Tagarchief: focus

Van grote verhalen naar persoonlijke getuigenissen

De perfecte wereld?

Afgelopen week heb ik weer ervaren hoe belangrijk persoonlijke doorbraken zijn bij het veranderen van het grotere geheel en bij het veranderen van organisaties. We komen uit een tijd waarin we, in ons leven, maar ook in ons werk gefocust waren op het behalen van grote zichtbare resultaten, harde targets en externe, zakelijke doelen: zoveel omzet, nog meer groei, marktleider worden, die grotere auto en snellere laptop, … Alles voor de buitenkant, de wereld is maakbaar tot onze perfecte wereld.

Ik hoorde het mijn dochter deze week nog zeggen: ‘de wereld moet perfect zijn, alles moet gaan zoals ik dat wil’. En dat zegt ze, omdat wij, en ook ik, lange tijd deze illusie hebben verkondigd en ook geprobeerd te leven.

Maar niet meer. We zijn aangekomen in de Nieuwe Tijd en mogen de oude illusies loslaten en doorstappen naar een liefdevolle bestemming in onafhankelijke verbondenheid. Daarin leren we weer anders kijken, zoals Parktheater Eindhoven treffend zegt: “Wij zijn niet perfect, tot je verliefd op ons wordt.” Voel de energie die dat kan ontketenen en ineens kunnen we de grote uitdagingen zonder moeite aan. Dit kun je niet zien, maar zeker wel voelen.

“De wereld is niet perfect, tot je er verliefd op wordt.”PICT1359

Het wordt persoonlijk

Wat lastig is in bedrijven is dat deze omkering van ‘werken aan een extern doel’ naar ‘talenten inzetten voor relevante toegevoegde waarde voor de klant’ niet meer bestuurd en gecontroleerd kan worden. Het proces begint ook niet meer bij visiedocumenten en organisatiestructuren. Tijdens de leren-van-elkaar-kring met de Slimste bedrijven van Nederland van 2012 werd weer eens helder dat deze omkering plaats vindt vanuit een persoonlijke drive. Het anders WILLEN doen. Of het nu een burnout, een groot verlies, een bijzondere ontmoeting of een indrukwekkende ervaring is. Al deze ondernemers zijn het anders gaan doen vanuit een persoonlijke reden. Vervolgens zijn ze stapje voor stapje, ieder op hun hele eigen-wijze de transitie gaan maken naar het hart van de organisatie en het hart van hun mensen. De ene gedreven door eerlijkheid, de ander door gelijkwaardigheid, een derde door vertrouwen. En allemaal hebben deze ondernemers eerst zelf hun eigen doorbraken gecreëerd voor zij hun mensen en organisatie in verandering kregen.

Focus op het proces

Doordat het niet meer gaat over snelle, korte termijn, externe, harde doelen, maar over lange termijn uitdagingen die we met positieve energie tegemoet willen treden, wordt het proces dat we doorlopen, de stappen die we maken, de voortgang die we realiseren nog belangrijker. De veranderingen zitten hem namelijk in de details. Niet meer vanuit rationaliteit (ons hoofd) producten verkopen, maar vanuit ons hart. Niet de klant kennen, omdat we dan beter verkopen, maar de klant kennen omdat we hem willen kennen. Omdat we willen weten hoe een mooiere wereld er voor hem of haar uit zou moeten zien en dan bekijken of onze producten daarin kunnen helpen. De verandering zit in de details en subjectieve zaken als beleving, gevoel en geluk en vraagt om anders en scherper kijken; naar onszelf, als mens, als uniek persoon.

