Tagarchief: ruimte

Ruimte maken en krijgen in een groep

Als je onderdeel uitmaakt van een groep, of het nu een bedrijf, een sportteam of een gezin is, is het soms best zoeken om iedereen de ruimte te geven, maar ook de groepsbelangen en -behoeften te dienen. Vooral als de één meer eigen ruimte nodig heeft dan de ander, en als de belangen van de één meer afwijken van de groep dan de ander.

Het gezin
Afgelopen week waren wij met het gezin naar de wintersport. Een in ongelooflijk gastvrij hotel in Allemont, Frankrijk, by the way. De behoeften van onze gezinsleden lopen in zo’n situatie nogal uiteen. De één wil veel op de piste en lange afstanden afleggen, de ander wil het liefst in het hotel blijven om lekker te spelen. Allebei vanuit de wens om een lekkere vakantie te hebben. Zeker met een kind met een motorische beperking is een hele dag op de piste een te grote uitdaging en dus niet echt vakantie. Maar ja, een kind alleen in het hotel laten is ook geen optie. Dus op zoek naar compromissen: een kortere dag op de piste, een halve dag op de piste, een dagje bij oma blijven, …. Soms gezellig met zijn vijven weg, en soms opsplitsen en in twee groepen een de dag doorbrengen. Niet altijd voor iedereen even leuk, maar wel een goede mix van eigen ruimte en deelnemen in de groep. In een gezin maak je de keuzes vooral op gevoel. Intuïtief maak je als ouders afwegingen in de veronderstelling dat zo alle behoeften voldoende ruimte krijgen. En achteraf probeer je te toetsen of het een beetje klopt. Maar soms slaat toch de twijfel toe. Liggen de behoeften niet te ver uit elkaar? Is dit nog wel acceptabel? Of doen we elkaar nu teveel geweld aan, vanuit het idee dat je met elkaar op vakantie moet en dingen samen moet doen als gezin? En moeten we een alternatief bedenken waar iedereen blij van wordt? En hoe zit het met de lange termijn behoefte aan groei en ontwikkeling? Is het juist goed om te leren met elkaar rekening te houden en af en toe iets te doen wat de ander graag wil? En hoe zit dat bij een autistisch kind? Hoe groot is de rek daarin? Wanneer is het een uitdaging waar het kind ook van leert, en wanneer is dit te veel gevraagd en moet je accepteren dat het kind echt andere behoeften heeft?

Het bedrijf
Ook in bedrijven werkt het zo. Ook daar is het zoeken naar voldoende eigen ruimte voor mensen om vanuit hun kracht zaken te doen waar ze blij van worden, en soms aanpassen aan anderen om de behoeften van de groep, de groepsbelangen, of de belangen van een ander individu te dienen. Ook daarin is het vinden van een juiste balans een kwestie van intuïtie en overleg. Aanhoren wat de argumenten en belangen zijn en daaruit als leiding een keuze maken, net als in een gezin. Er is echter één groot verschil met een gezin. In een gezin neem je geen afscheid van mensen, omdat zij te veel afwijken van de andere belangen. De groepsbehoefte is om als gezin veilig bij elkaar te zijn en te blijven, en vandaar uit je te kunnen ontwikkelen. Het groepsbelang van een bedrijf is ook continuïteit, maar daarin is het individuele belang, als het te veel afwijkt en dus te veel concessies vraagt, tot nu toe vaak ondergeschikt. Een medewerker kan vertrekken en is (grotendeels) vervangbaar. Maar is dat nog wel zo? Met de krapte op de arbeidsmarkt die de komende jaren steeds zal gaan toenemen?
Is het niet ook in het belang van het bedrijf om te zorgen voor een veilige plek om je te kunnen ontwikkelen. Ook dit heeft een belang voor de organisatie, namelijk het langere termijn belang van continuïteit en groei; voor zowel het bedrijf als het individu.

