Tagarchief: moed

Afbakening geeft grensgevechten, focus geeft groei

Ik was gevraagd door ons MT om een afbakening te maken van Organisatie Innovatie. Wat is het? En wat niet? En hoe kan het bijdragen aan een betere propositie voor onze klanten en daarmee aan duurzame groei. Moedig en strijdbaar ging ik op pad, op zoek naar mensen die mij scherp kunnen houden en kritisch kunnen meedenken. Ik geloof in het belang van Organisatie Innovatie in deze tijd van snelle veranderingen, wegvallende zekerheden en vastlopende organisatiesystemen. Allemaal kennen we de voorbeelden van organisaties die met de verkeerde zaken bezig zijn, sturen op zaken die er, voor-het-grotere-geheel, niet toe doen (alleen voor een paar individuen) en daardoor eerder waarde voor de maatschappij afbreken, dan toevoegen. We kennen ze uit de media, van overheid tot grote bedrijven tot bankinstellingen, maar we kennen ze ook van dichtbij, in onze eigen directe omgeving. Of niet?
We hebben, volgens mij, behoefte aan organisaties die weer werken vanuit de kracht van mensen, ondersteund vanuit een basisstructuur, die helpt om doelen te realiseren en door te bouwen aan een gezamenlijke toekomst. Adding Shared Value noemt Porter dit. Cruciaal, in mijn beleving, voor Syntens om dit nieuwe terrein van organisatieontwikkeling te verkennen (ook wij moeten innoveren, toch?) en te vertalen naar kansen voor het MKB om hun propositie naar de toekomst te verbeteren en duurzaam te groeien.

Afbakenen en grenzen

Afbakenen betekent de grenzen op zoeken en bepalen wat er aan deze kant ligt en wat aan de andere kant. Ik merk dat we het hebben over die grijze gebieden, waarin interpretatie en betekenis van woorden tot discussie leiden, maar niet tot helderheid. Ik ervaar enorme strijd als ik hier mee bezig ga. We lijken het soms eens, en dan ineens weer niet, doordat vaak één woord of klemtoon tot verschil van mening leidt. Ik merk dat ik het vermoeiend vind en vraag mij af of ik nu met de goede dingen bezig ben. Waarom is de grens eigenlijk belangrijk? Wil ik mijn aandacht eigenlijk wel geven aan de grenzen? Ik merk dat ik in gevechten terecht kom die mij leegzuigen. Ik kom tegenover anderen te staan. Het gevecht gaat ineens ook niet meer over de afbakening maar over wat ik geloof en wil bereiken. Ik raak uit verbinding met mijzelf en met mijn omgeving. Hoe zit dat?

Persoonlijke grenzen

Ik moet terug naar mijzelf. Hoe werkt dat voor mij persoonlijk? Grenzen zijn belangrijk en dus ook belangrijk om te ontdekken. Ik ben nieuwsgierig en wil graag grenzen verleggen, om zo te kunnen leren en groeien. Aan de andere kant merk ik dat ik juist ook dat ik mijn grenzen moet respecteren om in mijn kracht te kunnen blijven, mijn thuis te voelen en in rust te kunnen opladen. Zijn er dan misschien meerdere grenzen? Ik herken grenzen naar opzij en grenzen naar voren. De grenzen naar opzij geven de ruimte aan waarin ik mijzelf kan zijn en in mijn kracht blijf. Het is misschien wel de breedte van mijn levenspad. De ruimte waarin ik kan bewegen, mij zeker voel en kan genieten van het uitzicht. Als ik er buiten geraak wordt ik onzeker, angstig en raak de weg kwijt. Ik ga dingen doen die er eigenlijk niet toe doen. De grens naar voren is de volgende stap in het onbekende, op mijn reis naar mijn bestemming. Grenzen verleggen betekent voor mij dus een stap naar voren zetten, onbekend terrein op, maar wel gefocust op mijn bestemming. In verbinding met mijzelf en de mijn reisgenoten.

