Tagarchief: aandacht

De missie is de baas…

… zoals mijn collega Anke Wiersma altijd zegt. De missie is de baas betekent dat je je denken en handelen afstemt om dat wat je wilt bereiken. In een bedrijf gaat het dan dus over de toegevoegde waarde die je wilt leveren aan de klanten die je bedient. De missie is de baas geeft daarbij de ruimte om het op je eigen manier, vanuit jouw talenten en voorkeuren te doen. Dit geeft een gevoel van vrijheid voor de eigenheid van mensen, en daarmee ontstaat flow: zaken gaan gemakkelijk en goed. Dat klinkt zo logisch, maar blijkt toch steeds weer lastiger in de praktijk.

Domme gans

“Maar natuurlijk snapt zij die email niet, en dus gaat het mis. Dee domme gans heeft alleen de lagere school gedaan, die is daar veel te dom voor.”
Afgelopen week was ik in gesprek met een ondernemer die in zijn bedrijf steeds meer de missie de baas krijgt, maar toch weer tegen oude patronen aanloopt. Hij vertelde hoe hij de dag ervoor op kantoor zat, en het bovenstaande gesprek aanhoorde van zijn accountmanager en zijn logistiek planner. “En dit was niet de eerste keer dat ik deze twee mensen zo hoorde praten. Het is een regelmatig terugkerend patroon, waarbij beide leidinggevenden veel tijd bezig zijn met praten over de persoon die volgens hen de oorzaak is dat orders niet op tijd of niet volgens afspraken uitgeleverd worden. Wat moet ik hiermee?”

De baas spelen

Een herkenbaar vraagstuk in veel bedrijven, zo heb ik ervaren. Mensen die meer bezig zijn met ‘de baas spelen’, dan met ‘de missie is de baas’. Tijd en energie wordt gestopt in het herbevestigen van de hiërarchie, en het onderbouwen dat dat ook zo hoort, want die mensen van de werkvloer zijn zo dom/ongemotiveerd/eigenwijs/lui/….. Ik geloof dat we veel tijd en energie zullen blijven verspillen, zolang we tolereren en zelf meedoen aan het praten over anderen, alsof zij minder waard zijn, in welke vorm dan ook. Ik maak mij daar zelf ook regelmatig schuldig aan. Het is een patroon dat we zo lang hebben gekoesterd, dat ik soms niet in de gaten heb dat ik het doe. Later realiseer ik mij dan dat dit niets oplevert en probeer ik te herstellen voor zover mogelijk. Door steeds weer alert te blijven merk ik wel dat het patroon langzaam aan begint te verdwijnen.

Missie de baas

Missie de baas

Met elkaar in gesprek

Met de eerder genoemde ondernemer heb ik gesproken over wat hij zou kunnen doen. En eigenlijk kwamen we op twee belangrijke lijnen: de eerste was: zelf het goede voorbeeld geven. Daar begint in mijn beleving elke wezenlijke verandering mee. Immers, als je zelf niet het goede voorbeeld geeft, hoe kun je dan je mensen aanspreken op hun aandeel? In dit geval was dus de vraag: hoe kun je als ondernemer zelf uit de hiërarchie stappen en laten zien dat jij niet de baas speelt, maar de missie de baas laat zijn. Hij bedacht dat hij ze niet terecht zou wijzen (de baas spelen), maar met deze twee mensen het gesprek aan zou gaan over de missie en hun rol en toegevoegde waarde daarin.
De tweede lijn was aanmoedigen en steeds opnieuw het gesprek aan gaan. Met daarbij de focus op de missie en op de spelregels die ze met elkaar hadden bedacht om de missie te realiseren. Hij besloot om met de groep opnieuw in gesprek te gaan over de toegevoegde waarde van álle mensen in zijn bedrijf en de nadruk te leggen om de complementariteit van een ieder. Iedereen is nodig en draagt bij aan het geheel. Ieder met zijn eigen talenten en zijn eigen aandeel. Waarbij hij wilde laten zien hoe de dame die voor domme gans was uitgemaakt de missie heel goed begreep. Zij wist namelijk elke middag opnieuw alle orders die voor vier uur binnenkwamen rond vijf uur correct de deur uit te krijgen, mits zij de juiste informatie ‘van bovenaf’ kreeg. En zijn boodschap aan de twee leidinggevenden: ‘laten we met elkaar praten en niet over elkaar’.

Wie is er de baas? De manager of de missie?