Ondernemers zijn Ezels
Tijdens de vakantie ben ik begonnen in het boek van Paul Fentener van Vlissingen; Ondernemers zijn ezels. Hij beschrijft mooi hoe je in een familiebedrijf, wat een mooie mix is tussen familiebehoeften en bedrijfsbelangen, toch vooral moet kijken naar de langetermijn perspectieven. En hoe er ruimte moet zijn voor ontwikkeling, uitproberen, fouten maken en terug kunnen komen op beslissingen. Het belangrijkst, geeft Paul aan, is om tijd te stoppen in elkaar leren kennen, belangen en behoeften uitspreken (dus communicatie) en vandaar uit met elkaar het avontuur aan gaan.
Eigenlijk zoals Paul de Blot ook al aangaf tijdens de Energiedag van de MKB Krachtcentrale op 30 november 2010: het is tijd om bedrijven te runnen zoals je ook een gezin ‘runt’: vanuit diepe waarden en verbondenheid, en de intentie om bij elkaar te blijven, elkaar te helpen en te ontwikkelen. Zo ontstaan duurzaam groeiende ondernemingen met kracht en passie.
En als we dat voor elkaar krijgen zal er straks ook een perfecte werkplek zijn voor “andere” mensen, zoals mijn dochter. Dat zou toch fantastisch zijn. Iedereen mag meedoen en een bijdrage leveren vanuit zijn eigen kracht en ontwikkeling. Ik heb zeker hoop!

Het vraagt van ons nog wel een hoop ontwikkeling van onze communicatievaardigheden. En ‘met aandacht luisteren’ is misschien wel de belangrijkste!

Advertenties

Richting, Ruimte en Relevante Toegevoegde Waarde

Deze blog kwam iets later dan gewoonlijk, omdat ik dit weekend druk was met fysiek ruimte maken. Ruimte maken in huis. Mijn doel was de keldervloer betegelen, zodat op termijn de wasmachine en de droger daar naar toe kunnen. Dit is onderdeel van een veel groter plan om op zolder een extra slaapkamer te creëren. Zo komt er straks een kleine kamer vrij in huis waar ik een bureau kan zetten. Een klein beetje eigen ruimte in huis. Het klinkt misschien gek, maar ik heb daar behoefte aan: een beetje ruimte voor MIJ. En het lijkt nu werkelijkheid te gaan worden. Dat ik daarvoor een weekend moet sjouwen, kruipen, tegelen en stof happen, maakt niets uit. Het proces is genieten, omdat ik weet waar ik het voor doe. Flink klussen geeft daarnaast ook ruimte om na te denken. Na de denken over beweging en Relevante Toegevoegde Waarde.

Route versus Richting

Afgelopen week heb ik een paar flinke discussie gehad over de relatie tussen de Relevante Toegevoegde Waarde (bestaansrecht van de organisatie, waarin economisch succes en maatschappelijke behoeften zijn gekoppeld) en het dagelijkse werk. En wat mij opvalt is dat het voor onze organisatie, maar ook voor de bedrijven waar wij mee te maken hebben, toch lastig blijft om een goede balans te vinden tussen de korte termijn doelen: een route van concrete targets en de lange termijn Relevante Toegevoegde Waarde. Steeds weer blijkt dat de korte termijn doelstellingen de dagelijkse activiteiten beheersen en de aandacht hebben van het management. Hier wordt op gestuurd, hier wordt over gesproken. Bij ons gaat het over targets, bij mijn klanten over orders. En als er dan nog tijd over is, is er ruimte voor een meer organische beweging richting Relevante Toegevoegde Waarde.

Route, geen Ruimte

Zelf merk ik dat de korte termijn doelen mij dwingen om een route te volgen, waarin ik niet altijd mijn krachten en capaciteiten goed kan inzetten. Het is de route van onze leiding, de route van de gemiddelde werknemer (?!). Maar bestaat die wel. Als voorbeeld: ik moet een nieuw portfolio met klanten opbouwen, omdat ik in een nieuwe regio en nieuwe sector aan de slag mag. Als ik aangeef dat ik dat best weer even lastig vind en tijd nodig heb, krijg ik de standaard tips over koude acquisitie, bellen en 3 nieuwe klanten per week benaderen. Dat is zeker een manier om het te doen, maar niet mijn talent en zo maak ik geen gebruik van mijn echte kracht. Vanuit mijn omgeving krijg ik de gemiddelde route aangewezen, en wordt succes gewenst.

Wat mij meer zou helpen is het stellen van vragen om mij te helpen mijn eigen ruimte en richting te vinden. Hoe deed ik dit in het verleden? Hoe was ik toen succesvol? Hoe zou ik dat nu in kunnen zetten?

Ik zie dit bij veel ondernemers en leidinggevenden. Ruimte maken betekent af durven stappen van de gemiddelde route en het vinden van de eigen krachten en talent om de juiste richting op te gaan.

Richting en Ruimte

Een dag later raak ik in gesprek met een andere leidinggevende over ruimte, richting en Relevante Toegevoegde waarde (RTW). Hij herkent dat we beter kunnen sturen op de richting en het geven van ruimte. Maar zijn beeld van de RTW en een lonkend perspectief is hierbij onduidelijk en ongrijpbaar. Ook dit lijkt mij niet productief. Natuurlijk wil ik graag ruimte om mijn krachten en talenten op mijn manier in te zetten, maar zonder duidelijk lonkend perspectief, wordt het een speeltuin. Leuk, maar niet waardenvol en bevredigend.

