Maandelijks archief: juni 2012

Orka Award: de kracht van positieve feedback

Kort geleden werd ik door Laura van der Brugge van Chenta geattendeerd op het boekje Orka Award van Blanchard. Een boekje dat een pleidooi houdt voor enkel positieve feedback aan de hand van de metafoor van het trainen van Orka’s.

De HR-cyclus

Voordat ik jullie meeneem in de kern van het gedachtegoed, wil ik eerst iets vertellen uit mijn eigen ervaring. Zoals elk bedrijf hebben ook wij een HR-cyclus met functionerings- en beoordelingsgesprekken en de bijbehorende formulieren. Zoals, denk ik bij bijna elke organisatie, bestaat die uit positieve en negatieve feedback. Ze noemen het dan: verbeterpunten, maar we weten allemaal dat we het hier dus niet goed doen. Ook bij ons maken ze aan het eind van het jaar een soort normaal verdeling van alle prestaties: 20% presteert bovengemiddeld, 60% presteert in de middenmoot en 20% presteert onder het gemiddelde. En het gemiddeld wordt de norm.
In het boekje de Orka Award wordt aan een zaal voor manager gevraagd: ‘wie neemt er mensen aan die niet zo goed zijn, zodat zij de 20% ondergemiddeld kunnen vormen?’. Niemand steekt uiteraard zijn hand op. We nemen mensen aan met de hoop en verwachting dat ze goed, of nog beter zullen presteren. Gek eigenlijk dat we dan maar zo 20% van de collega’s negatief kwalificeren.

Sociaal innovatief doen

In een project dat wij draaien rond Sociale Innovatie voor MKB bedrijven, hadden wij met elkaar de deal dat we ons best zouden doen om het zelf ook op een sociaal innovatieve manier aan te pakken. Uiteraard lukt dat nog niet altijd, maar we zijn lerende. En toen kwam het verzoek uit de HR-cyclus. Of wij wilde aangeven wat wijzelf en collega’s al goed doen, en wat nog beter kan. Tja, maar hoe pak je dat aan als je het sociaal innovatief wilt doen? Na wat nadenken en filosoferen, kwam het boekje Orka Award op taf../el. Hoe zouden we het kunnen oppakken vanuit dit gedachtegoed? We besloten om elkaar alleen maar complimenten te gaan geven. Vanuit de kerngedachte dat wat je aandacht geeft groeit. Het juiste gedrag wordt gestimuleerd waardoor er ook steeds minder tijd, ruimte en aandacht is voor het gedrag dat we liever niet zien. We zijn daar nu een maandje mee aan het experimenteren op Yammer en in onze HR-cyclus. En de resultaten zijn prachtig. De mensen die met veel overgave en inzet aan de slag zijn voor het project krijgen complimenten, worden gestimuleerd en gaan nog gemotiveerder door. De mensen die nog niet zo zichtbaar bijdragen aan het project krijgen veel voorbeelden van gewenst gedrag en lijken dit ook steeds meer te gaan vertonen. Nu nog afwachten of we aan het einde van het jaar ook betere en mooiere resultaten gaan neerzetten. Het lijkt er nu wel op, maar we zijn er nog niet……

Ik ervaar het in ieder geval als erg prettig om vooral complimenten te krijgen. Ik weet aardig goed waar mijn verbeterpunten liggen en geef mijzelf dagelijks al voldoende negatieve feedback. Dat hoef ik eigenlijk niet nog een keer van een ander te horen.

De kern van de Orka Award

Het boekje de Orka Award gebruikt de orka training als metafoor. Orka’s zijn de meest roofzuchtige zeedieren. De betekent dat trainers een echt probleem hebben als de orka’s boos worden in hun bijzijn. Dit is de reden dat orka’s altijd alleen met positieve feedback worden getraind. Maar de ervaring hieruit werkt ook voor mensen.
De Orka Award draait om:
• Het benadrukken van het positieve
• Het bouwen aan vertrouwen
• Het ombuigen van het negatieve
Als je dit wilt gaan doen heb je drie onderdelen. Deze noemen ze het ABC van presteren:
• Activeren: alles dat gewenst gedrag of een prestatie in beweging zet
• Beweging: het gedrag of de prestatie zelf
• Consequentie: jouw reactie op de beweging
Welke reactie krijg jij meestal als je dingen goed doet? En welke reactie krijg jij als jij dingen niet goed doet? Vaak krijg je in het eerste geval ‘geen reactie’ en in het tweede geval wel. Daarmee wordt aandacht geven aan het negatieve gedrag. Dat is nu net niet wat we willen.

