Maandelijks archief: november 2012

In Memoriam: oma Rijnbeek

Dag lieve oma, lieve, lieve oma met het grote hart

Lieve snoepoma, want zo noemde wij jou altijd. “Pap, naar welke oma gaan we? Naar snoepoma of oma met de grote tuin?”. Als wij naar Leiden gingen, gingen we altijd de hele dag tot ’s avonds laat. Als we dan aankwamen op de Sitterlaan, begon het met wat drinken en een stukje cake of koekjes, daarna kwamen de snoepjes, de bitterballen, het soepje met brood, nog meer lekkere hapjes. (en dan vergat ik nog de ‘slaatjes tante Lena) En dan ’s avonds de auto in met een laatste zakje snoep. Op de Sitterlaan was er altijd overvloed.

Dag lieve oma, lieve, lieve snoepoma

Je liet ons altijd ons gang gaan. Als de grote mensen gingen kaarten of schaken of praten, gingen wij, met neefjes en nichtjes, op strooptocht. Als het mooi weer was naar buiten, in de tuin of in de buurt. En als het koud was of slecht weer in het grote huis. We deden verstoppertje door het hele huis. Zo ontdekten we de ladder vanuit het naaikamertje naar de zolder. Daar was het natuurlijk het spannendst om je te verstoppen. En jij vond allemaal best. Ik kan mij niet herinneren dat je ooit naar boven kwam om te zeggen dat we zachtjes moesten zijn, of geen rommel mochten maken.

Als we met weinig kinderen waren, maakten we tentjes van de opklapbedden op de voorkamer en gingen Suske en Wiskes lezen. Af en toe even naar beneden voor wat te eten en verder zwierven we boven rond.

Dag lieve oma, lieve, lieve alles-is-goed oma

Ooit mocht ik bij jou komen logeren. Ik was denk ik een jaar of 11/12 en kwam met de trein naar Leiden. Je had alles uit de kast gehaald om het mij maar naar de zin te maken. We gingen naar de film. Ik mocht net zoveel hagelslag op mijn boterham als Rob, zodat je de boterham niet meer kon zien. Dat mocht ik thuis ECHT niet. Je had patatjes gehaald en we deden leuke spelletjes. Wat was het fantastisch, tot ik moest gaan slapen op het pianokamertje. Ineens sloeg de heimwee toe. En wat je ook deed, je kon mij niet troosten. Uiteindelijk heeft opa mij naar de Bijler gebracht, waar papa ons stond op te wachten en ik werd overgeladen. Jij hebt dat vast heel naar gevonden, maar hebt dat nooit laten merken.

Dag lieve oma, MIJN lieve oma

En wat was je dolgelukkig toen je eerste achterkleinkind geboren werd. Ik zie nog hoe jij verliefd naar Tessa keek en zei “ik neem haar mee, hoor!” en wat zou je dat graag hebben gedaan. Ook toen je al in Leitenrode zat en ons allemaal nauwelijks meer kende, konden de kinderen nog die hartverwarmende blik in je ogen toveren. Wat hield jij daar toch enorm van.

Dag lieve oma, lieve, lieve hartverwarmende kinder-oma

Ik realiseer mij dat jij mij geleerd hebt om te leven vanuit een grote hart en een gevoel van overvloed. Jij hebt ons allemaal laten zien dat in jouw hart plaats was voor iedereen, en dat niemand ooit te kort hoeft te komen. Jij stond altijd klaar met een gezellige babbel, een bezorgde vraag, een lekker snoepje of gewoon even een knuffel.

Dag lieve oma, dank je wel dat je jouw grote hart met mij hebt gedeeld. Ik zal je altijd in mijn hart mee dragen…..

Advertenties

Warmte, Wifi en Wel-Zijn

In het kader van de verkiezing Slimste bedrijf van Nederland ben ik gevraagd om een eigen portret te maken van één van de genomineerden van dit jaar: Lable BV. Lable levert verandering in de vorm van prachtige software voor zorgprofessionals: verzorgenden en verpleegkundigen. Ze zien zichzelf niet als communicatie- of softwareleveranciers maar als digitale organisatieontwikkelaars.

