Tagarchief: dankbaar

Inca Wijsheid voor nu

De Condor en de Adelaar

Het was een heel bijzonder weekend. Dat wist ik van te voren al, maar het was nog indrukwekkender dan gedacht. Ik mocht met een groep van 20 andere mooie mensen twee dagen wandelen om de Veluwe met een Q’eros. De Q’eros zijn een volk die leven in de Andes in Peru en de wijsheid van de oude Inca’s voor ons hebben bewaard en doorgegeven. Een aantal jaren geleden hebben een heel aantal van deze mensen de opdracht gekregen om van hun berg te komen en hun wijsheid te delen met de wereld. Volgens hen is het nu de tijd om de oude wijsheid te gebruiken om de aarde (Pacha Mama – moeder aarde) terug in balans te brengen. Hun profetie is, dat als de Condor en de Adelaar weer samen vliegen er harmonie en vrede op aarde zal ontstaan. Nu vliegt de Adelaar in Noord Amerika en staat voor het mannelijke, en de Condor vliegt in Zuid-Amerika en staat voor het vrouwelijke. De profetie gaat dus over harmonie en samenkomen van het mannelijke en het vrouwelijke.

Don Ramon Q'eros

Terug naar de Q’eros

Ik had al veel gelezen over de Q’eros in de boeken van Elizabeth Jenkins en Jonette Crowley en natuurlijk al een voorstelling gemaakt hoe het zou zijn om daar direct met in contact te komen. En nu mocht ik er één ontmoeten op een prachtige plek, het Fluisterhuis in Loenen en van daaruit in ‘mijn eigen achtertuin’ met hem de natuur in om een stukje van de Inca-wijsheid uit eerste hand te ontvangen. Toen deze Q’eros, Don Ramon, samen met zijn begeleider Richard binnenkwamen overvielen mij zijn rust en de authenticiteit. Je weet het, je verwacht het, en toch was het nog veel sterker dan ik had kunnen vermoeden. Don Ramon is ergens tussen de 85 en 90 jaar oud, niemand weet het precies, hij zelf ook niet. In zijn paspoort staat dat hij 74 is, maar dat komt omdat hij zijn geboortecertificaat pas kreeg toen hij trouwde (ergens tussen zijn 13e en 16e jaar). Na wat toelichting en introductie door Richard, die zijn vertaler en reisgenoot is, vertrokken we naar het bos en de hei om in de natuur stukken te lopen en tussendoor ceremonies te ondergaan. Er gebeurde daar zoveel, niet alleen in woorden, maar vooral op energieniveau, dat ik dat allemaal nog lang niet expliciet kan delen of een plek heb kunnen geven. Het proces is nog in volle gang. Wat ik al wel kan delen, naast het enorme respect voor Moeder Aarde en de loop der dingen, is het volgende: kern van zijn les dit weekend was: wees eerst dienstbaar aan jezelf, pas dan kun je dienstbaar zijn aan Moeder Aarde en de mensen om je heen. Daar hebben we de zaterdag ook veel in geoefend. In onze cultuur krijgt het ‘eerst voor jezelf zorgen’ nog steeds oordelen als ‘egoïstisch’, ‘haantje de voorste’, ‘egocentrisch’ en nog veel meer. Zij zijn daar heel helder over: neem wat je nodig hebt, maar ook niet meer dan dat. Alleen dan kom je zelf in balans met alle vijf je energiecentra (mentale, fysieke, emotionele, spirituele en seksuele energiecentrum) en kun je vanuit ‘het beste van jezelf’ dienstbaar zijn aan de ander.