Verhalen vertellen

Zo jammer dat de meeste berichten die we lezen in de media, maar ook de verhalen die wij zelf vertellen, vooral gesproken gaan over de grote zaken, (winst)cijfers en de mega-doorbraken, terwijl de kleine menselijke veranderingen die er echt toe doen, nog te weinig vertelt worden. Het is tijd dat we juist deze verhalen met elkaar gaan delen: de twijfels, de inzichten, de lastige, maar zeker ook de bijzondere momenten, soms zo klein dat je moet opletten om ze te herkennen. Gelukkig ontstaan er steeds mooie initiatieven, waarin deze verhalen de ruimte krijgen. Zo heb ik zelf een keer mijn persoonlijke verhaal mogen houden op het Inspiratiepodium van Maria Mazarakis. Zij vraagt mensen de rode draad uit hun leven te vertellen op haar Inspiratiepodium, maar kijk ook eens naar: Standup inspiration, Mijn Moment en My Story. Dit zijn de verhalen die er nu toe doen. Die ons, mij inspireren om verliefd te zijn op het leven en de wereld.

Van het Ganzenbord…

En ik ben er van overtuigd dat Kees Pater van Koekjesbakkerij Veldt in 2011 Slimste bedrijf van Nederland is geworden door zijn, inmiddels legendarische zin, “ben daar toch eigenlijk wel een beetje van het Ganzenbord getippeld”. Zijn lef om zichzelf ter discussie te stellen heeft geleidt tot een bedrijf dat koekjes bakt vanuit ‘de wereld van Geluk’.

Laten we ervan genieten en ons verwonderen over de kleine doorbraken en het bijzondere proces van heling waar we midden in zitten. Want…
“De wereld is niet perfect, tot je er verliefd op wordt.”

Durf te vragen

Hoezo, durf te vragen? Maar dat durven we toch best? We vragen van alles: geld, aandacht, tijd, … Waarom dan ‘durf te vragen’ ?

Nou, dat heb ik gisteren voor het eerst live mogen ervaren. Ik had er al veel over gehoord en het concept is simpel en krachtig. In samenwerking met collega’s uit andere regio’s hebben wij donderdag 24 september gelijktijdig drie Durftevragen-sessies voor ondernemers gehouden in Rotterdam, Enschede en Arnhem. De ondernemers werden uitgedaagd om de belangrijkste vraag waar ze op dit moment mee worstelen zo concreet mogelijk in de groep te leggen. De andere deelnemers in de groep (andere ondernemers, Syntens-collega’s en de begeleider van Durftevragen) mochten eerst helpen om de vraag zo concreet mogelijk te maken. Vervolgens gaven zij concrete tips en adviezen, die voor de vraaginbrenger direct opvolgbaar zijn.

Eén van de deelnemers vroeg bijvoorbeeld: “ hoe kan ik het imago van de verzekeringsbranche positief veranderen?” De andere deelnemers kwamen direct met tips als: bel X (inclusief telefoonnummer), neem eens contact op met Y (inclusief email), ga eens kijken op www……., maar ook: organiseer een congres over dit onderwerp en nodig de grote verzekeraars uit, begin een Ning-groep, stel je vraag via twitter, bedenk een nieuwe naam voor je nieuwe rol in de verzekeringsmarkt, begin een blog over je eigen verbazingwekkende ervaringen. Tijdens het werken aan zijn vraag had één van de collega’s de vraag ook op twitter geplaatst, gemerkt met #durftevragen. Ook via twitter kwamen er vanuit de andere Durftevragen-sessies, maar ook van andere op het net, reacties en ideeën.

De ondernemer had aan het eind meer dan 30 tips en ideeën, waarmee hij direct dezelfde avond al aan de slag kon. Hij sprak aan het eind van de bijeenkomst ook zijn oprechte verbazing uit over de openheid, concreetheid en verrassende ideeën die hij had gekregen. Die was hij nog nooit zo ervaren.

Het was prachtig om te zien hoeveel contacten en kennis een handjevol mensen heeft, als je ze een concrete vraag stelt. Ik kan iedereen aanraden om een keer deel te nemen aan een Durftevragen-sessie en het zelf te ervaren. Bedenker en uitvoerder van dit concept Nils Roemen doet dit vanuit een bijzonder mooi, maar ook krachtig concept: waardenbepaling achteraf.  Als je achteraf vindt dat het je wat op heeft geleverd, betaal je hem wat het je waard is.