Toegift
Vanochtend hoorde ik het inspirerende verhaal van Benno Schildkamp van Foodconnect over Voetballend ondernemen! Ik had het boek al gelezen en was al enthousiast, maar na zijn verhaal zie ik nog beter wat een mooie metafoor ‘zijn voetbalteam’ is voor het centraal stellen van mensen en missie de baas laten zijn. Zeker een aanrader om te lezen als je wilt horen hoe je dit kunt doen in je eigen organisatie. Voor meer informatie zie: http://www.foodconnect.nl/nieuws/voetballend-ondernemen

Advertenties

Opruimen geeft ruimte

De vakantie komt er weer aan: tijd om op te ruimen. Tijdens mijn NLP-opleiding leerde Onno mij al hoe heerlijk het is om eens flink op te ruimen. Zowel fysiek als mentaal.

Fysiek opruimen

De kinderen zijn weer een jaartje ouder, en in eens hun oude speelgoed ontgroeid. Spullen schuiven door naar de jongste, die vervolgens haar … niet meer kan keren in haar kamer. Tijd voor een grote opruimactie. De oudste gaat naar de middelbare school en wil nu een echte tienerkamer. Dus weg met de Barbies, Harry Potter lego en knutselspullen. De oude commode, die nog bij mijn oma vandaan kwam, kan nu echt niet meer en vindt een nieuw huis bij een vriendin die in verwachting is van de eerste. Oude spullen krijgen zo weer een nieuw leven op een nieuwe plek.
Zelf ga ik heerlijk aan de slag met het opruimen van de kamer van de jongste twee, uiteraard met een beetje hulp van de dames zelf. En daarna is de zolder aan de beurt. Die ligt ook nog vol met oude zaken die wachten op een nieuw leven op een andere plek.

Mentaal opruimen

Maar ook mentaal is het tijd om op te ruimen. Oude patronen, overgegeven van vader op zoon en van moeder op dochter, steken door de vermoeidheid weer sterker de kop op. Wordt maar weer eens duidelijk hoeveel wij meekrijgen van onze ouders. Ik heb zelf een paar jaar geleden in een familieopstelling mogen staan, waarin een vrouwenlijn stond opgesteld. En daar werd pijnlijk zichtbaar hoe hardnekkig patronen van moeder op dochter kunnen worden doorgezet. In dat geval al 7 generaties. Aan de andere kant heb ik ook mogen ervaren hoe met terugwerkende kracht van dochter op moeder de heling kan doorwerken. Ook zelf herken ik in mijn vrouwenlijn een patroon. Hier gaat het om het onvermogen van een moeder in de lijn, overigens door hele verklaarbare redenen, om het kind te beschermen en volledig lief te hebben, met als gevolg misbruik en mentale verwaarlozing. Dit zorgt ervoor dat het kind zichzelf gaat afschermen en zich heel onafhankelijk ontwikkelt. Gevolg daarvan is echter ook moeite met intimiteit en verbinding. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat mijn moeder al stappen heeft ondernomen om dit patroon te doorbreken, maar dat is geen gemakkelijke weg, die zomaar gelopen kan worden. En misschien is het wel niet mogelijk om in één mensenleven een keten te doorbreken. En dus heb ook ik hier nog iets in op te ruimen. Ik heb dit patroon nog voor een stuk in mijn genen zitten. Ook ik worstel met kwetsbaarheid en volle overgave in de angst dat het misbruikt zal worden door anderen. En omdat ook ik dit niet meer wil doorgeven naar mijn kinderen ben ik al lang geleden begonnen om dit laagje voor laagje op te ruimen. Ik mag het teruggeven aan de aarde, heb ik geleerd bij mijn opleiding Intuïtieve Ontwikkeling. De aarde weet hoe zij dit kan gebruiken en nieuw leven kan geven op een andere plek. En voor mij ruimt weer een klein laagje op. Een vermoeiende activiteit, maar ik weet dat de beloning vanzelf komt: ruimte en energie; mijn eigen flow.

Ruimte voor de Nieuwe Tijd

Wat heeft dit alles te maken met de Nieuwe Tijd? Volgens mij alles. Daar waar onze ouders zijn opgegroeid in de opbouwtijd naar de oorlog, waarin overleven en in je materiële behoeften voorzien het meest belangrijk waren, is het nu tijd om van overleven naar bewust leven te gaan. Psychologie stond nog in de kinderschoenen, systemisch werken was nog onbekend. Wij hebben, dankzij hen, de mentale kennis en overvloed die nodig zijn om oude (familie)patronen te doorbreken en daarmee te groeien naar mensen die niet meer reageren vanuit vechten of vluchten, straffen en belonen, maar vanuit heelheid, eigenheid en collectieve verbinding. Een nieuwe bewustzijnsniveau met ruimte voor iedereen, zonder oordeel. Leven in overvloed, zonder misbruik.