Het beste van jezelf…

Op de tweede dag leerden wij een prachtige Inca-ceremonie om ‘het beste van jezelf’ aan de ander te geven. Hun filosofie is, dat als je dat niet doet, je jouw blokkades, angsten, overtuigingen en andere sh*t aan de ander geeft, en dat brengt geen harmonie. Ik vond deze ceremonie zo mooi, dat ik hem maandag in een sessie met een team op de hei meteen heb gedeeld. Het was bijzonder om te ervaren hoe een groep ‘productgerichte technische mannen’ zo makkelijk mee gingen in deze kleine, maar energetische sterke oefening. Het had ook een bijzondere impact op het verloop van de middag. Het team was op ontdekkingstocht naar meer verbinding met elkaar en met hun klanten om van daaruit meer toegevoegde waarde te kunnen leveren. Dit resulteerde in een aantal prachtige inzichten: zoals ‘vanuit je eigen kwaliteit naar de klant (ipv) vanuit kwaliteitsproducten’, ‘niet overtuigen, maar voorbeeldgedrag en ons verhaal vertellen’.  Maar het mooiste vond ik zelf de waarden die zij kozen om met elkaar en met hun klanten te willen verbinden: dienstbaarheid, eerlijkheid en respect.

IMG_0387

Ik heb weer gezien hoe mooi het is om terug te gaan naar de kern van wie wij zijn en wat wij voor elkaar willen betekenen: ‘het beste van onszelf…’. Voor mijzelf betekent dat: mijn gevoel volgen en anders/mijzelf durven zijn, wat dus ook kan betekenen dat ik een Inca-ceremonie doe met een groep technische mannen. Ook al klinkt het misschien wat zweverig, ook zij zijn mensen die heel willen zijn en het beste van zichzelf willen geven. Daar is niets zweverigs aan. Mijn invulling, die ik nu heb mogen teruggeven aan Pacha Mama.

Urpi Chai

Transformatie en dankbaarheid

De geboorte van een vlinder
(voor wie hem nog niet heeft gelezen ;o))
“Een man zat op een mooie voorjaarsdag genoeglijk op zijn terras te genieten van een heerlijk voorjaarszonnetje. Zijn blik werd getroffen door een langwerpig ding waar van binnenuit beweging in zat. Toen hij ging kijken bleek het een cocon te zijn waaruit zich een kersverse vlinder aan het bevrijden was. Hij zag onderin een piepklein gaatje waar die enorme vlinder zich door heen moest worstelen. Hij vond dat zielig en dacht ik ga de vlinder helpen. Hij pakte een schaar en knipte de cocon open. Een tijdje later zag hij ontsteld iets wat op een vlinder leek met slappe vleugeltjes, dood op de grond liggen. Hij had niet moeten helpen, want dat piepkleine gaatje had een functie. Omdat de vlinder zich door dat gaatje heen moet worstelen, wordt er vocht in z’n vleugels geperst en kan hij de wijde wereld in vliegen.”(uit: Kun je een rups leren vliegen?)

Roerig jaar

Voor mij was dit een roerig jaar: op het werk, in mijn relatie en in mijzelf. En als ik om mij heen kijk zie ik veel mensen die een roerig jaar achter de rug hebben. Is dit een psychologisch effect (als je zelf zwanger bent, dat het lijkt of iedereen zwanger is)? Misschien: als veertiger heb ik veel mensen in mijn omgeving in die zelfde leeftijdsgroep. Hebben we allemaal last van een midlife-crisis? Ik geloof het toch niet. Voor veel mensen was het een zwaar jaar en dat was geen toeval of generatieding. Ja, de effecten van de crisis spelen een rol en ziekte en tegenslag zijn er altijd wel. Maar er is echt meer aan de hand.
Ons hele systeem, vooral gebaseerd op geld, staat op wankelen. We voelen allemaal meer of minder dat het zo niet verder kan. We zien en voelen de individualistische graaicultuur, het grootverbruik van de aarde, willen meer, meer, meer, maar we zien ook de eindigheid. Een deel van de mensen denkt nog: ‘na mij de zondvloed’ of  ‘als ik nu maar genoeg graai, kan ík het nog lang volhouden’.

Hoe raar is ons systeem?