Wat ik nodig heb om vanuit mijn kracht optimaal te functioneren is te weten wat de Relevante Toegevoegde Waarde is, ons Lonkend Perspectief, die wij als geheel (bijvoorbeeld als organisatie) willen realiseren. En ik wil weten welke ruimte er is om mijn eigen beweging te volgen vanuit mijn talenten. Dus wat is het speelveld en wat zijn de kader waarbinnen ik vrij mag acteren.

Richting, Ruimte en Relevante Toegevoegde Waarde om in Roerige tijden Koers te houden

Ruimte maken om te kiezen en te twijfelen

Ik hoor het veel om mij heen: focus. Raymond heeft er vorige week een mooie blog over geschreven. Focus en durf te kiezen. Afgelopen week las ik weer in De Hoeders van de Aarde: durf te kiezen en alle schepen achter je te verbranden. Zo ontstaat ruimte voor nieuwe dingen vanuit een nieuwe werkelijkheid. En natuurlijk is dat zo. Door de schepen achter je te verbranden, laat je ook alle oude kaders en grenzen los en ontstaat nieuwe ruimte. Ruimte om je eigen focus aan te brengen.

Graceland

Nu had ik deze week het genoegen om in de cursus Retoriek van Jan Vaessen met 5 prachtige mensen onze eigen interpretatie van Graceland te mogen delen. Een bijzonder nummer van Paul Simon met veel verschillende betekenislagen. Dit bleek wel uit de enorm verschillende persoonlijke interpretaties van alle leden van de groep. De betekenis wordt sterk gevoed vanuit je eigen kader en ervaringen en krijgt van daaruit kleur en invulling. Voor mij staat Graceland voor de bestemming van mijn ontdekkings(levens)reis. De plek om aan te komen vanuit een zinvol en waardenvol leven, waarin ik een bijdrage kan leveren aan een mooiere wereld. De Goddelijke Eenheid. Maar ook de plek om af en toe uit te rusten en op te laden om vervolgens met frisse moed mijn reis te vervolgen.

Kiezen en twijfelen

Dus ik vol goede moed een paar stevige keuzes gemaakt en stappen gezet: op naar Graceland. Maar dan komt de twijfel. Gaat het wel lukken? Kan ik dit wel? Is het wel de goede beslissing? Nachtje slecht geslapen!
’s Morgens onder de douche aan het Universum de vraag maar gesteld: “geef mij vandaag een teken dat de keuzes goed zijn en dat ik moedig verder mag trekken op mijn ontdekkingsreis.” Nog geen twee uur later had ik twee signalen die daar hardgrondig JA op zeiden. Ik was weer helemaal in de flow en de creativiteit vloog er vanaf.
Maar helaas niet voor lange tijd, want weer sloeg de twijfel toe. Welke impact hebben mijn keuzes voor mijn omgeving? Welke veranderingen brengt dat met zich mee? Kunnen wij dat wel aan? Wat laat ik achter? Is de keuze moedig of juist heel dom? En uiteindelijk de belangrijkste vraag: kan ik mijn ambities wel waarmaken? Zijn anderen hier niet veel beter in? Wie ben ik, om zulke ambities te hebben?

Schaarste of overvloed

Ineens herken ik weer het paradigma van de vorige blog: schaarste of overvloed. Ik merk dat ik weer redeneer vanuit schaarste (jakkes wat is dat toch hardnekkig), daardoor twijfel ik of er ruimte voor mij is, nu en in de toekomst. Kan ik mijn waarde voldoende uitruilen voor wat ik nodig heb? Of is het niet genoeg?

Eigen ruimte

Tijd om de inzichten van ons Dreaming over Diner in praktijk te brengen en mijn eigen ruimte weer te vinden:

  • mijn kracht: Moed;
  • bewustzijn: je ziet eerlijk, open en moedig onder ogen wat voor je ligt, en bent dankbaar voor alles wat je ontvangt;
  • Pijn: Ik kan het gewoon niet aan, het is allemaal te veel voor me!
  • Bewustzijn: Je deelde een hoogtepunt van de week met vrienden, en inspireerde iedereen.

O ja, nu weet ik het weer: dankbaar zijn voor wat ik heb ontvangen en mijn twijfels moedig delen, thuis en met jullie. Ik mag onvolmaakt zijn! En ineens ervaar ik weer die overvloed, die ruimte, en ontstaat weer creativiteit en reislust: op naar Graceland.

