Tagarchief: eigen kracht

Richting, Ruimte en Relevante Toegevoegde Waarde

Deze blog kwam iets later dan gewoonlijk, omdat ik dit weekend druk was met fysiek ruimte maken. Ruimte maken in huis. Mijn doel was de keldervloer betegelen, zodat op termijn de wasmachine en de droger daar naar toe kunnen. Dit is onderdeel van een veel groter plan om op zolder een extra slaapkamer te creëren. Zo komt er straks een kleine kamer vrij in huis waar ik een bureau kan zetten. Een klein beetje eigen ruimte in huis. Het klinkt misschien gek, maar ik heb daar behoefte aan: een beetje ruimte voor MIJ. En het lijkt nu werkelijkheid te gaan worden. Dat ik daarvoor een weekend moet sjouwen, kruipen, tegelen en stof happen, maakt niets uit. Het proces is genieten, omdat ik weet waar ik het voor doe. Flink klussen geeft daarnaast ook ruimte om na te denken. Na de denken over beweging en Relevante Toegevoegde Waarde.

Route versus Richting

Afgelopen week heb ik een paar flinke discussie gehad over de relatie tussen de Relevante Toegevoegde Waarde (bestaansrecht van de organisatie, waarin economisch succes en maatschappelijke behoeften zijn gekoppeld) en het dagelijkse werk. En wat mij opvalt is dat het voor onze organisatie, maar ook voor de bedrijven waar wij mee te maken hebben, toch lastig blijft om een goede balans te vinden tussen de korte termijn doelen: een route van concrete targets en de lange termijn Relevante Toegevoegde Waarde. Steeds weer blijkt dat de korte termijn doelstellingen de dagelijkse activiteiten beheersen en de aandacht hebben van het management. Hier wordt op gestuurd, hier wordt over gesproken. Bij ons gaat het over targets, bij mijn klanten over orders. En als er dan nog tijd over is, is er ruimte voor een meer organische beweging richting Relevante Toegevoegde Waarde.

Route, geen Ruimte

Zelf merk ik dat de korte termijn doelen mij dwingen om een route te volgen, waarin ik niet altijd mijn krachten en capaciteiten goed kan inzetten. Het is de route van onze leiding, de route van de gemiddelde werknemer (?!). Maar bestaat die wel. Als voorbeeld: ik moet een nieuw portfolio met klanten opbouwen, omdat ik in een nieuwe regio en nieuwe sector aan de slag mag. Als ik aangeef dat ik dat best weer even lastig vind en tijd nodig heb, krijg ik de standaard tips over koude acquisitie, bellen en 3 nieuwe klanten per week benaderen. Dat is zeker een manier om het te doen, maar niet mijn talent en zo maak ik geen gebruik van mijn echte kracht. Vanuit mijn omgeving krijg ik de gemiddelde route aangewezen, en wordt succes gewenst.

Wat mij meer zou helpen is het stellen van vragen om mij te helpen mijn eigen ruimte en richting te vinden. Hoe deed ik dit in het verleden? Hoe was ik toen succesvol? Hoe zou ik dat nu in kunnen zetten?

Ik zie dit bij veel ondernemers en leidinggevenden. Ruimte maken betekent af durven stappen van de gemiddelde route en het vinden van de eigen krachten en talent om de juiste richting op te gaan.

Richting en Ruimte

Een dag later raak ik in gesprek met een andere leidinggevende over ruimte, richting en Relevante Toegevoegde waarde (RTW). Hij herkent dat we beter kunnen sturen op de richting en het geven van ruimte. Maar zijn beeld van de RTW en een lonkend perspectief is hierbij onduidelijk en ongrijpbaar. Ook dit lijkt mij niet productief. Natuurlijk wil ik graag ruimte om mijn krachten en talenten op mijn manier in te zetten, maar zonder duidelijk lonkend perspectief, wordt het een speeltuin. Leuk, maar niet waardenvol en bevredigend.

Wat ik nodig heb om vanuit mijn kracht optimaal te functioneren is te weten wat de Relevante Toegevoegde Waarde is, ons Lonkend Perspectief, die wij als geheel (bijvoorbeeld als organisatie) willen realiseren. En ik wil weten welke ruimte er is om mijn eigen beweging te volgen vanuit mijn talenten. Dus wat is het speelveld en wat zijn de kader waarbinnen ik vrij mag acteren.

