondernemers hebben we gemist? Hoe moet dat nu? Hoe kunnen we dit zo klantgericht en simpel mogelijk oplossen? En hoe voorkomen we dat ons dit nog een keer gebeurt? Ik had er flinke buikpijn van. Ik wil controle hebben, grip hebben, maar het kan niet meer. Weer loslaten en overgeven. In dit geval aan de grillen van de digitale wereld. Die blijkt weer eens niet feilloos, jammer dan.

Al de tijd rijp is…

Ondertussen blijven de inschrijvingen voor de Energiedag flink achter. Van alle kanten horen wij ondernemers die het onderwerp Sociale Innovatie geweldig belangrijk vinden en graag willen komen, maar wij zien ze niet terug in de inschrijvingen. Wat doen we niet goed? Weer slaat de stress toe: wat doen we niet goed? Wat moet er anders? Waarom lukt het niet? Is de tijd er toch nog niet rijp voor? Is het MKB toch nog niet toe aan onze boodschap? Nee, dat is het niet. Diep in mijzelf weet ik dat we dit moeten doen, en dat er behoefte aan is. Waarom dan toch die stress en die buikpijn?
Eigenlijk weet ik het wel: het is weer mijn lieve ongeduldige ego. Mijn ego wil zo graag dat het sneller gaat, dat we nu al vol zitten met ondernemers die het belang van Sociale innovatie herkennen, dat we nu al kunnen laten zien aan de wereld dat we hiermee één van de routes naar een mooiere, duurzamer samenleving hebben gevonden. Ook dit ongeduld mag (voelt even als moeten) ik weer loslaten en mij overgeven aan de flow en de snelheid van het universum.

Soms voelt het allemaal even als Nieuwetijdse ellende, gelukkig kan ik snel herstellen en herken het weer als signalen naar mijzelf: ‘nog even geduld. Alles is precies zoals het nu moet zijn…’

Je kunt je dus nog inschrijven voor de Energiedag, als jij er al wel aan toe bent!

Transformeren

Afgelopen weken mocht ik zelf aan den lijve ondervinden hoe transformeren werkt in een organisatie. Onder het huidige kabinet wordt het hele innovatieveld opgeschud en zo ook de rol en positie van Syntens. Wij gaan op termijn samen met de Kamer van Koophandel in het Ondernemingsplein. Hoe dit er allemaal precies uit gaat zien is nog niet echt duidelijk. Toch is er al een flinke transformatie aan de gang in onze organisatie. Deze is niet alleen ingegeven door de kabinetsbeslissingen, maar ook door een gevoel dat we anders (beter) moeten kunnen werken, met een grotere impact op innovatie in het MKB in Nederland.

Power to the people

Afgelopen zomer heeft ons MT besloten om voor het eerst werkelijk de hele organisatie te betrekken bij de vraag: hoe kunnen wij ons werk nog beter gaan doen, en wat voor soort organisatie vraagt dit? Een heel wijs, maar ook moedig besluit. Ze hebben hun macht gebruik om de kracht in de organisatie te mobiliseren. En dit proces zitten we nu midden in.

Eerst is, in een groep van 50 mensen uit de gehele organisatie, een soort outline neergezet, waarin de uitgangspunten zijn bepaald voor onze kern, met antwoorden op de vraag: waarom bestaan wij, voor wie en wat is onze toegevoegde waarde? Ons hoger doel is geformuleerd als: ‘Syntens stimuleert ondernemingen zich duurzaam te vernieuwen en bevordert hiermee welvaart en welzijn in Nederland.’

Ik, als sociaal innovator, ben aangenaam verrast met de uitbreiding van Welvaart, met ook Welzijn. Het gaat dus niet alleen meer om economie, maar net zo goed over mensen en maatschappelijke relevantie. Werken aan Relevante Toegevoegde Waarde voor de BV Nederland. Hier gaat mijn hartje wel sneller van kloppen.