In het boek worden 4 soorten reacties beschreven:
• Geen reactie
• Negatieve reactie
• Ombuigen
• Positieve reactie
Alleen de laatste twee helpen mensen om te leren het positieve gedrag te laten zien. Hoewel de laatste voor veel van ons ook nog heel lastig is, wil ik kort ingaan op ombuigen.
Ombuigen is een krachtige manier om een persoon weer op het goede spoor te zetten en tegelijkertijd respect en vertrouwen te handhaven, doordat je niet op een negatieve manier aandacht besteedt aan de uitglijder.
Ombuigen doe je als volgt:
• Omschrijf het misverstand of het probleem zo snel mogelijk
• Doe dit duidelijk en zonder iemand de schuld te geven
• Maak de negatieve gevolgen duidelijk
• Neem, als dit gepast is, zelf de verantwoordelijkheid
• Zeg dat je de opdracht niet duidelijke gecommuniceerd hebt
• Bespreek de opdracht nog een keer in detail en zorg er voor dat alles nu duidelijk is
• Laat je vertrouwen in de ander merken, wees positief over de ander.
Maar misschien nog wel het belangrijkst: moedig vooruitgang aan. Vooruitgang is de beweging richting het doel!
Belangrijk is wel dat goede prestaties beginnen met goede doelen (focus).

Doe de Orka Award

Zo doe je dat:
• Beloon mensen onmiddellijk
• Expliciteer wat ze goed of bijna goed deden
• Laat je eigen positieve gevoel daarover merken
• Moedig hen aan op die goede manier door te gaan.
En pas op voor de Hebbes-reactie. Bij de Hebbes–reactie probeer je mensen te betrappen op wat ze fout doen. Bij het uitdelen van Orka Awards probeer je te bevestigen wat ze goed doen.
In het boekje staan veel voorbeelden over hoe je dit allemaal concreet kunt doen. Hoe je je eigen patroon kunt doorbreken als je het wilt gaan doen, hoe je om kunt gaan met twijfelaars en hoe je dit ook in je privéleven kunt inzetten. Echt een aanrader wat mij betreft.

Dank Laura voor de tip!

Advertenties

Ode aan mijn vader

… en aan alle andere mensen die hun tijd en energie steken in het structureel bouwen aan de ontwikkeling van anderen.

Mijn vaders droom

Ik heb een bijzondere week achter de rug. Ik mocht een weekje meekijken en meewerken in de droom van mijn vader. Na zijn pensioen was hij nog lang niet klaar met werken. Hij is, ondanks zijn 71 jaar, nog vitaal en fit en wilde graag een bijdrage leveren aan het leven van anderen. Door omstandigheden, toeval, geluk of wat dan ook, raakte hij verzeild in Guatemala in de regio Antiqua Guatemala. De oude hoofdstad. In dat gebied wonen nog veel Indiginas, zoals de Maya-indianen zichzelf graag noemen. Het is een arme bevolking met een rijke cultuur. Mijn vader raakte in contact met een directeur van een basisschool en begon zo zijn droom om Maya-kinderen via goede voeding, educatie en gezondheid een kans te geven om zelf te groeien en te ontwikkelen, zodat zij later een bijdrage kunnen leveren aan hun eigen maatschappij en volk.
Mijn vader met Loida en Ludin

Famecon1

Afgelopen week zijn wij de 6 belangrijkste projecten gaan bezoeken van de stichting van papa, om te zien wat er gebeurd, hoe het gegaan en wat er nog beter of aanvullend kan. De projecten variëren van voeding op de Primaria (basisschool) om zo beter te kunnen leren, een heel programma via de Guatemalteekse organisatie Corazon de Los Ninos voor educatie en gezondheid, het ondersteunen van een tweetal gezinnen, en studiebeurzen voor kinderen die na de Primaria naar de Basico willen (middelbare school). Wat ik mooi vind, is dat al het geld dat mijn vader en de andere bestuursleden inzamelen, allemaal naar de projecten gaat. Als je meer wilt weten over deze stichting, kijk dan op www.Famecon1.com.