Richting, Ruimte en Relevante Toegevoegde Waarde om in Roerige tijden Koers te houden

Advertenties

Van Vast naar Vloeibaar

Waar ik ook kijk, ik zie aan alle kanten de prachtige systemen die wij ooit gebouwd hebben om het leven beter en mooier te maken, piepen en kraken. Of het nu gaat om onze juridische systemen, onze onderwijssystemen, ons politieke systeem of onze economische en bedrijfssystemen. Het is tijd voor andere systemen vanuit andere principes. Dit is nodig om de huidige economische, maatschappelijke en ecologische uitdagingen op een goede manier het hoofd te bieden en te blijven zorgen voor een mooier en beter leven.
Ik ben zeker niet de enige die dat ziet en herkent. Helaas zijn onze systemen zo groot en complex geworden, dat ik, en veel mensen om mij heen, zich machteloos voelen om hier verandering in te brengen. We hebben de systemen zo solide gebouwd, met controles op controles dat we niet meer kunnen ontdekken waar de beweging kan beginnen.

Nieuwe school, nieuwe stroom

Een mooi voorbeeld is De Vallei, de school voor Natuurlijk Leren in Renkum. Een democratische school die op een vernieuwende manier kinderen in de basisschoolleeftijd leert om zich te ontwikkelen tot mensen die klaar zijn voor de maatschappij van de toekomst. Een maatschappij met werkzaamheden dat we nu nog niet kunnen bedenken, met technologie die er nu nog niet is, met uitdagingen die we nu nog niet kennen. We hebben dus kinderen nodig die, naast goed in taal en rekenen, vooral ook creatief en vernieuwend zijn, kunnen combineren, redeneren, maar ook samenwerken aan grote uitdagingen. Als Maaike, de directeur van deze school, haar verhaal uitlegt aan buitenstaanders is eigenlijk iedereen het met haar eens. Ja, dit is één van de nieuwe vormen van onderwijs die wij nodig hebben. Toch lukt het haar maar heel moeilijk om deze school open te houden. Niet omdat de prestaties niet goed zijn: een bovengemiddeld aantal kinderen gaat naar HAVO en VWO en in eerste instantie ook niet vanwege geld. De school vecht tegen de kaders vanuit de onderwijsinspectie, die niet gemaakt zijn voor scholen die vernieuwend onderwijs willen geven. De kaders zijn gericht op het aantal lesuren, het schoolgebouw, de toetsingen (uiteraard vooral op taal en rekenen, en niet op samenwerken en budgetteren bv), het aantal leerlingen, de klassengrootte, het leerlingvolgsysteem, de vakantiespreiding en ga zo maar door. Allemaal SMART-doelstellingen, die scholen uniform proberen te maken, want dat is makkelijker te meten en te controleren. Maar zoals Maaike, van oorsprong bioloog, aangeeft: een ecosysteem overleeft veranderingen van omstandigheden door variëteit en diversiteit. En volgens mij zitten we in een tijd van grote veranderingen van omstandigheden, dus variëteit en diversiteit in opgroeiende en ontwikkelde kinderen is van levensbelang. Het is tijd om de kaders van ons onderwijssysteem meer los te laten om dit te realiseren. Het is tijd voor paradigmashifts, anders durven denken, posruptive change. De vaste kaders moeten weer vloeibaar worden en gaan stromen. Maar waar zit de beweging? Bij de mensen die deze kaders moeten handhaven, de onderwijsinspectie? Dit zijn over het algemeen mensen die niet graag veranderen, dat maakt ze zo goed in hun werk. Bij de politiek? Die ziet het wel, maar geeft aan zich niet te mogen bezighouden met de onderwijskaders. In de Onderwijswetgeving ligt namelijk vast dat de Onderwijsinspectie dit bepaalt. Maar waar zit de beweging dan wel? Maaike weet het even niet meer.
Weet jij waar de beweging zit en wil jij haar komen helpen? Laat het mij weten.

Dit is wat er gebeurt als je vast zit in oude kaders:

Waar zit de beweging?