Opruimen geeft ruimte. Wat ga jij opruimen?

Het strand: een waardenvolle werkplek

Waardentool

Afgelopen week ben ik samen met een collega en een ondernemer aan de slag geweest met het ontwikkelen van een waardentool voor ondernemers. De bedoeling is om een tool te maken, waarmee ondernemers, samen met hun medewerkers, op een prettige manier in gesprek kunnen gaan over het waardensysteem in hun organisatie. We maken daarbij onderscheid tussen:
• Organisatiewaarden, denk aan: professionaliteit, winstgevendheid, continuïteit en kwaliteit. Deze zeggen vooral iets over de output van de organisatie.
• Cultuurwaarden, zoals: openheid, verantwoordelijkheid, betrokkenheid. Deze zeggen iets over de manier waarop mensen met elkaar omgaan.
• Essentiële waarden, denk aan: liefde, geluk, zinvolheid en verbinding. Het woord zegt het al, het gaat over de echte essentie. Dus Waardenvol zijn, en Waardenvol ondernemen. Hier lees je meer.
Ter voorbereiding voor de tool hebben wij vrijdagmiddag over deze waarden zitten praten en ervaringen uitgewisseld. Ik ervoer toen weer eens hoe belangrijk het is om hierover regelmatig in discussie te gaan. Ineens vallen er weer een heleboel kwartjes waarom zaken lopen zoals ze lopen. En weet ik dat het niet te maken heeft met wat je zegt en wat je doen, maar vanuit welke waardensysteem je het zegt of doet. Maar we zagen ook veel verbanden tussen waarden op essentieel niveau en waarden op cultuur- en organisatieniveau. Bijvoorbeeld: verbinding (essentie), betrokkenheid (cultuur) en continuïteit (organisatie). Ze versterken elkaar.

Het strand

StrandAan het begin van de week had ik het genoegen om met een ondernemer te mogen sparren over zijn visie en de vertaling naar strategie en zijn organisatie. Hij wilde dit echter niet op kantoor doen. Daar werd hij te veel afgeleid door de hectiek van de operatie. We stapten in de auto en reden samen naar het strand. Onderweg kon hij mij vast bijpraten over de zaken die zich de afgelopen periode hadden afgespeeld, zodat ik weer helemaal bij was. Op het strand aangekomen gingen de schoenen uit en liepen we op blote voeten door zand en water te praten over de toekomst van het bedrijf. En wat wij beide zagen, was dat het op deze weidse plek heel makkelijk was om helder naar voren te kijken. Er stond letterlijk en figuurlijk niets in de weg. De beweging in ons lijf, werd moeiteloos omgezet in beweging in het bedrijf, de strategie ontvouwde zich vanzelf. En het leek alsof de ondernemer in gedachten al in zijn toekomst liep.

Werken…

Wat ik mij in het gesprek over waarden ben gaan realiseren, is dat het kiezen van de werkplek bepaalt vanuit welk waardeniveau ik redeneer. Op ons kantoor in een strakke zakelijke vergaderzaal, werk en redeneer ik vanuit organisatiewaarden. Heel zinvol als we bezig zijn met het realiseren van onze jaardoelstellingen in kwaliteit en kwantiteit. Aan onze ‘keukentafel’ op kantoor gaat het al veel meer om de cultuurwaarden en de manier waarop wij met elkaar omgaan.
Maar daar op het strand ging het ineens vooral over de essentiële waarden: verbinding, zinvolheid, geluk. En door de verbondenheid tussen de verschillende waardeniveaus vielen de andere twee niveaus als vanzelf op hun plek. Dus ging het uiteindelijk ook over onafhankelijkheid, winstgevendheid en duurzame groei.