Uitdaging

Maar wat ik vooral heel interessant vind is de transformatieslag die we nu aan het maken zijn vanuit de vraag: met welke organisatie kun je dit optimaal realiseren? Wat ik merk is dat het voor veel mensen lastig is om de oude kaders los te laten. Een deel van de mensen vindt dit lastig vanuit twee sterke overtuigingen te weten: ‘adviseurs zijn vooral bezig hun eigen hobby uit te oefenen’ en meer algemeen ‘mensen moeten toch gecontroleerd worden, anders doen ze te weinig’ (het negatieve mensbeeld: de mens is van nature lui). De overtuigingen hebben hun basis in ‘onvoldoende vertrouwen in medewerkers’. Deze mensen zijn steeds op zoek naar heldere en niet te weerleggen kaders: “dan weten we allemaal waar we aan toe zijn”.

Echter er zijn ook mensen die geen last hebben van bovenstaande overtuigingen en toch moeite heeft om de kaders los te laten. Dit heeft te maken met onbewuste vooronderstellingen. Tijdens de discussies en de invulling van de nieuwe organisatie worden aannames gedaan die niet expliciet worden gemaakt, maar wel sterk sturend zijn. Zo was er bijvoorbeeld al vanuit gegaan dat we naar een soort matrixorganisatie zouden groeien, met alle keuzes van dien. Toen ik, samen met een paar collega’s, deze aanname op tafel legde bleek de aanname nog helemaal niet vast te staan. Hierdoor ontstond ruimte voor een alternatief organisatiemodel: de netwerkorganisatie. Vooral het denken vanuit hiërarchieën belemmert veel alternatieve gedachtegangen heb ik gemerkt.

Voor de eerste groep is de uitdaging om hun negatieve mensbeeld los te laten en te vertrouwen dat vrijheid én verantwoordelijkheid zullen leiden tot de juiste resultaten. Voor de tweede groep, waartoe ik zelf ook behoor is de uitdaging om je steeds af te vragen ‘waar je vanuit gaat’: welke vooronderstelling ligt ten grondslag aan je keuze en klopt deze vooronderstelling.
Leonardo Da Vinci

Af en toe een stap terug

Afgelopen week had ik mij aangemeld om mee te denken over de invulling van kernwaarden van de organisatie. In de groep van 50 was een eerste aanzet gegeven met 3 kernwaarden: Resultaatgericht, Verbindend en Verantwoordelijk. Na een korte inleiding over Identiteitsmarketing, waarin nog even scherp het verschil werd neergezet tussen merkwaarden en categoriewaarden, mochten we een eerste reactie geven. Enigszins vertwijfeld zei ik: “Ik krijg alleen bij Verbindend een lekker gevoel. De andere twee heb ik helemaal geen gevoel bij. Ik snap dat ze belangrijk zijn, maar ze helpen mij niet om mijn werk nog beter te gaan doen, met nog meer passie en energie.” Zo meteen maar de knuppel in het hoenderhok. En wat zie je dan gebeuren? Een aantal mensen herkennen dit en steunen je daarin, een aantal anderen gaan in de weerstand vanuit het argument: “er hebben toch al 50 mensen over nagedacht, dit zijn de kernwaarden die we moeten uitwerken, we gaan de discussie niet opnieuw voeren.” In die weerstand spelen volgens mij twee vooronderstellingen een rol: 1. de groep van 50 heeft alles al kunnen overzien en dus juist gekozen, 2. (meer een soort irritatie) jullie willen altijd discussiëren en hebben geen vertrouwen in anderen.

Transformatie

Wat ik mooi vond om te zien was, hoe de mensen die de dag hadden voorbereid hiermee omgingen. In plaats van een duidelijke keuze te maken, voor of tegen het op de helling gooien van de oorspronkelijke kernwaarden, werden we in 4 groepen erop uitgestuurd om met elkaar aan de slag te gaan en maar te kijken waar we op uitkwamen. Vervolgens kwamen de 4 groepen weer bij elkaar en bleken 3 groepen eigenlijk op ongeveer het zelfde uit te komen: 3 aangepaste kernwaarden. De 4e groep had netjes de benoemde kernwaarden geprobeerd uit te werken, maar waren daar nog niet helemaal uit gekomen. De 3 kernwaarden die overeen kwamen waren: Eerlijkheid (onafhankelijk, naast de ondernemer, zijn belang is ons belang, oprecht klankbord), Verbindend ((kennis)netwerken, speelveld vergroten), Activerend (motiveren en actieveren, toekomstgericht kijken en actiegericht werken, oprekken en stappen zetten).