Het lijkt zo wie zo wel of er weinig in beweging komt. We willen wel veranderen en weten dat het eigenlijk moet, maar we zijn moe, trekken ons terug en zoeken de stilte op. Zijn wij aan het coconen? Ik merk het zelf ook, bijvoorbeeld voor 7 Days of Inspiration, Een waanzinnig mooi initiatief om Nederland weer te inspireren en tot actie te bewegen. Ook in Arnhem doen wij mee met dit initiatief. We hebben een bijzonder fijne groep mensen die al mee doen, en prachtige ideeën, maar het lukt maar moeilijk om tot concrete actie te komen. Het is lastig om in beweging te komen. Hoe komt dat toch? Als ik naar mijzelf kijk herken ik de vermoeidheid. De vermoeidheid van het vechten tegen de angst en onzekerheid, en het vechten tegen de systemen en kaders die zinloos en onrechtvaardig zijn, de vermoeidheid van de vele dingen die ik doe, omdat het zo hoort, omdat ik niet wil toegeven dat ik het eigenlijk niet kan of wil, om aardig gevonden te worden. Ik zet mezelf hiermee enorm vast. Het is tijd om vloeibaar te worden en te gaan stromen, om van daaruit vleugels te krijgen en vlinder te worden. De rups wordt vloeibaar in de cocon en kruipt er als vlinder uit, dank je wel Jan Bommerez, voor deze prachtige metafoor. De beweging zit dus in mijzelf!

Hoe in beweging?

Over het ‘hoe’ moet ik mij misschien niet druk maken. Weten dat ik dit wil is waarschijnlijk voldoende. Het universum zal wel laten zien hoe het dan vorm gaat krijgen.
Ik wil moedig mijn bijdrage leveren om bedrijven en organisaties te leren en te helpen om de transformatie te maken naar werken aan werkelijke toegevoegde waarde voor de omgeving vanuit talenten en krachten van mensen. En daarin spelen kinderen en hun ontwikkeling een hele grote rol, zij zijn de volwassenen van de toekomst. Van vast naar vloeibaar: energie en kracht laten stromen voor een mooiere en betere wereld. Ik wil waardenvol zijn!
Mijn eigen rol daarin is het geven van energie, aandacht en beweging aan deze processen. Mijn kracht is het zien van de toekomst, en het kunnen vertalen daarvan naar inzichten (leren) en acties in het nu (beweging) en dat energie geven. Meestal ben ik moedig, hoewel ik dat soms even kwijt ben (ik ben ook slordig ;o)). En ik wil werken vanuit een aantal principes:

  • Wat je aandacht geeft groeit;
  • Zie de uitdagingen (niet de problemen), denk in kansen;
  • Focus, maar denk niet te veel na over het hoe;
  • Zet kleine stapjes in het nu;
  • Durf te spelen;
  • En ik doe het graag samen!

En deze kreeg ik vrijdag nog even mee: Laat de krampachtigheid rond dat wat je nastreeft los, en dat wat je zoekt zal jou vinden!
De beweging zit in mijzelf!

Welke beweging maak jij?

Organisatie Innovatie soft?!

Grappig om te zien wat er gebeurd als je met vernieuwing aan de slag gaat. Een aantal mensen wordt helemaal blij en enthousiast, maar nog veel meer mensen komen met zeer gefundeerde argumenten dat dit toch echt geen goed idee is. Organisatie Innovatie? Waardenvol ondernemen? “Dat is veel te soft.” “Veel te intern gericht.” “Gezelligheid betaalt niet.” “Sommige mensen hebben gewoon duidelijkheid en discipline nodig, anders gaan ze lanterfanten.” Ik heb alle oude argumenten afgelopen week al weer voorbij horen komen, maar vooral bij collega’s. De ondernemers die ik vertel over onze denkrichting worden enthousiast en snappen dat dit helemaal niet soft, maar juist een keiharde keuze is, die grote marktwaarde kan hebben als je het tot in de genen van het bedrijf kunt waarmaken. Een niet te kopiëren concurrentievoordeel.