Thuisgevoel

Het eerste wat mij opvalt als ik bij Lable binnenkom is de hartelijkheid waar mee ik word ontvangen en de enorme open ruimte waar gewerkt wordt. Ik voel mij meteen thuis en kies mijn favoriete plek: aan de grote tafel, waar we later ook lunchen. Wat heerlijk om hier nu te mogen zijn. Ik had Michiel, één van de oprichters al ontmoet bij het voormalige Kenniscentrum Sociale Innovatie van Stenden en was toen al onder de indruk van zijn verhaal. Vervolgens kwam ik hem weer tegen bij het initiatief Coöperatie 21e eeuw en wist dat ik Lable wilde nomineren voor de verkiezing Slimste Bedrijf van NL. Deze mensen begrijpen niet alleen dat mensen het allerbelangrijkste zijn, maar weten dit ook vorm te geven in hun werk en in hun eigen manier van werken en organiseren.

Passie voor mensen

Met passie vertelt Michiel hoe zij zich werkelijk verdiepen in hun klanten, de medewerkers van hun klanten en de klanten van hun klanten. Ze doen veel werk voor de zorgsector en verdiepen zich hierin door af en toe stage te lopen, met deelname aan commissies bij de klant, door met elkaar ervaringen uit te wisselen en door het volgen en organiseren van kennisuitwisseling met experts uit het vakgebied van de klant. Michiel legt mij uit hoe dementie werkt en waar de problemen ontstaan. Hij vertelt dit met zoveel vuur en enthousiasme dat ik het gevoel heb dat ik met een medewerker uit een verzorgingshuis praat in plaats van iemand die software ontwikkelt.

Wel-Zijn

Het werk komt Lable gewoon aanwaaien, maar ze nemen niet alles aan. Elke opdracht wordt getoetst aan drie belangrijke criteria:

  • Heeft de opdracht maatschappelijke relevantie?
  • Mogen we het probleem bij de bron aanpakken?
  • En is er ruimte om ons werkelijk te verdiepen in de gebruikers?

Alleen dan willen zij hun talenten inzetten om de wereld van hun klant eenvoudiger en plezieriger te maken. Dit is wie zij (wel-) willen Zijn.

Ik vraag aan Jurriaan waarom hij hier werkt. Hij vertelt mij dat stage lopen en het mogen verdiepen in de klant hem blij maakt. “Mijn wereld van multimedia verbinden met de wereld van de gebruikers bij de klant en dan de echte oplossing vinden waar iedereen blij mee is, daar doe ik het voor. ”

De afwas als sociaal moment

Maar niet alleen buiten bij de klant is er aandacht voor mensen en kwaliteit. Dat zie en voel je ook hier binnen. Een mooi voorbeeld is de afwas.
Bij Lable hebben ze geen vaatwasser. En die komt er ook niet, als het aan Michiel ligt. Na de lunch doen twee mensen samen de afwas. Het ideale moment om even bij te praten en je in elkaar te verdiepen. Toen Michiel een week verzuimd had om te helpen, hadden collega’s bedacht dat het misschien toch handig was om een lijstje op te hangen waarop je kon aangeven, wanneer je had afgewassen. Zo werd zichtbaar wie verzaakte. Nee, zei Michiel. Zo ontstaan goed bedoelde systemen, die uitlopen op controle en dat willen we niet. Ik wil dat jullie mij aanspreken als ik verzaak. Zo blijven we in gesprek en stemmen we af. Gelukkig werd dit herkend en gedeeld, maar het laat zien hoe scherp je moet zijn en blijven om niet in oude patronen te stappen.

Als ik na de lunch vertrek roept Martin mij nog na: “als je nog eens in de buurt bent, ben je van harte welkom. We hebben hier altijd warmte en wifi.”

En wil ík er wel-Zijn!

Voor meer informatie over de verkiezing Slimste bedrijf van Nederland en de Energiedag van de MKB Krachtcentrale, zie: www.mkbkrachtcentrale.nl

Alertheid en expliciteren

Afgelopen week mocht ik, samen met een collega, weer een sessie begeleiden in een MKB bedrijf. De sessie was gericht op het herkennen van je eigen kracht, elkaars kracht en dit leren inzetten voor de missie van het bedrijf. Deze sessie gaf mij weer de bevestiging dat leren, alleen en samen, vraagt om alertheid en expliciteren. En dat is niet eenvoudig. Alertheid vraagt discipine en is best vermoeiend. Expliciteren hebben we niet zo erg geleerd, vraagt een nieuw vocabulair en voelt in veel gevallen gekunsteld. Dat werd in deze setting goed zichtbaar en voelbaar.