Een waardenvolle werkplek

Aan het begin van de week voelde ik mij een beetje schuldig, dat ik aan het strand-wandelen was, terwijl mijn collega’s op kantoor aan het werk waren. Nu besef ik dat mijn klankbordsessie op het strand misschien wel de meest waardenvolle activiteit van de week was. Vooral omdat het ook mij weer liet redeneren vanuit de essentiële waarden, waardoor ik zelf weer scherper heb hoe ik waardenvol kan zijn naar anderen. Ik ben in de flow van strand en zee gestapt en zit er voorlopig nog lekker in. Thanx, Jan.
Vanaf nu ga ik mensen om mij heen stimuleren om regelmatig een werkplek te zoeken die hen in contact brengt met hun essentiële waarden. Of dat nu strand, bos of de kermis is. Volgens mij wordt de wereld en ons werk daardoor mooier en beter; maar ook concreet op organisatieniveau winstgevender, duurzamer en waardenvoller.

WAAR ga jij morgen werken?

The Horse Boy

Een adembenemend boek over de zoektocht van twee ouders naar de genezing van hun zoon Rowan, die op tweeënenhalf jarige leeftijd wordt gediagnostiseerd als autistisch. Het verhaal wordt geschreven door de vader van Rowan, Rupert Isaacson, die een reisverslag maakt van zijn ontdekkingstocht. Na een lange weg langs therapeuten, instellingen en speciale scholen zijn zij geen stap verder, een illusie armer en doodmoe. Tot de ontdekking van Rowans bijzondere band met het paard Betsy. Ineens versnelt zijn taalontwikkeling en lijkt hij beter op zijn gemak. Uiteindelijk neemt Rupert zijn vrouw en zoon mee naar de oorspronkelijke leefomgeving van de paarden in Mongolië, waar hij Rowan in contact brengt met sjamanen, paarden en het rendiervolk. In zijn gevolg neemt hij ook een filmploeg mee om hun ontdekkingstocht en helingsreis te documenteren. Het resultaat is niet genezing van autisme, want dat blijft een stukje van Rowan, vertelt Rupert. Maar wel een jongen die zo gegroeid is dat hij beter communiceert, in staat is om vrienden te maken en te houden, zindelijk is geworden en de meeste tijd lekker in zijn vel zit.  Een jongen die geheeld is van de angsten die hem gevangen hielden en blokkeerden om te groeien.

Het verhaal leest makkelijk, is humorisch geschreven en, denk ik, voor elke ouder op bepaalde momenten in het ouderschap zeer herkenbaar. De Paardenjongen, zoals het boek in het Nederlands heet is straks ook te bekijken. De film The Horse Boy is in september 2009 in Amerika in première gegaan met daarin de filmbeelden van hun reis.

Met zelf een dochter met een vorm van autisme is het verhaal zo enorm herkenbaar. Als ik kijk naar mijn kind herken ik het blauw geboren worden, de gedragspatronen om controle te houden, de angstuitbarstingen als ze de controle verliest, maar ook de enorme liefde voor dieren, in haar geval met name poezen. Maar ik herken mij ook in de reactie van de vader, Rupert: de worsteling met mijn eigen schuldgevoel en met het ‘gewone’ zorgcircuit voor deze kinderen. Ik bedoel dan de kinderarts, psychologen en Jeugdzorg, die toch erg blijven hangen in diagnostiseren en het beschermen en onderbrengen van een ‘ander’ kind in aparte instellingen. Ik herken ook de zoektocht vanuit mijn buikgevoel in de alternatieve zorg, naar andere opties om mijn dochter te helpen om haar weg te vinden in deze, voor haar soms complexe, wereld. En ik moet zeggen, na craniosacraal therapie, homeopathie en nu neurofeedback zit ook mijn dochter prima in haar vel, ontwikkelt zich goed, kan zelfs fietsen en bijna zwemmen (wat wij lange tijd niet voor mogelijk hadden gehouden). Contact maken met andere kinderen blijft voor haar een uitdaging en zij blijft daarin echt anders dan andere kinderen, maar zij heeft er geen last van en de meeste kinderen accepteren haar voor wie zij is. Of deze verbeteringen door de alternatieve therapieën komen of puur vanwege onze focus en aandacht voor haar, of misschien wel gewoon helemaal autonoom, kan ik niet met zekerheid zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Zoals Rupert ook aangeeft: ik zie dat zij al een eind op weg is naar heling. Autisme is een stukje van haar zijn en hoeft niet genezen te worden, alleen geheeld. Ik heb een blij en gelukkig kind.

En meer wil je toch niet als ouder?