Herman Wijffels noemde het ook nog tijdens zijn verhaal op de Energiedag van 30 november. Het blijft vreemd dat mensen die uit het arbeidsproces vallen betaald worden om niets te doen. Bizar voorbeeld is ook weer onze werkster. Een bijzondere vrouw, net zo oud als ik, die blaaskanker heeft overwonnen en nu het leven doorgaat met een stoma. Niet makkelijk, maar zij slaat zich er bijzonder goed doorheen. Ons systeem heeft besloten dat zij alleen nog een zittend beroep mag uitvoeren en dus niet maar haar grote passie mag leven: schoonmaken. Daarnaast worden er zoveel restricties op haar werkomgeving gelegd (werkplek binnen x meter van een toilet, maximaal 5 keer een kwartier lopen op een werkdag, …..), dat zij zo ongeveer nergens meer aan de bak kan. Ze staat op de wachtlijst en hoopt over anderhalf jaar aan de slag te mogen bij een Sociale Werkvoorziening. En dat terwijl thuis de muren op haar af komen. Natuurlijk is het goed dat mensen die mindervalide zijn of ziek beschermd worden, maar gaan we daarin niet veel te ver? Onze werkster zou liever nog 20 jaar haar passie willen doen en dan misschien een paar jaar eerder dood gaan, dan nu al op 40-ste achter de geraniums te verdwijnen.

Transformatie

Maar tegelijkertijd is er ook een hele groep mensen bezig met herbezinning en vervolgens transformatie. Allemaal aan het worstelen om uit de cocon te kruipen om vlinder te kunnen worden. We staan op het grensvlak van de overgang naar een tijdperk, waarin verbinding en eenheid de basis worden van een vernieuwd systeem, maar waarin ook eigenheid zijn waarde heeft.

Een mooi voorbeeld waarin ik de veranderde behoefte van een steeds grotere groep zag was het programma Leiders Gezocht op de zondagavond, waarin Jeroen Smit op zoek gaat naar het nieuwe leiderschap. Met name via Twitter kon je zien hoe het programma steeds meer fans kreeg. Waar je tijdens de derde uitzending nog tegelijkertijd de hashtag #leigez kon volgen en naar elkaar kon reageren, explodeerde de Twitter vanaf de vierde uitzending en kwam er meer reactie dan voor mij behapbaar was. Prachtig!

De Maya’s hadden het al voorspeld: in de overgang van het vissentijdperk naar het watermantijdperk gaan de ontwikkelingen steeds sneller en heftiger. De spiraal draait naar binnen steeds sneller, tot we in 2012 overgaan naar een nieuwe spiraal en we weer in de buitenste omwentelingen geraken. En die transformatie, net als bij de vlinder die uit de pop kruipt, is een worsteling die tijd kost. We zijn nog maar net begonnen met worstelen en hebben dus nog even te gaan (nog 2 jaar volgens de Maya’s). De kunst is om de worsteling, deze roerige tijd, te ervaren als een bijzonder proces; een proces waar we samen door heen gaan. Ik merk zelf dat, door mijn eigen transformatieproces te delen met anderen die hem ook meemaken, het proces ineens minder zwaar wordt en zelfs energie geeft en kracht.

Dankbaarheid

Door er zo in te zitten, ervaar ik de roerige tijd meer als een geschenk. Niet altijd makkelijk en fijn, maar wel iets om dankbaar voor te zijn. Ik mag het toch maar meemaken en groeien. En ik voel dat ik sterker word.
Tijdens ons kerstdiner met Syntens had ik voor iedereen een spiritueel inzichtskaartje meegenomen. Iedereen mocht zijn eigen kaartje trekken, en ook ik zelf heb er een getrokken. En dit was wat er op stond: “Dankbaarheid is mijn sleutel tot overvloed”.
Hoe waar bleek dit toen ik afgelopen maandag hoorde dat één van mijn collega’s, Erik Peeters, op zaterdag (mijn verjaardag) op 44 jarige leeftijd was overleden aan een hartstilstand. Ineens moet je onbedoeld afscheid nemen van een fijne collega en mooi mens. Vaarwel Erik!
Op dat moment besefte ik weer even heel krachtig hoe belangrijk het is om dankbaar te zijn voor wat ik ben en wat mij tot nu toe is toe gevallen. Als ik dat doe, voel ik de overvloed. En nee, het verdriet, de pijn en af en toe de vermoeidheid zijn er nog steeds, maar het voelt toch anders.

Dank je wel aan alle mensen die met mij mee zijn gereisd in het afgelopen, roerige jaar.