Het speelveld

We willen bouwen aan bedrijven die werken met een duidelijke focus en toegevoegde waarde naar de markt, duurzaamheid naar binnen en naar buiten, voor zowel mens als zijn omgeving. Bedrijven die een speelveld bieden om vanuit je eigen kracht een bijdrage te leveren met grote eigen verantwoordelijkheid, maar uiteindelijke ook duidelijke gezamenlijke resultaten. De ondernemer is de coach/trainer die het speelveld overziet, de doelstellingen in de gaten houdt, en de spelers in het veld coacht om samen te werken en te scoren. In het veld gelden een aantal spelregels. Niet te veel, dat remt creativiteit, eigen verantwoordelijkheid en de vrijheid om vanuit eigen kracht te werken. De spelregels zijn vooral bedoeld om te zorgen voor fairplay en samenwerking.
Een collega maakte afgelopen week de parallel naar het verkeer. Het blijkt dat asociaal gedrag en ongelukken in het verkeer drastisch naar beneden gaan als je zoveel mogelijk borden, verkeerslichten, markeringen en drempels uit het straatbeeld haalt. Mensen moeten dan weer nadenken en dat stimuleert eigen verantwoordelijkheid, zeker als je het combineert met sociale controle. Zo werkt het in bedrijven ook.

Eigen verantwoordelijkheid is essentieel

Veel ondernemers klagen over te weinig eigen verantwoordelijkheid bij hun medewerkers, maar als je dan doorvraagt wordt alles ook voor ze bepaald van hogerhand. Zelf nadenken is er niet bij, en dus ook geen eigen verantwoordelijkheid. Vrijdag zat ik bij een ondernemer die was begonnen om zijn mensen meer ruimte te geven door minder directe sturing en meer sturing op grote lijnen en vanuit een positieve instelling. Het werkte tot op zekere hoogte, want het bedrijf was inmiddels van een middenklasse speler naar een voorloper opgeklommen en deed het ruim beter dan veel concurrenten in de markt. Echter hij liep er nu tegen aan dat een deel van de medewerkers het niet zo nauw nam met de (paar) regels die er waren, wat tot remming begon te leiden. Nu bleek dat met name de leidinggevende niet in staat waren om mensen daar op een juiste manier op aan te spreken (sociale controle). Men miste het vermogen om goed feedback te geven. En daarin hebben leidinggevenden zeker een voorbeeldrol. Als zij het niet doen, is het ook lastiger voor collega’s om elkaar aan te spreken. Tijd voor een goede training feedback geven, was de conclusie van deze ondernemer.

Ik geloof dat de tijd rijp is om samen te groeien naar een andere economische orde, waarin ieder mee kan en mag doen, en iedereen daarvan kan profiteren. Een combinatie tussen People, Planet, Profit én Zingeving.

Successen vieren

Vanuit onze calvinistische normen en waarden zijn wij niet zo gewend om complimenten te geven en successen te vieren. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’. Daarentegen zijn we goed in het zien van de fouten en missers die we met elkaar maken. We worden getraind in het geven van goede feedback, zodat deze wordt geaccepteerd en de ander kan werken aan zijn of haar ‘zwaktes’. Maar hoe goed je ook feedback geeft, de focus blijft op zaken die niet goed genoeg zijn.

Een mooiere wereld

Ik vraag mij af of dit ons nu echt gaat helpen om te werken aan een betere en mooiere wereld. Als we allemaal werken aan onze zwaktes en het steeds een beetje beter doen, hoe snel veranderen we dan? En wat is daarvan het resultaat? Ik geloof dat wij veel sneller en leuker kunnen werken aan een betere en mooiere wereld door te leren elkaar te complimenteren, aan te moedigen om door te gaan met de zaken die we goed kunnen en successen te delen. Daarmee stimuleren we iedereen om ons heen om te gaan doen wat ze goed kunnen, daar worden we toch allemaal blij van. Daarnaast wordt het dan ook makkelijker om te erkennen wat je niet goed kunt en dat over te laten aan een ander. Dit helpt volgens mij in bedrijven om mensen flexibeler te krijgen en te houden.

Wat geven wij door?