Afbakening Organisatie Innovatie

Maar nu terug naar mijn opdracht van het MT: het afbakenen van Organisatie Innovatie. Als ik daar nu van een afstand naar kijk herken ik ook hier de twee soorten grenzen: de grenzen naar opzij, die vragen om afbakening. Welke ruimte is er voor eigen invulling van het begrip die wel blijven gevoed en leiden tot resultaten (de bestemming)? En wanneer raken we van het pad af en zijn we bezig met zaken die er niet toe doen? Waar ligt de grens waarop gestuurd kan worden door ons MT? Het antwoord hierop vind je door in gevecht te gaan, wat in mijn beleving leidt tot winnaars en verliezers. Deze grens is alleen belangrijk als je voor de ander wilt bepalen welke ruimte hij of zij mag innemen. Iets voor managers en managementsystemen. Het is belangrijk voor controle en sturing, maar heeft geen (meer)waarde voor het geheel in mijn beleving. Het antwoord ligt niet op deze grens naar opzij, het antwoord ligt op die andere grens: de grens naar voren. Wat is de bestemming en doel van Organisatie Innovatie? Waarom vinden we het belangrijk om hierin te verkennen, te experimenteren en vooruit te komen en welk effect willen we ermee bereiken?

Focus dus en geen afbakening voor mij!

Ruimte maken om te kiezen en te twijfelen

Ik hoor het veel om mij heen: focus. Raymond heeft er vorige week een mooie blog over geschreven. Focus en durf te kiezen. Afgelopen week las ik weer in De Hoeders van de Aarde: durf te kiezen en alle schepen achter je te verbranden. Zo ontstaat ruimte voor nieuwe dingen vanuit een nieuwe werkelijkheid. En natuurlijk is dat zo. Door de schepen achter je te verbranden, laat je ook alle oude kaders en grenzen los en ontstaat nieuwe ruimte. Ruimte om je eigen focus aan te brengen.

Graceland

Nu had ik deze week het genoegen om in de cursus Retoriek van Jan Vaessen met 5 prachtige mensen onze eigen interpretatie van Graceland te mogen delen. Een bijzonder nummer van Paul Simon met veel verschillende betekenislagen. Dit bleek wel uit de enorm verschillende persoonlijke interpretaties van alle leden van de groep. De betekenis wordt sterk gevoed vanuit je eigen kader en ervaringen en krijgt van daaruit kleur en invulling. Voor mij staat Graceland voor de bestemming van mijn ontdekkings(levens)reis. De plek om aan te komen vanuit een zinvol en waardenvol leven, waarin ik een bijdrage kan leveren aan een mooiere wereld. De Goddelijke Eenheid. Maar ook de plek om af en toe uit te rusten en op te laden om vervolgens met frisse moed mijn reis te vervolgen.

Kiezen en twijfelen

Dus ik vol goede moed een paar stevige keuzes gemaakt en stappen gezet: op naar Graceland. Maar dan komt de twijfel. Gaat het wel lukken? Kan ik dit wel? Is het wel de goede beslissing? Nachtje slecht geslapen!
’s Morgens onder de douche aan het Universum de vraag maar gesteld: “geef mij vandaag een teken dat de keuzes goed zijn en dat ik moedig verder mag trekken op mijn ontdekkingsreis.” Nog geen twee uur later had ik twee signalen die daar hardgrondig JA op zeiden. Ik was weer helemaal in de flow en de creativiteit vloog er vanaf.
Maar helaas niet voor lange tijd, want weer sloeg de twijfel toe. Welke impact hebben mijn keuzes voor mijn omgeving? Welke veranderingen brengt dat met zich mee? Kunnen wij dat wel aan? Wat laat ik achter? Is de keuze moedig of juist heel dom? En uiteindelijk de belangrijkste vraag: kan ik mijn ambities wel waarmaken? Zijn anderen hier niet veel beter in? Wie ben ik, om zulke ambities te hebben?