‘Maybe I’ve a reason to believe
We all will be received
In Graceland’

Opruimen geeft ruimte

De vakantie komt er weer aan: tijd om op te ruimen. Tijdens mijn NLP-opleiding leerde Onno mij al hoe heerlijk het is om eens flink op te ruimen. Zowel fysiek als mentaal.

Fysiek opruimen

De kinderen zijn weer een jaartje ouder, en in eens hun oude speelgoed ontgroeid. Spullen schuiven door naar de jongste, die vervolgens haar … niet meer kan keren in haar kamer. Tijd voor een grote opruimactie. De oudste gaat naar de middelbare school en wil nu een echte tienerkamer. Dus weg met de Barbies, Harry Potter lego en knutselspullen. De oude commode, die nog bij mijn oma vandaan kwam, kan nu echt niet meer en vindt een nieuw huis bij een vriendin die in verwachting is van de eerste. Oude spullen krijgen zo weer een nieuw leven op een nieuwe plek.
Zelf ga ik heerlijk aan de slag met het opruimen van de kamer van de jongste twee, uiteraard met een beetje hulp van de dames zelf. En daarna is de zolder aan de beurt. Die ligt ook nog vol met oude zaken die wachten op een nieuw leven op een andere plek.

Mentaal opruimen

Maar ook mentaal is het tijd om op te ruimen. Oude patronen, overgegeven van vader op zoon en van moeder op dochter, steken door de vermoeidheid weer sterker de kop op. Wordt maar weer eens duidelijk hoeveel wij meekrijgen van onze ouders. Ik heb zelf een paar jaar geleden in een familieopstelling mogen staan, waarin een vrouwenlijn stond opgesteld. En daar werd pijnlijk zichtbaar hoe hardnekkig patronen van moeder op dochter kunnen worden doorgezet. In dat geval al 7 generaties. Aan de andere kant heb ik ook mogen ervaren hoe met terugwerkende kracht van dochter op moeder de heling kan doorwerken. Ook zelf herken ik in mijn vrouwenlijn een patroon. Hier gaat het om het onvermogen van een moeder in de lijn, overigens door hele verklaarbare redenen, om het kind te beschermen en volledig lief te hebben, met als gevolg misbruik en mentale verwaarlozing. Dit zorgt ervoor dat het kind zichzelf gaat afschermen en zich heel onafhankelijk ontwikkelt. Gevolg daarvan is echter ook moeite met intimiteit en verbinding. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat mijn moeder al stappen heeft ondernomen om dit patroon te doorbreken, maar dat is geen gemakkelijke weg, die zomaar gelopen kan worden. En misschien is het wel niet mogelijk om in één mensenleven een keten te doorbreken. En dus heb ook ik hier nog iets in op te ruimen. Ik heb dit patroon nog voor een stuk in mijn genen zitten. Ook ik worstel met kwetsbaarheid en volle overgave in de angst dat het misbruikt zal worden door anderen. En omdat ook ik dit niet meer wil doorgeven naar mijn kinderen ben ik al lang geleden begonnen om dit laagje voor laagje op te ruimen. Ik mag het teruggeven aan de aarde, heb ik geleerd bij mijn opleiding Intuïtieve Ontwikkeling. De aarde weet hoe zij dit kan gebruiken en nieuw leven kan geven op een andere plek. En voor mij ruimt weer een klein laagje op. Een vermoeiende activiteit, maar ik weet dat de beloning vanzelf komt: ruimte en energie; mijn eigen flow.

Ruimte voor de Nieuwe Tijd

Wat heeft dit alles te maken met de Nieuwe Tijd? Volgens mij alles. Daar waar onze ouders zijn opgegroeid in de opbouwtijd naar de oorlog, waarin overleven en in je materiële behoeften voorzien het meest belangrijk waren, is het nu tijd om van overleven naar bewust leven te gaan. Psychologie stond nog in de kinderschoenen, systemisch werken was nog onbekend. Wij hebben, dankzij hen, de mentale kennis en overvloed die nodig zijn om oude (familie)patronen te doorbreken en daarmee te groeien naar mensen die niet meer reageren vanuit vechten of vluchten, straffen en belonen, maar vanuit heelheid, eigenheid en collectieve verbinding. Een nieuwe bewustzijnsniveau met ruimte voor iedereen, zonder oordeel. Leven in overvloed, zonder misbruik.

Opruimen geeft ruimte. Wat ga jij opruimen?