Als werken leven wordt

Het is weer een drukke tijd. Thuis zijn er veel sportactiviteiten van de kinderen, meerdere zwemlessen per week, neurofeedback voor de middelste, de tuin vraagt aandacht, door het mindere weer willen de kinderen vaker samen spelletjes doen en samen knutselen. Het beeld is denk ik herkenbaar voor velen. Ondertussen is het werk ook druk met een groot event komende week in Radio Kootwijk voor meer dan 300 ondernemers over nieuw leiderschap. Mijn voicemail wordt al ingesproken met “ hier de hotline van de MKB Krachtcentrale….’. Woensdagavond om half elf nog met drie collega’s in overleg onder het genot van een wijntje over het programma omdat onze keynote speaker Paul de Blot ineens toch niet meer op de middag kan komen. Het programma gaat op het laatste moment nog een keer helemaal overhoop. Een collega stuurt e-mails naar mijn privémail in de hoop dat ik die het weekend nog verwerk in het draaiboek voor het event. Gisteren (zaterdag) nog met collega door de keynote gelopen die op het hoofdpodium tussen de bedrijven door draait. Vandaag (zondag) ben ik samen met een collega en zijn vrouw bezig geweest om de pokens voor het event vast te personaliseren. Onder het genot van wat lekkers, met mijn dochter als oppas voor de kinderen van mijn collega hebben we lekker doorgewerkt.

P1040830

Het voelde niet echt als werken, het voelde als echt leven! Heerlijk met elkaar een simpele klus verzetten, omdat we allemaal weten dat dit veel toegevoegde waarde zal hebben op het event. Ik heb de afgelopen week nog nooit zoveel high fives met collega’s uitgewisseld, en het was en is kicken.
Word ik daarmee een workaholic? Ik geloof het niet, want ik heb deze week ook: drie keer bij de zwemles en de neurofeedback gezeten met mijn kinderen, de wedstrijd van mijn oudste gezien waarin zij waanzinnig lekker aan het spelen was, meegelopen met de lampionnenoptocht gisteravond, vanochtend met de oudste en de jongst gezellig Monopoly Junior gespeeld, de stoep weer bladervrij gemaakt en de tuin gesnoeid, en mijn man heeft even lekker kunnen hardlopen.

Dit is met elkaar leven en genieten. Wat een energie!

Meisjes van 11

Afgelopen weekend vierde mijn dochter haar elfde verjaardag samen met 5 vriendinnen. Ze wilde graag iets speciaals doen, iets anders dan de anderen hadden gedaan. Geen slaapfeestje of sieraden maken. Maar wat dan?
Via mijn opleiding Intuïtieve ontwikkeling had ik gehoord over Powwow voor meiden van 10 tot 13. Na het bekijken van de website leek het haar wel wat. Dus: uitnodigingen gemaakt, Powwow geregeld en afgelopen zaterdag wat het zover. Met 6 kakelende en gillende meiden in de auto naar Eefde. Buiten het dorp op een boerderij kwamen we bij een echte Yurt, een mongoolse tent, en ontmoette Marieke. Zij en haar man wonen al meer dan 5 jaar in deze yurt en wij mochten binnen in hun huis. De dames vonden het bijzonder en vreemd. Ze vroegen zich af hoe je zo kon leven zonder tv, zonder wii en zonder MSN. Geen stromend water, koken op een houtkachel, gelukkig wel een laptop en internet ;o)
De dames werden uitgenodigd om in een kring te komen zitten en Marieke startte met een verhaal over het indianenmeisje Maankind. Het meisje onderging de veranderingen die horen bij pubermeisjes en voelde zich onzeker. Ze trok zich terug en ging de natuur in op zoek naar kracht. In de natuur vond zijn allerlei dingen die haar kracht gaven, een veer, een steen, een bloem… Na afloop van het verhaal vertelde Marieke over de veer die in het midden van de kring lag, een prachtige kalkoenenveer. Ze vertelde over de taking stick die de indianen gebruiken als zij een Powwow hebben, een feestelijke bijeenkomst. Degene die de taking stick oppakt is aan het woord, de anderen luisteren. Wat een mooi gebruik. Vervolgens vroeg ze aan de meiden of zij zich soms ook onzeker voelden, en of ze dat met de anderen wilde delen. Het was verbazingwekend hoe snel de meiden één voor één hun onzekerheid in de groep legden. De ene makkelijker dan de ander, de ene dieper dan de ander, maar ze deden het allemaal.
Na een kop thee, appelsap en een stuk versgebakken appeltaart mochten de meiden naar buiten om zelf ook iets te zoeken wat hen kracht zou kunnen geven als zij zich onzeker voelde. Een paar meiden gingen op weg en vonden hun dingen. De anderen kropen bij elkaar en lieten zich afleiden door stoere praat en groepsgevoel. Jammer, maar ook dit hoort bij meisjes van 11. Gelukkig was Marieke niet voor een gat te vangen. Dus had ze een mand voor krachtige voorwerpen klaarliggen in de yurt, waaruit de meiden ook konden kiezen. Van hun voorwerp mochten ze vervolgens een sieraard maken (dus toch sieraden maken, maar dan anders), zodat ze het bij zich konden dragen. De laatste stap was het versterken van de kracht van hun sieraden met allerlei instrumenten.
Wat een bijzondere plek, bijeenkomst en mens. En dat vonden de meiden ook. Een echte aanrader.
Powwow voor meiden.