Nils heeft inmiddels ook anderen opgeleid om Durftevragen-sessies te kunnen doen. In mijn beleving een open, eerlijke en oprechte aanpak die snel tot de juiste kern komt: vanuit kracht met elkaar in verbinding tot goede oplossingen komen. Wij gaan het zeker nog eens organiseren voor ondernemers.

Nils, top! Bedankt!

Belonen om te motiveren werkt niet!

Het motiveren van medewerkers om beter te presteren is een veel besproken onderwerp tijdens mijn werk met ondernemers.  “Werkt het als ik een deel van de beloning afhankelijke maak van hun resultaten?”  “ Wat levert dat op?” “ Voor welke functies kan ik dat allemaal invoeren?”

Maar heeft dat wel zin, vraag ik mij steeds af. Het is al heel lastig om de resultaat van een individu eenduidig te meten. Maar stel dat het kan: wat is de omzet die een verkoopmedewerker binnenhaalt waard, als de opdrachten vervolgens voor veel ellende zorgen in de productie? Dus moet je ook al iets toevoegen dat de kwaliteit van de omzet waardeert. Maar dat blijkt in de praktijk toch heel lastig. En beloon je daarmee de werkelijke toegevoegde waarde van iemand voor jouw onderneming? Of is deze persoon nu alleen nog bezig om zijn omzet te halen? En laat hij allerlei zaken, die bijdragen aan bijvoorbeeld een betere werksfeer, nu achterwege, waardoor anderen minder gaan presteren?

Waarom kijken we toch steeds zo naar die externe motivatoren (beloning) om de prestaties van onze bedrijven en organisatie te verbeteren? Waarom wordt er zo weinig gedaan om de interne motivatoren (passie, trots, eigenwaarde, …) van medewerkers aan te spreken? Is dit een kwestie van: niet weten of dat wel wat oplevert? Of is het meer een zaak van: niet weten hoe dat aan te pakken?

In deze film van Ted.com legt Dan Pink de bewijzen over de zin van intrinsieke motivatie en de onzin van extrinsieke motivatie voor ons neer. Er is al sinds jaar en dag telkens weer wetenschappelijk bewezen dat interne motivatie veel meer oplevert dan externe motivatie. Behalve als het gaat om eenvoudige, herhalende taken. Op het moment dat er enig denkwerk of beslissingen nodig is blijkt externe motivatie al minder goed te werken. Het bewijs ligt er: ondernemers stop met externe beloningen en ga je focussen op interne motivatie.

Hoe dan? Ga waardenvol ondernemen. Zorg dat mensen waardenvol werk kunnen doen, waarin zij het gevoel hebben een bijdrage te kunnen leveren vanuit hun eigen kracht en kunnen. Jouw medewerkers kunnen en willen dit allang, maar ben jij er al klaar voor? Het vraagt namelijk vooral een verandering aan de top van bedrijven, in de visieontwikkeling, het bepalen van gezamenlijke kernwaarden en het gedrag daarbij en het aanmoedigen en ondersteunen van medewerkers. Het vraagt om Posruptive Change.

Bent u er al klaar voor?

Waardenvol ondernemen

Waarom ga je eigenlijk ondernemen? Wat wil je er mee bereiken? Als ik dit vraag bij mijn relaties, MKB ondernemers, zeggen ze in eerste instantie ‘om geld te verdienen’. Maar is dat wel zo? Als ik doorvraag over dat geld verdienen, hoeveel dan en wanneer is het genoeg, krijg ik al snel de reactie dat het daar eigenlijk toch niet om gaat. Een deel van de ondernemers begint voor zichzelf, omdat hij (of zij) kansen en mogelijkheden ziet en die wil benutten. Hij weet dat het beter kan. Een ander deel begint voor zichzelf, omdat hij eigenlijk niet door één deur kunnen met zijn huidige baas en het zat is om dingen te doen die niet zinvol en plezierig zijn. Maar of de drijfveer nu frustratie of verlangen is, de ondernemer wil meer dan alleen geld verdienen. Geld verdienen is meer een voorwaarde om door te kunnen gaan, en prettig te kunnen leven. Er moet per slot van rekening toch brood op de plank komen en blijven.