Bijzonder en leerzaam

Waar ik vooral van genoten heb, is de openheid/eerlijkheid in het proces, de verbinding die ontstond en de actiegerichtheid van de mensen. Alles kon gezegd worden, mensen waren op een opbouwende manier met elkaar in gesprek, aanpakken werden bijgesteld als daar behoefte aan was. Hiermee gaven wij met elkaar ook intern vorm aan de woorden Eerlijkheid, Verbindend en Activerend.

Eén van mijn collega’s zei letterlijk: “Het gaat zo tegen mijn natuur in om nu af te wijken van de vraag die we van het MT hebben gekregen (namelijk: het uitwerken van de 3 gekozen kernwaarden), maar ik weet dat we het toch moeten laten gebeuren.” Ik heb hem teruggeven dat ik het dapper vindt dat hij er zo in durft te staan, maar dat ik het vooral waardeer dat hij zijn gevoel zo openlijk met ons deelt. Hierdoor kan ik er rekening mee houden, dat hij het soms spannend vindt, en daar dus meer rekening mee houden. Volgens mij is dit de essentie van het transformatieproces waar we in zitten: we mogen onze kwetsbaarheid en angsten gewoon uiten, we hebben ze namelijk ALLEMAAL.

Leren en transformeren; spannend en uitdagend tegelijk!

Hallo Ego

Hallo ego
Hallo B.V. Ik
Me myself and I
Wat moet ik met je, wat wil ik met je?
Ik kan niet met je en ik kan niet zonder je
Heb jij dat nou ook?

Lief ego
Wie ben jij eigenlijk?
Volgens Eckhart Tolle ben jij mijn niet-ontwaakte ik, die denkt, praat en handelt.
Jij bent die stem in mijn hoofd.
Je bent onverzadigbaar en hebt nooit genoeg.
Tolle noemt jou zelfs een stoornis of een soort collectieve waanzin die de mensheid met elkaar deelt.

Jij bent de jas die mijn Ik beschermt, maar ook afschermt.
Jij jut mij op, om mijzelf te verbeteren en te overtreffen.
Jij vecht voor mijn erkenning en waardering.
Jij eist voor mij ruimte, vrijheid en liefde.
Maar jij wordt daarin gestuurd door angst, hebzucht en honger naar macht.
Jij houdt mij af van kwetsbaarheid en echte verbinding.

Jij neigt ertoe ‘hebben’ gelijk te stellen met ‘Zijn’: ik heb, dus ik besta.
En hoe meer ik heb, des te meer ik besta.
“Kijk mijn mooie auto eens, en mijn prachtige kinderen, mijn fantastische baan en mijn grote huis.”
Jij leeft door vergelijking. Als ik het maar beter doe dan de ander, als ik maar meer heb dan de ander.
Hoe ik door andere gezien wordt verander jij in hoe ik mijzelf zie.

In de meeste gevallen als ik het over ‘ik’ heb, ben jij aan het woord.
Jij bestaat uit mijn gedachten, mijn emoties, mijn verzameling aan herinneringen, waarmee ik mij identificeer als ‘ik en mijn verhaal’,

Jij bestaat uit de rollen die ik uit gewoonte speel zonder dat te beseffen.
Mijn collectieve identificaties: ik ben een Nederlander, ik ben blank, ik ben hoogopgeleid, …
Maar dat ben IK natuurlijk helemaal niet, dat ben jij. Woorden kunnen helemaal niet beschrijven wie IK ben.

Waarom kom ik hier nu pas achter?
Waarom hebben ze mij dit op school niet geleerd?
Nog sterker: op school is mij geleerd veel waarde te hechten aan de betekenis van woorden, want woorden worden gebruikt om mij uit te leggen wat waarheid is.
“De aarde is plat” o nee “de aarde is rond”, “neutronen en electronen zijn de kleinste deeltjes in de wereld” of toch niet?
Op school heb ik geleerd dat ik juist iets moet worden: een rol, een beroep, een goed mens…..
Zo verwarrend.

Het tijdperk van loslaten
Maar het is nu tijd dat wij elkaar gaan loslaten.
En niet alleen ik, maar de mensheid als collectief.
We staan op het grensvlak van een collectieve groei.
Dit is de voorspelling van de Maya’s voor 2012.
De groei vanuit het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk.
De Inka’s noemen dit de groei van het 3e naar het 4e bewustzijnsniveau;
Van het niveau van tegenstelling, straffen en belonen, goed en fout,
naar het niveau van integratie, verbinding, oordeelsvrij…….