Als je kijkt naar de nieuwe generatie kinderen, wat geven wij dan eigenlijk door. Het blijkt dat 1 op de 6 kinderen inmiddels een label als dyslexie (jij kunt niet goed lezen), dyscalculie (jij kunt niet goed rekenen), ADHD (jij doet te druk) en autisme (jij kunt je niet goed inleven in anderen) heeft. Daarbij ligt de focus dus weer op wat ze niet goed kunnen. Al deze kinderen krijgen het signaal: jij bent niet goed genoeg. Wat doet dat met deze kinderen? Ook op de langere termijn. Worden het hiermee verantwoordelijke en zelfstandige medemensen? Ik betwijfel dat.

High five

Als je zelf een kind hebt dat een label heeft, weet je hoe belangrijk het is om juist te focussen op wat het wel goed kan. Mijn dochter kan zich niet zo goed inleven in anderen, maar zij kan bijvoorbeeld wel heel goed strips tekenen, is erg sterk met taal en heeft veel aandacht voor het weggeven van kleine dingetjes aan mensen die zij aardig vindt (een bloemetje, een mooie tekening, een glad steentje). Daarnaast leer je enorm te genieten van elke stap die zij maakt en daar bewust van te genieten. Als zij komende week, na 5 jaar zwemles, haar A diploma haalt, is het hier groot feest. Ze kreeg afgelopen week met proefzwemmen al high fives van al haar klasgenoten. Dat deed haar zichtbaar goed. De kinderen waren, met haar, trots op haar prestatie. Goed gedaan, juf Monique!
Bij deze ook een compliment en aanmoediging aan alle ouders, met en zonder gelabelde kinderen, die blijven focussen op wat hun kinderen goed kunnen en dat bewust met ze vieren. Keep on going!
En op mijn werk heb ik deze week met mijn leidinggevende de afspraak gemaakt dat ik geen feedback meer ga geven, alleen nog complimenten en aanmoedigingen!

En deze High five is voor jou!
Geniet van wat je kunt en vier je successen met anderen.

De kracht van de metafoor

Afgelopen week heb ik weer twee mooie voorbeelden gezien waarin metaforen ons kunnen helpen om zaken beter te begrijpen, zonder in een semantische discussie te geraken.

De eerste was een gesprek met een ondernemer over groeien van zijn bedrijf. Hij had een heel verhaal over dat hij wel wilde groeien vanwege de uitdaging, maar ook bang was in de groei het contact met de mensen te verliezen. Vervolgens kwamen er allemaal argumenten en onderbouwen verschillende richtingen op, met als gevolg dat wij beiden door de bomen het bos niet meer zagen. Tot we op de metafoor van een schip kwamen. Een schip dat door verschillende ankers op zijn plek werd gehouden en leek te dobberen. De vraag werd vervolgens kun je de ankers lichten en op reis gaan naar nieuwe plekken (en dus uitdaging houden), zonder dat het schip veel groter wordt? Nu werd voor hem ineens veel duidelijker wat de mogelijkheden waren en welke extra keuzes hij had. Door buiten het kader te denken bleek er meer mogelijk dan vooraf gedacht. Met name het feit dat hij nu niet alles hoefde uit te leggen of onder woorden te brengen hielp hemzelf enorm om los te komen uit de huidige situatie en te kijken naar de mogelijkheden voor de toekomst. ‘Een beeld zegt meer dan duizend woorden’.

We hebben afgesproken het vervolg gesprek zelfs nog een stap verder te gaan, namelijk met een organisatie-opstelling, waarin nog sterker het beeld zijn verhaal vertelt zonder woorden.

Tevens kreeg ik deze week het E-book van Juul Martin, genaamd De Boom, gemaild. Het boek gaat over jezelf snappen, het anders doen en blij worden. Hij heeft dit hele proces beschreven vanuit de metafoor van de boom. Wat mij betreft ook een prachtige en krachtige metafoor als het gaat over onszelf. Ik merk zelf dat als ik mij alleen al identificeer met een boom, ik mij sterker en zekerder voel. Juul neemt je mee in deze metafoor en laat je zien hoe je aan de hand van een aantal vragen jezelf beter kunt snappen en kunt leren het anders te doen, met een blijer resultaat. Het is niet alleen een heel praktische en duidelijke aanpak om in kleine stappen zelf gelukkiger te worden. Het heeft ook prachtige illustraties van Linde Ex en de pagina’s zijn niet helemaal volgepropt met letters. Voor visuele mensen zoals ik een verademing vergeleken met veel boeken over dit thema. Wat mij betreft een aanrader voor mensen die zelfstandig aan persoonlijke groei willen werken. Zelf wil ik het wel eens uitproberen in een intervisie situatie. Kijken of dat ook werkbaar is.