Maar als het werkelijke doel dan niet geld is, wat dan wel? Toegevoegde waarde creëren, waardevol bezig zijn, iets toevoegen, zin geven, gelukkig zijn, genieten….. Het maakt niet zoveel uit welke woorden je er aangeeft, maar de essentie is dat ondernemers (het zijn net mensen) bezig willen zijn met waardenvol ondernemen. Hoe maak je jezelf en je bedrijf tot waarden voor anderen. Als je dat namelijk doet komt er vanzelf terug wat je nodig hebt om door te gaan: geld, waardering, ruimte, vrijheid, energie, geluk. En veel ondernemers weten dat maar al te goed. Als je werkelijk waarde toevoegt aan de markt, aan je klanten, aan de omgeving, dan gaat alles sneller stromen.

Omdat je in een bedrijf dit samen wilt realiseren heb je gemeenschappelijke doelen nodig. Doelen die de toegevoegde waarde concreet en behapbaar maken. Zo kan iedereen in het bedrijf vanuit zijn eigen kracht een bijdrage leveren aan de gewenste toegevoegde waarden. Maar misschien nog wel net zo belangrijk is de gemeenschappelijk taal die je zo kunt ontwikkelen om elkaar te helpen en samen te leren om het nog makkelijker te realiseren.

Maar dat is niet alles. Het gaat niet alleen om die toegevoegde waarde of bijdrage. Het gaat ook over de manier waarop. Hoe doe je zaken. Welke waarden en overtuigingen liggen ten grondslag aan de keuzes en het gedrag van alle medewerkers in het bedrijf, inclusief het management? Veel bedrijven hebben hun waarden niet of onvoldoende gemeenschappelijk gemaakt. Het vastleggen van de waarden is een. Maar weet dan ook iedereen wat dat betekent? Dat vraagt dat je met elkaar in gesprek gaat over de waarden, wat het betekent en het gedrag dat daarbij hoort. En omdat je niet elke gedrag vooraf kunt bepalen, zul je met elkaar een gedeeld gevoel moeten ontwikkelen voor de waarden van het bedrijf. En die zul je regelmatig met elkaar moeten toetsen en bespreken.

Ondanks dat we dit eigenlijk wel weten laten we ons toch dagelijks verleiden om zaken te doen, die geen toegevoegde waarde hebben; die zinloos zijn of routes te kiezen die geen recht doen aan de waarden waar we voor willen staan. Hoe kan dat toch? Als ik naar mijzelf kijk herken ik dat ook. Ik weet wat mijn toegevoegde waarde is en ook hoe ik die goed kan gebruiken om waardenvol te werken. Toch laat ik mij afleiden. Door verzoeken uit mijn omgeving: Wil je even je uren invoeren in het systeem? Wil jij die vergadering voorzitten?  Kun je mij hiermee helpen? Doe jij dat even? En zonder te toetsen of dit mij helpt om waardenvol te zijn zeg ik “ja, natuurlijk”. Maar ook door gedachtekronkels in mijn eigen hoofd. “Ik hoor dat toch te doen.”  “Als ik dat doe vindt hij mij aardig.” …… Dit vind ik zelf misschien nog wel het lastigst: leven vanuit de waarden die ik echt belangrijk vind aan duurzame toegevoegde waarde, zonder mij te laten afleiden door al die gedachten in mijn hoofd. Dit is mijn grote uitdaging, maar daarmee waarschijnlijk ook de route naar zingeving en geluk.

Hier begint de weg naar Waardenvol ondernemen; ik wil wel….