Hallo ego
Hallo jas die ik voor IK aanzag.
IK mag je loslaten, maar dat vind ik niet makkelijk
Ook al ben ik mij bewust van deze jas, ik kan jou nog niet altijd uittrekken.
Het lukt gewoon nog niet, alsof mijn lichaam de knoopjes al los krijgt,
maar mijn armen nog niet uit jouw mouwen kan halen.
Jij houdt mijn lichaam in bedwang.
En ik weet dat jij mij hiermee wilt beschermen.
Beschermen tegen teleurstelling, afkeuring en afwijzing.
En daarom ben ik ook gehecht aan jou, aan mijn rollen, aan mijn dingen, aan mijn bescherming, het voelt zo vertrouwd, ik ben zo aan jou gehecht.

Hoe laat ik deze gehechtheid aan jou en alles waar jij voor vecht los?
Eckhart Tolle zegt mij dat ik dat niet moet proberen te doen.
Dat is onmogelijk.
Hij zegt: “Gehechtheid valt vanzelf weg als je niet meer probeert om jezelf in rollen en in dingen te vinden.”
Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Veel van de rollen die ik heb kan ik makkelijk loslaten, maar niet allemaal. Tijdens mijn NLP opleidingen deden wij een oefening om al onze rollen los te maken van het ik. Ik moest een lijst van minimaal 20 identificaties maken en aan mijn medecursisten geven. Vervolgens werd ik midden in de kring van medecursisten gezet. Om de beurt lazen zij mijn identificaties voor en moest ik zeggen “ik BEN geen dochter, ik speel de rol van dochter naar mijn ouders. Ik BEN niet dominant, ik gedraag mij vaak op een manier die je dominant kunt noemen.” bij een groot deel van de identificaties was het niet moeilijk om ze los te laten, maar en paar bleken toch hardnekkig bijvoorbeeld de rol van Moeder. Ik vond het ontzettend moeilijk om eerlijk te zeggen “IK ben geen moeder….”.

En deze zomer nog: ik ontving een negatieve beoordeling van mijn teamleider.
En wat werd IK boos, omdat jij niet werd gewaardeerd!
Omdat hij niet zag hoe jij mij had gepushed om te blijven vechten voor Sociale Innovatie in het MKB.
Maar ik identificeer mij daarmee met mijn missie en als dat niet gezien wordt ben ik boos.
Maar ik weet nu dat jij dit was en niet ik.

Lief ego,
Het is tijd om af en toe de jas even uit te trekken.
Jij heeft mij veel gebracht, en daar ben ik je dankbaar voor,
maar met een prijskaartje.
Het kostte veel energie, plezier, tijd en aandacht.
Hoe goed bedoeld, de jas is mij te krap en te benauwd geworden.
Ik besef dat jou loslaten mij niet altijd dezelfde resultaten zal geven als nu,
zeker niet op de korte termijn.
Maar ik weet dat Deepak Chopra gelijk heeft als hij zegt dat ik zonder jou in mijn pure persoonlijke kracht kom, met mijn eigen persoonlijk macht.
Vanuit deze persoonlijke macht opereer ik vanuit mijn ziel,
ben ik immuun voor kritiek en jaloezie,
voel ik mij niet beter of slechter dan een ander,
ben ik onthecht en toch betrokken,
en durf ik authentiek te zijn.

En als ik de wereld niet meer bedekt met woorden en etiketten,
keert het gevoel voor het wonderbaarlijke terug in mijn leven,
dat ik had als klein kind,
maar mij nauwelijks meer kan herinneren.

Dag ego
Het is een bevrijding om te beseffen dat de stem in mijn hoofd niet is wie ik ben.
Jij bent niet wie ik ben.
Jij bent alleen de jas die mij beschermt als ik het nodig heb.
Daar ben ik je heel dankbaar voor en ik zal je ook nog vaak gebruiken,
maar dan bewust en niet in alle gevallen.

En wie ben ik? Ik ben degene die het ziet.
Het bewustzijn dat er was vóór het denken, de ruimte waarin het denken – of de emotie of waarneming – plaatsvindt.
Maar ik ben ook mild, naar mezelf en naar de ander.
Bewust zonder oordeel van goed of fout,
bewust van elke keer een klein stapje meer mijzelf.