Laat je mee nemen in de metafoor van Juul met De Boom!

The world needs all kind of minds

Dit kwam ik net tegen op Ted.com. Een prachtig verhaal van een autistische professor die inzicht geeft in de manier van denken van veel autisten. Daarnaast maakt zij duidelijk wat de waarde van deze autistische denkers is, en wat we moeten doen om dat te activeren. Mooi perspectief als je het mij vraagt.


Dit geeft mij als moeder van een autistisch kind weer moed en hoop, dank je wel Temple Grandin!

Common Sense; waar ben je?

Afgelopen week weer een stukje rechtvaardigheidsgevoel en vertrouwen verloren in onze overheid. Soms heb ik even de illusie dat je met goede intenties, een prachtig plan en genoeg energie, de overheid kan laten zien dat het anders en beter kan.

Helaas, deze week niet. Het leek een beetje op de val van het kabinet van vorige week in het klein. Ik had samen met een collega een gesprek met twee ambtenaren over een mooi voorstel voor een belangrijk project in het MKB. Een project in het belang van de BV Nederland met een frisse vernieuwende kijk en aanpak. We praatten beleefd over de inhoud van het voorstel alsof het er werkelijk toe deed. Ondertussen werd tussen de regels door medegedeeld dat er op hoger niveau besloten is een andere partij het voorstel te gunnen. “Wat is hun plan?”, wilden we weten. Die is er nog niet, alleen op hoofdlijnen. Toch is besloten om voor de andere partij te kiezen. Niet dat ze het zelf kunnen of gaan doen. Ze krijgen de regie, en commerciële adviseurs mogen adviesrapporten maken voor MKB-ers. Zitten ze daar op te wachten? Niet volgens de ondernemers die wij geconsulteerd hebben, voordat wij ons voorstel maakten. Maar daar wordt niet op gereageerd.

Mijn eerste gevoel was teleurstelling en vervolgens boosheid. Ik ben er van overtuigd dat er bij de overheid een heleboel prachtige en goede mensen werken. Waarom winnen politieke positie en belangen het dan toch steeds opnieuw van common sense en kwaliteit? Waarom geeft de overheid geld uit aan zaken waarvan je weet en vooral ook voelt dat het niets gaat worden, alleen om hun eigen politieke posities veilig te stellen? In plaats van investeren in organisaties of projecten die werkelijk iets toevoegen aan de BV Nederland?

Of ben ik nu zelf blind vanuit mijn/ons eigen perspectief en belang? Ik geloof het niet. Ik geloof werkelijk in het plan dat wij met een aantal zeer competente collega’s en met hulp van een paar voortreffelijke MKB-ondernemers hebben opgesteld. Laat ik mij nu uit het veld slaan? Eventjes misschien, maar ik ben al weer aan het nadenken over een manier om ons plan alsnog tot uitvoering te brengen, want ik geloof dat we iets echt goeds op het spoor zijn.

Wat mij nog wel puzzelt is hoe ik iets kan bijdragen om deze patronen te doorbreken. Wat kan ik doen om een bijdrage te leveren aan een effectievere overheid, die faciliterend is voor ondernemende mensen en initiatieven in plaats van bezig zijn met het veiligstellen van posities van een klein groepje mensen.

Misschien moet ik het van de andere kant benaderen. En ontdekken dat het tegengestelde ook waar kan zijn!

Het tegengestelde is ook waar: voor een goed initiatief, waarin ik geloof, heb ik geen overheid nodig om het te realiseren!

Gisteren al de eerste stap gezet. Samen met een aantal ondernemende mensen gaan we aan de slag met een initiatief (inspiratie-event) waarvoor we geen subsidie gaan aanvragen of geld gaan werven, maar gaan werken met een verlanglijst. Iedereen die iets wil bijdragen kan daar op intekenen. Een mooi initiatief vanuit de kracht van mensen waarin de overheid mag meedoen en vooral mee mag leren als zij willen.

Op naar betere wegen!