In gevecht met het systeem

Vanochtend zat ik naar een prachtige presentatie van Martijn Aslander te kijken, waarin hij onder andere praat over onderwijsvernieuwing. Hij zegt letterlijk: ‘het systeem doorbreken is vechten tegen het systeem. Ik creëer liever buiten het systeem. Dat scheelt energie, dat scheelt gedoe.’ Ik merkte dat het mij goed deed hem dat te horen zeggen. Gisteren op het schoolplein had ik namelijk een gesprek met een ouder, die wel dat gevecht aan wilde gaan met het onderwijssysteem, omdat zij vind dat haar kind onvoldoende goed gefaciliteerd wordt door de school. Zonder er een oordeel over te hebben, zie ik een dilemma tussen een ouder die voor het belang van haar kind op komt en een school die de belangen van bijna 400 kinderen probeert te combineren binnen de starre mogelijkheden van een onderwijssysteem. Soms kan dat helaas niet volledig samengaan. En dan ontstaat een gevecht dat volgens mij alleen maar verliezers oplevert. De energie wordt gestoken in het gevecht, terwijl beide partijen eigenlijk het liefst energie willen steken in het kind dat hulp nodig heeft. Waarom gaan wij dan toch dat gevecht aan?

Zelf herken ik dit maar al te goed. Mijn kind bleek al jaren geleden anders dan andere kinderen en ik voorzag dat zij het niet zomaar zou gaan redden in het huidige onderwijssysteem. Wij kwamen toen in een mallemolen terecht van Jeugdzorg, rugzakjes, psychologische onderzoeken, ‘indicatiestellingen’ etcetera. Na veel tijd, formulieren, communicatie en wat al niet meer, was er nog steeds niemand (behalve wijzelf) bezig met de vraag “hoe kunnen we dit kind nu helpen om beter/makkelijker om te gaan met de complexe wereld om zich heen?”. In eerste instantie heb ik veel tijd gestoken om mensen uit het “systeem” te overtuigen dat deze laatste vraag het belangrijkste was en dat ze daarmee aan de slag moesten. Ik ging ook het gevecht aan. Ik raakte gefrustreerd, verloor veel energie en werd steeds verdrietiger. Maar het belangrijkste: ik was geen fitte, gezellige moeder voor het kind dat dit juist zo hard nodig had. Het moest toch anders kunnen?

Uiteindelijk heb ik besloten mij neer te leggen bij het systeem en nieuwe mogelijkheden te creëren buiten het systeem, precies zoals Martijn Aslander dat ook aangeeft in zijn presentatie. Ik heb alternatieve methoden en begeleiding gezocht voor mijn kind, zoals craniosacraal therapie, kidsskils en homeopathie, en ben met haar aan de slag gegaan. En natuurlijk heeft ons dat geld en tijd gekost, omdat het niet in de reguliere systemen paste. Gelukkig draagt de Belastingdienst hier overigens wel in bij, even als de Sociale Verzekeringsbank (bijzondere kinderbijslag). Maar wat is geld en tijd, als het gaat om het welzijn van je kind? Met mijn kind gaat het elke dag weer een stukje beter. Zij is steeds meer instaat om gelukkig en vrolijk te zijn in een wereld die zij niet altijd begrijpt (en die haar niet altijd begrijpt). En ik voel mij ook gelukkig, omdat ik mijn tijd en energie steek in het vinden van nieuwe mogelijkheden buiten het systeem, en ik ontmoet daarin steeds weer mooie mensen die echt iets bijdragen aan het welzijn van mijn eigen kind.

Laat het systeem voor wat het is en creëer zelf nieuwe mogelijkheden!