Ik ben dankbaar voor de raad van Eckhart Tolle
“ Je wordt niet goed door te proberen goed te zijn maar door de goedheid te vinden die al in je zit en die goedheid te voorschijn te laten komen. Maar dat kan alleen gebeuren als er iets fundamenteel verandert aan je bewustzijnstoestand.”
Ik ben mij bewust van mijn onvolmaakte, naakte ik,
en ik ben kwetsbaar,
stapje voor stapje op weg,
naar mijn eigen goedheid, zonder oordeel.

En zoals de Maya’s zeggen:
In lakesh!
“Jij bent de andere ik”

Liefs, IK

Deze brief heb ik geschreven in het kader van mijn leergang Retoriek van Jan Vaessen

Slimmer Werken?!

Slimmer werken, Het Nieuwe Werken, sociale innovatie, ……. Het internet vult zich snel met deze prachtige hype, waarin veel verschillende partijen hun producten en diensten onder de aandacht proberen te krijgen van bedrijven en mensen. Het varieert van technologie om thuis te kunnen werken, werkplekinrichtingen en nieuwe managementinformatiesystemen, tot leiderschapstrainingen, mediation en nieuwe organisatiemodellen.

Slimste bedrijf van Nederland

Tijdens de derde Energiedag van de MKB Krachtcentrale kiezen we voor de tweede keer het Slimste (MKB) bedrijf van Nederland. Maar welk bedrijf komt nu eigenlijk in aanmerking voor deze prachtige titel? Zijn dat bedrijven die al deze technologieën hebben geadopteerd en veel prachtige trainingen hebben gevolgd? Misschien, maar misschien ook niet.

Jazo Zevenaar


Als we kijken naar de eerste winnaar: Jazo Zevenaar, dan heeft dit bedrijf in mijn beleving gewonnen, omdat zij de essentie van Slimmer Werken hebben begrepen en doorgevoerd; met vallen en opstaan. Zij zijn er in geslaagd om met beperkte middelen (bijna) iedereen in het bedrijf betrokken te krijgen bij de toekomst van het bedrijf. Door samen aan de slag te gaan met de concrete uitdagingen, samen oplossingen te vinden en uit te voeren is het bedrijf gegroeid in productiviteit, innovativiteit en rendement: mooiere klanten, interessantere opdrachten en minder fouten. Maar nog belangrijker: meer betrokkenheid, een groeiend respect tussen mensen (wat zeker niet makkelijk is in een bedrijf met een lange historie) en ruimte voor vernieuwende ideeën van onderuit de organisatie; iedereen mag meedoen, iedereen wordt uitgedaagd om zijn of haar bijdrage te leveren. En volgens mij is dit waar Slimmer Werken en sociale innovatie echt over gaan: iedereen mee laten doen, iedereen zijn bijdrage laten leveren.

Slimste bedrijf 2011

Afgelopen week was ik op stap op zoek naar nieuwe kandidaten voor de titel Slimste bedrijf van Nederland. Ik heb een aantal mooie bedrijven bezocht en samen met hen het formulier voor de aanmelding ingevuld. Ben jij een mooi bedrijf dat denkt in aanmerking te komen voor Slimste bedrijf, dan kun je tot 7 oktober aanmelden.
Wat mij opviel bij het bespreken van de vragen met de ondernemer, waren de verhalen er om heen, die mij werkelijk raakte in mijn hart.

Zorg voor de mens

(niet alleen de medewerker)
Een ondernemer die vertelde over één van zijn productiemedewerkers. Een leergierige en vaardige jongen, die graag nieuwe technieken leert en vervolgens prachtige producten kan maken: een echte vakman. Maar ook een jongen met een vorm van autisme, die duidelijkheid nodig heeft: je moet het hem dus wel goed en volledig uitleggen, voor hij zich als vakman kan ontwikkelen en gedragen. Ook een jongen die moeite heeft met het concept geld, met als gevolg dat hij in het verleden nog wel eens in de financiële problemen raakte. Gevolg was beslag op salaris, stress en disfunctioneren. De ondernemer kreeg dit in de gaten en heeft de jongen een aanbod gedaan: elke vrijdagmiddag mag deze jongen een uurtje met de administrateur van het bedrijf zijn persoonlijke bankzaken doen. Het resultaat is nu een jongen die ongelooflijk hard voor het bedrijf werkt, gelukkig is omdat hij geen zorgen heeft en zich onderdeel voelt van de bedrijfsfamilie. Er is werkelijk zorg voor elkaar.