Julio Garcia jr

Julio Garcia Jr

Heel bijzonder was het bezoek aan de school Jardin de Amor in Santa Maria de Jesus. Een mayadorpje op de helling van de vulkaan Aqua, waar alle vrouwen nog in traditionele mayakleding lopen. Wat een prachtige kleuren en motieven.
De markt in Santa Maria de Jesus
Op de school werden we enorm hartelijk ontvangen met een dansje, een prachtig kleedje met ‘Bienvenidos Caroline’ en heel veel knuffels van de kinderen en volwassenen. Eerst hebben we met de directeur en initiatiefnemer van de school, Julio Garcia jr, 24 jaar gesproken over de voortgang en zijn doelstellingen. Deze ode is ook aan hem, omdat hij al zo jong al zijn tijd, energie en geld stopt in het bouwen aan een toekomst in zijn eigen land. Vervolgens zijn we in een klaslokaal gaan spelen met de kinderen. Mijn vader met een boekje Mini-loco, en ik uiteraard met mijn iPad. Vooral Talking Tom was een grote hit. Op gegeven moment werd ik zelfs door de kinderen van mijn kruk geduwd, om het maar te kunnen zien. Wat heerlijk om zo samen plezier te maken en te leren.Samen spelen met de iPad

Mijn maatschappelijke stage

Voor mij was deze reis een soort maatschappelijke stage. Ik heb kennis mogen maken met een klein deel van een bijzonder volk. Een volk dat, ondanks dat zij vaak in hutjes van suikerrietstengels, golfplaat en aarden vloeren, toch schoon en verzorgd op school en op hun werk weet te komen. Ze hebben schone kleren, schone haren en ruiken fris. Een groot verschil mee veel wat ik heb ervaren in Azië. Een volk dat het doet met wat er is, maar ook probeert te zoeken naar mogelijkheden om het beter te krijgen. De kinderen willen allemaal graag doorleren en een vak leren. Er wordt veel gebouwd, en gelukkig gaat weinig stuk, doordat het land stabiel is en relatief weinig te lijden heeft van natuurrampen.
Maar wat ik misschien nog wel het aller fijnst vond, was de hartelijkheid en het fysieke contact. Mensen laten je letterlijk voelen dat je welkom bent en dat ze bij je willen zijn. Ondanks dat communiceren soms lastig was, mijn Spaans is nog beroerd al begrijp ik inmiddels heel veel. Deze mensen hebben mij laten voelen waarover het leven gaat, in contact met anderen groeien en leven in het nu.

Maya cultuur

In het weekend waren de scholen dicht, en konden we dus even samen de toerist uithangen. Naast het beklimmen van de vulkaan Pacaya, zijn we naar de oude Maya hoofdstad Iximché geweest. We waren er zo vroeg, dat we enige tijd alleen in het gebied leken te zijn. Heel bijzonder om bovenop een oude ruïne te zitten en te beseffen wat hier zich eeuwen geleden heeft afgespeeld.Ik zit boven op een Maya tempel in Iximché

Tegen het einde van de ochtend hebben we daar getuigen mogen zijn van een oorspronkelijke Maya rite, op de aloude offerplek. Meerdere gezinnen maakten prachtige mandela’s op ronde stenen, van bloemen, gras en voedsel, die vervolgens na een gebed in brand werden gestoken. Het slachten van de kippen komt ons wat vreemd en primitief over, maar is daar een normaal deel van hun cultuur. De kop werd in een keer afgehakt waarna ze, ook de kinderen, de beesten lieten leegbloeden boven de altaren.
Als bonus mocht ik op 5 juni de transitie van Venus meemaken in dit prachtige land. Deze transitie werd al voorspeld door de Maya’s meer dan 3000 jaar voor onze jaartelling. Het voorspelde de terugkeer van de Quetzalcoatl, de ‘vader’ van de Mayacultuur en de laatste opening in tijd, naar het einde van de Mayakalender.
Mijn vader oefent zijn SpaansDank je wel lieve papa, voor het delen van jouw droom.

Je vindt meer foto’s op mijn Facebook pagina.