Anders waarnemen

Hoe vermoeiend alertheid is heb ik zelf lange tijd ervaren. Ik ben iemand die vooral de grote lijnen ziet en voelt. Dit in tegenstelling tot mijn dochter, die vooral details ziet en alle kleine nuances voelt. Zij heeft mij ‘gedwongen’ om de details met haar mee te leren zien. “Mama, zie je dat?” “Wat? Die rode auto?” “Nee-hee! Dat grijze poesje onder de auto!” Tja die zag ik pas, toe zij mij er op attendeerde. Inmiddels weet ik dat als zij mij vraagt iets te zien, ik tijd moet nemen om eerst tot op detail te kijken, voor ik een vraag stel. Zij ziet de wereld in details en raakt snel overweldigd door de grootsheid en veelheid van de omgeving. Zij heeft mij laten zien dat als ik alerter ben en ook de details zie, ik kleine veranderingen beter waarneem, waardoor ik gewaar word, meer geniet en dankbaar kan zijn voor wat er al is.

Kleine stappen

Deze alertheid heb ik nodig om kleine vooruitgangen te herkennen en te erkennen. Om gewoon de volgende stap te zetten en pas terugkijkend te zien hoe groot het geheel is. Anders raak ik ook overweldigd, net als mijn dochter. De transformatie die ik, maar velen met mij, aan het maken zijn, voelt groot en overweldigend. Door vooral te focussen op die kleine volgende stap voel ik ruimte en kracht en zie ik wat ik kan doen: dit stapje kan ik wel aan, hier heb ik de moed wel voor; de volgende craniosacraal sessie met mijn dochter om haar te laten aarden en een plek te vinden in deze wereld, een volgend schoolbezoek om voor haar een middelbare school te vinden die past, een paar nieuwe afspraken met mijn partner, momenten nemen om mijn essentie en mijn lichaam volledig te erkennen en de Witte Tovenaar haar rechtmatige plek te geven, een gesprek met een vriendin waarin ik deze kracht mag inzetten en ontwikkelen, tijd nemen voor gepaste rust en aandacht voor mijn lichaam, stapje voor stapje. Kleine stapjes met uiteindelijk grote impact. Klein is het nieuwe groot.

De juiste woorden

Alertheid trainen gaat makkelijker als ik het expliciet maak. Hierdoor krijgt het ook een plek in mijn hoofd, leer ik er woorden aan te geven, krijg ik reacties die mij spiegelen en kunnen anderen eventueel met mij mee leren. In de sessie afgelopen week zag ik weer hoe wij niet gewend zijn om dit toe doen. Om de juiste woorden te geven aan wat we zien, wat we denken en wat we willen. We vroegen alle medewerkers en de twee ondernemers om ieder hun eigen kracht en talent op een groot vel papier te zetten die aan de muur hing. Vervolgens mochten ze de vellen van anderen aanvullen, enerzijds omdat mensen soms hun eigen kracht niet goed herkennen, maar ook om direct te leren elkaar complimenten te geven voor wat wij mooi en fijn vinden aan de ander. Mijn collega constateerde expliciet in de groep dat alle vellen op elkaar leken. Er werden veilige en algemene woorden gebruikt als sociaal, betrokken en gedreven, die op bijna elk vel voor kwamen. Slechts een enkeling durfde ‘afwijkende’ talenten te benoemen. Toen we vroegen of dit te maken had met de behoefte aan veiligheid, ontstond een stuk herkenning. De ondernemer beseft nu nog beter hoe belangrijk het is om eerst aan veiligheid in de groep te werken, om zo ruimte te creëren voor het leren en ontwikkelen, dat hij graag zou willen. Zolang die er niet is, blijven mensen verantwoordelijkheden afschuiven, doen waar ze zich heel zeker in voelen en niet meer dan dat.

Complimenten

Om hier vast een aanzet toe te geven vroegen we de medewerkers om in groepjes elkaar complimenten te geven op een complimentkaart, die onze collega Ger van Drunen, heeft ontworpen. Je zag het zweet uitbreken bij menige medewerker. Als ik doorvroeg waarom ze dit lastig vonden kreeg ik als antwoord “ik ken hem niet zo goed” (alertheid) of “ik weet niet zo goed wat en hoe ik dat moet zeggen” (expliciteren). En het mooie was, dat uiteindelijk de complimenten prima waren. IEen kwestie van doen? Ik zag een paar medewerkers werkelijk een paar centimeter groeien toen ze hun eigen complimentkaart lazen. Prachtig toch? De afspraak is nu dat de hele groep, als ze eens per maand met zijn 15-en bij elkaar zitten, steeds afsluiten met een rondje complimentkaarten invullen voor elkaar. Ik hoop dat ze dit stapje nemen, volhouden en vervolgens de volgende stap zetten.

Ik wens jou veel alertheid en daag je uit om je ook uit te spreken, elke keer weer, in kleine stapjes…..