Henk van RedBull

Bij een ander bedrijf kwam ik nog zo’n mooi verhaal tegen: Henk van de RedBull. Henk was ex-drugsverslaafde toen hij bij het bedrijf kwam werken. Hij wilde heel graag zijn leven weer op de rit krijgen en mocht een groot project draaien voor een grote klant RedBull. De opdracht was echter ook wel een flinke uitdaging, waardoor Henk veel overuren draaide. Het thuisfront was het daar niet helemaal mee eens, dus werd Henk voor het blok gezet: minder werken of het huis uit. Henk koos voor het bedrijf, maar kwam daardoor op straat te staan. De ondernemer werd ’s nachts uit zijn bed gebeld door de politie dat ‘Henk van de RedBull’ voor de deur van het bedrijf lag te slapen. De ondernemer heeft hem die nacht in het bedrijfspand laten overnachten en de volgende dag geholpen met het regelen van een caravan en een staplaats op een camping. Henk is inmiddels voorman en een voorbeeld als het gaat om werkhouding en sociaal gedrag, maar ook in het aanspreken van anderen hierop. Daarmee heeft hij een belangrijke rol in het betrekken en stimuleren van collega’s als het gaat om Slimmer Werken voor Hun Bedrijf. Klasse, Henk!

Marco Borsato

Maar het verhaal dat mij het diepste raakt is een verhaal over een gehandicapte jongen. Als maatschappij hebben wij over het algemeen een beeld dat gehandicapten en mensen met een gedragsstoornis of burnout minder kunnen bijdragen aan onze samenleving. We laten ze ‘aangepast’ werk doen via de Sociale Werkvoorzieningen aan de rand van de samenleving. Maar dat hoeft niet. De ondernemer die mij het volgende verhaal vertelde heeft een Sociale Werkvoorziening opgenomen in zijn bedrijf en geeft aan dat deze mensen, in de juiste omstandigheden, net zo productief zijn als al zijn ‘gewone’ medewerkers. Het enige wat hij heeft gedaan, en dat doet hij voor iedereen in het bedrijf, is de werkplek en de begeleiding aangepast aan de unieke behoefte van mensen. Maar nu het mooie verhaal. Hij heeft een gehandicapte jongen die vrees heeft voor trappen lopen. De uitdaging is, dat deze jongen op de tweede verdieping werkt, en op de eerste verdieping bevindt zich de kantine. De jongen moet dus 4 keer per dag de trap op en af. Gelukkig is deze jongen een echte Marco Borsato-fan, zingt graag mee, en doet zijn ogen dicht als hij zingt. Elk dag, 4 keer per dag, gaan een paar van zijn collega’s boven of onderaan de trap staan en zetten gezamenlijk een liedje in van Marco. De jongen zingt mee en loopt met ogen dicht de trap op en af.
Deze mensen werken niet ‘aangepast’ bij een Sociale Werkplaats: zij werken met grote trots en heel veel liefde voor Hun Bedrijf. Daarnaast zorgen zij voor een vrolijke en fijne sfeer die zijn impact heeft op alle medewerkers. Dit is volgens mij Slimmer Werken: iedereen mag mee doen, iedereen kan bijdragen.

Slimmer Werken

Ik ben blij dat ik een bijdrage mag leveren in het zichtbaar maken van deze prachtige voorbeelden en de wedstrijd Slimste bedrijf van Nederland. Volgens mij zijn we al best goed op weg om Slimmer te Werken, maar vooral ook fijner en meer verbonden met elkaar. Iedereen mag mee doen, iedereen kan bijdragen.
Of zoals Piet Zoomers altijd zegt: “Iedereen deugt, de vraag is alleen waarvoor.”
Als we dat nou eens met elkaar ontdekken? Slimmer Werken vanuit je hart!
Dit is waar sociale innovatie in het mkb over gaat.

Ken jij nog een Slimmer MKB bedrijf die je wilt opgeven voor deze wedstrijd, doe dit dan uiterlijk 7 oktober a.s.. Ik zie je graag terug op de Energiedag op 3 november!