Maandelijks archief: september 2012

Vrije Ruimte

Een paar weken terug had ik reunie van mijn scoutinggroepje. Geen grote reunie van de hele club, maar alleen ons eigen kleine clubje van 11 jongens en 2 meiden, waarmee we de middelbare schooltijd veel samen doorbrachten. Na een half uurtje de benodigde informatie te hebben uitgewisseld (baan, thuis, kinderen, huisdieren, hobbies), ging de knop om. Het was weer als vanouds. Bijzonder om te ervaren dat er dan ook systemisch niets veranderd is. Iedereen pakt weer zijn eigen plek, en dat voelt vertrouwd. We hadden weer de hele nacht door kunnen gaan, maar werden, net als toen, om 0:00 uur de kroeg uitgestuurd, omdat de zondag zich aankondigde. En in het dorp waar ik vandaan kwam ging dan alles dicht voor de zondagsrust. Reden voor ons om destijds de zaterdagavond op het scoutingterrein door te brengen met pizza’s, bier en een flink kampvuur.

Tijdens de avond hebben we veel herinneringen opgehaald, en nu achteraf kijkend, deden we in die tijd bijzondere dingen. We waren toen met een groep van 15- tot 19-jarigen die samen een groot deel van de scouting runde, met wat volwassenen op de achtergrond. We hadden de leidingen over de jongere groepen, gingen met ze op kamp, experimenteerden met pionieren (met houten palen toren bouwen), touwbanen, vuur maken, koken op houtvuur, en nog veel meer. In de groepen hadden we allerlei soorten kinderen, met hoog en laag IQ, met wat tegenwoordig allerlei gedragslabels zou hebben gekregen als ADHD, autisme, ADD etcetera. Alles mocht en kon, en wij konden ons niet herinneren dat het wel eens helemaal fout is gegaan, op één incident na, waarbij een van de oudere jongens in zijn klomp had gehakt met een bijl, en we toch even langs het ziekenhuis moesten.

Nu achteraf zie ik dat de scouting mijn vrije ruimte was. Ik mocht daar mezelf zijn, kon mijn talenten inzetten, verantwoordelijkheid nemen waar ik dat wilde en mocht vrij experimenteren. Dit was mijn grote leerschool. Terwijl ik op de middelbare school op 12 jarige leeftijd had besloten het nette meisje te spelen, die zich hield aan het systeem. Daar heb ik stiekem geleerd hoe ik ruimte kan creëren binnen systemen, terwijl ik bij de scouting leerde om in de vrije ruimte mijn weg te vinden. Uiteindelijk is dit voor mij een prachtige leeromgeving geweest, waarin ik wel merkte dat ik steeds meer tijd probeerde te besteden binnen de vrije ruimte en zo min mogelijk in het systeem. En ik denk dat ik dat nog steeds doe, soms aanpassen aan het systeem, en dan de ruimte binnen het systeem zoeken, maar ook voldoende werkelijke vrije ruimte op zoeken om te leren en te experimenteren. Ik heb die vrije ruimte nodig om werkelijk mijzelf te ontdekken en te leren zijn.

Waar zit jouw vrije ruimte?

Advertenties

Ontdekkingsreis naar de Nieuwe Tijd

Dit is het jaar van de werkelijke keuze. Ga ik door in het oude bewustzijn of durf ik door te stappen naar het nieuwe bewustzijnsniveau, een hoger trillingsniveau waarin de lessen van de Meesters van het Verre Oosten geleerd kunnen worden. Waardoor ik Liefde, Kracht en Eeuwige Jeugd kan manifesteren en Harmonie, Geluk en Overvloedige Welvaart mag verwezenlijken.

Het is een reis naar de kern, naar mijn diepste binnen. Een reis naar het werkelijke verlangen, diep in mijzelf. Niet meer een reis van het Ego naar buiten, naar doelen, ambities, bijdrage aan een mooiere wereld….. Alleen binnen in mij is die mooiere wereld die ik wil vinden, om hem vervolgens naar buiten te kunnen manifesteren. Daarmee kan ik, in bescheidenheid en dienstbaarheid, een werkelijke bijdragen leveren aan de mooiere wereld om mij heen.

Durf ik in mijn spiegel te kijken met volledige compassie en vergevingsgezindheid naar mijzelf? Durf ik mijn schaduwkant te zien en te omarmen? Durf ik het Goddelijke in mijzelf volledig te erkennen? Om vervolgens ook het Goddelijke in de mensen om mij heen te erkennen? De Goddelijkheid in ieder mens, vooral ook de mensen waar ik nu een (negatief) oordeel over heb.? Dit is de moeilijkste weg om te gaan.

Nu gaat het er om wie ik werkelijk ben. Niet meer wat ik doe, of nog wil doen. Zoals de Meester van het Verre Oosten beschrijven: God doet het werk, niet ik. Ik moet leren zuiver te zijn en zuiver verlangen naar Harmonie, Geluk en Overvloedige Welvaart. Maar de verleidingen van mijn Ego zijn slim, zelfs sluw. Verpakt in beloftes van spiritualiteit, verlichting, en grootse werken, laat ik mij steeds weer afleiden van het werkelijk manifesteren van mijn zuivere Goddelijke Zelf in het hier en nu. Want hoeveel makkelijker lijkt het om anderen te volgen die de route al lijken te hebben gevonden of samen de zoektocht te maken? Fijn samen in verbondenheid deze reis maken. Hoe makkelijk is het om troost en geborgenheid te zoeken bij een ander, in plaats van in mijzelf.
Toch blijkt steeds weer dat hun reis niet de mijne is. Het is fijn om te delen en elkaar aan te moedigen, maar mijn reis is een eigen reis. Het overstijgen van Mijn angsten en Mijn ego; het omarmen van mijzelf in zijn geheel. Die reis kan niemand voor mij maken. Wel is het fijn om zielsmaten te hebben die begrijpen wat dit betekent, om even uit te rusten, op te laden en met nieuwe moed verder te gaan.

Om mijn reis te maken moet ik verstillen, de rust vinden en in stilte luisteren naar mijn diepste verlangen. Zonder afleiding van anderen, die mij snel weer in mijn Ego trekken. Ik wil een voorstelling maken van werkelijke Harmonie, Geluk en Overvloedige Welvaart. En het hoe, wanneer en waar over laten aan God/het Universele. Om vanuit dit vertrouwen deze voorstelling in mijn directe omgeving tot uitdrukking te brengen, te manifesteren, te leven, te ZIJN.

Wie ben ik werkelijk? Een lastige vraag, omdat ik zo lang heb gedacht dat ik was, wat ik deed; was, wat ik tot stand bracht; was, wat ik liet zien. Maar in deze overgangsperiode krijg ik de kans om werkelijk te zijn. Het helpt mij om in rust en stilte raad te vragen aan mijn oudere zelf, die al lang in de Nieuwe tijd is en terug kan kijken hoe ik mijn pad heb gelopen. Zij geeft mij aanwijzingen, laat mij fouten maken en ze weer herstellen en is mild en liefdevol, altijd , welke keuze ik ook maak, omdat zij weet dat mijn intenties goed zijn en ik over 7 jaar opnieuw de kans krijg, mocht ik mijn levensles nu niet durven leren.

Op naar de stilte in mijzelf….. mijn ego voorbij: Hallo Ego ;o)