Schaarste of overvloed

Ineens herken ik weer het paradigma van de vorige blog: schaarste of overvloed. Ik merk dat ik weer redeneer vanuit schaarste (jakkes wat is dat toch hardnekkig), daardoor twijfel ik of er ruimte voor mij is, nu en in de toekomst. Kan ik mijn waarde voldoende uitruilen voor wat ik nodig heb? Of is het niet genoeg?

Eigen ruimte

Tijd om de inzichten van ons Dreaming over Diner in praktijk te brengen en mijn eigen ruimte weer te vinden:

  • mijn kracht: Moed;
  • bewustzijn: je ziet eerlijk, open en moedig onder ogen wat voor je ligt, en bent dankbaar voor alles wat je ontvangt;
  • Pijn: Ik kan het gewoon niet aan, het is allemaal te veel voor me!
  • Bewustzijn: Je deelde een hoogtepunt van de week met vrienden, en inspireerde iedereen.

O ja, nu weet ik het weer: dankbaar zijn voor wat ik heb ontvangen en mijn twijfels moedig delen, thuis en met jullie. Ik mag onvolmaakt zijn! En ineens ervaar ik weer die overvloed, die ruimte, en ontstaat weer creativiteit en reislust: op naar Graceland.

‘Maybe I’ve a reason to believe
We all will be received
In Graceland’

The power of vulnerability

Misschien wel de mooiste TED-talk van 2010 over de kracht van kwetsbaarheid:

Dreaming over diner

Lucky me. Ik was afgelopen week uitgenodigd voor een Dreaming-over-diner (alleen de titel is al prachtig) door René, samen met nog 3 mooie mensen. Hij had heerlijk gekookt met verrassende gerechten en bijzondere smaakcombinaties. Echt genieten, op zich al een Droom, maar daar bleef het niet bij. Tijdens het diner mochten we alle vijf kaartjes trekken uit het Transformatiespel. Een levensengel, een inzichtkaart, een belemmering en nog een inzichtkaart, vanuit de intentie voor het nieuwe jaar 2011. En hoewel ik allang weet dat je hierbij altijd precies krijgt wat je nodig hebt, was het toch weer bijzonder om te ervaren dat het ook echt zo is. Mijn intentie voor het komende jaar is om dicht bij mijzelf te blijven en te geven vanuit mijn echte kracht. En dit is wat ik kreeg:


Mooi om te ervaren dat ik steeds dezelfde boodschappen krijg: mijn kracht is Moed, mijn gave is Zien, de sleutel tot mijn kracht is Dankbaarheid en mijn opdracht is Delen van mijn inzichten en ervaringen en daarmee anderen inspireren.

Praktische wijsheid

We staan met zijn allen op het grensvlak van een grote shift. Onze oude systemen falen en onze we weten niet goed hoe het verder moet. Een tijd waarin mijn Moed, Zien, Dankbaarheid en Delen goed van pas kunnen komen. Maar volgens Aristoteles hebben we ook collectief iets essentieels nodig: Praktische Wijsheid.
Met praktische wijsheid bedoelt Aristoteles de morele wil om het goede te doen, en de morele vaardigheid om te ontdekken wat het goede is. In de TED-talk van Barry Schwartz, legt hij uit hoe we deze aloude deugd kunnen gebruiken om een weg te vinden door de huidige falende structuren naar een nieuwe manier van samenleven en samenwerken. Volgens Aristoteles is praktische wijsheid ook de weg naar geluk. En dat willen we toch allemaal? Uit studies naar geluk blijken steeds twee aspecten daarin het belangrijkst: liefde en werk. Liefde voor de mensen om je heen en je omgeving, en werk meedoen in werk dat waardenvol en betekenisvol. Willen we dus gelukkig worden, dan hoeven we alleen onze praktische wijsheid te gebruiken in onze relaties (liefde) en in ons werk (werken aan waardenvol en betekenisvolle activiteiten).

Tijd om onze praktische wijsheid dus maar eens af te stoffen en nieuw leven in te blazen. 2011 here we come!