Voorleven is het nieuwe overtuigen

Ben je het ook zo zat, al die reclames die je vertellen dat je toch echt niet kunt leven zonder hun product? Of die adviseur die je uitlegt dat je dit zeker via hun theorie moet aanpakken anders wordt het niet wat? Of die baas die je keer op keer blijft herhalen dat je het toch beter anders kunt aanpakken? Of je vader of moeder die je zegt dat je nu groot genoeg bent om netjes met mes en vork te eten? Wie zijn die anderen om beter te weten hoe ik moet veranderen of mij moet aanpassen? Laat ze het eerste zelf eens doen en dan bekijken we wel of dit ook onze manier is.

Ik geloof dat de tijd van het overtuigen van anderen voorbij is. Of het nu gaat over marketing, advieswerk of opvoeden. Laten we stoppen om de ander te vertellen hoe hij het beter kan doen, en beginnen om het zelf voor te leven. Als het werkelijk zo goed is als wij denken, zullen anderen dat ontdekken, en als het bij hen past, zullen ze het vanzelf overnemen. Of niet? En dan is dat hun keuze.

Ik ervaar letterlijk hoe het is als je jouw kind niet meer blijft indoctrineren met regels, maar ze gewoon goed voorleeft. Het is zeker niet makkelijk, maar je hoeft steeds minder politieagent te spelen en dat is toch ook veel waard. Het aloude gezegde: goed voorbeeld doet goed volgen.

Maar ook in mijn advieswerk merk ik dat overtuigen, wat ik overigens altijd heel goed kon, steeds minder vaak effectief blijkt. Het wordt pas weer effectief als ik vertel vanuit eigen ervaringen. Niet om te overtuigen, maar om te laten zien hoe het ook kan. Er is namelijk geen beter of slechter, alleen maar andere manieren om makkelijker je doel te realiseren. En afhankelijk van je doel en je eigen mogelijkheden kies je de meest effectieve route.

Laat ik dan maar aan de slag gaan!

Mooie tijden

Het chinese teken voor crisis betekent eveneens kans. Hoewel de media ons anders doen geloven, leven we in een mooie tijd, een tijd van kansen en groei.

Dit is ook precies wat ik op dit moment ervaar bij veel MKB-ers. Waar de media vol staat van crisis, winstwaarschuwingen, aandeelkoersen die kelderen, geven veel MKB-ondernemers, die ik spreek, aan dat het tijd is om te laten zien wat ondernemen is. En wat zij waard zijn.

Natuurlijk zijn deze ondernemers ook bezig met kostenbesparingen en soms lastige keuzes. Het is niet makkelijk om medewerkers te ontslaan waarmee je al jaren werkt, zijn gezin kent en weet wat de impact is van deze beslissing. Dit kost energie en in veel gevallen slapenloze nachten. Maar ook dat is ondernemen, en dat beseffen ze terdegen.

Tegelijkertijd zijn ze heel alert en scherp naar de toekomst. Er komt weer focus: waar ben ik als bedrijf nu echt goed in, hoe willen we dat uitbouwen, wie zit daar op te wachten en wat kunnen we nu doen om dat te realiseren. Doordat veel bedrijven even niet meer worden geleefd door de waan van de dag (opdrachten en klanten) hebben ze tijd voor deze herpositionering, en velen waren daar echt aan toe. Dit leidt ook in veel gevallen tot mooie innovaties. Veel MKB-ondernemers zijn innovatiever dan ooit.

Uiteraard zijn er in het MKB ook bedrijfsketens die het enorm zwaar hebben, denk aan de auto- en trailermarkt, maar ook de werving- en selectiebranche. Aan de andere kant zijn er nog veel meer sectoren en ketens, waarin de MKB-ers het, ook in deze tijd, nog heel goed doen. En ik zie al weer heel wat MKB-ers al weer terug zijn in de zwarte cijfers.

Het is tijd voor visie, focus en lef!