Tagarchief: verbinding

Ruimte maken en krijgen in een groep

Als je onderdeel uitmaakt van een groep, of het nu een bedrijf, een sportteam of een gezin is, is het soms best zoeken om iedereen de ruimte te geven, maar ook de groepsbelangen en -behoeften te dienen. Vooral als de één meer eigen ruimte nodig heeft dan de ander, en als de belangen van de één meer afwijken van de groep dan de ander.

Het gezin
Afgelopen week waren wij met het gezin naar de wintersport. Een in ongelooflijk gastvrij hotel in Allemont, Frankrijk, by the way. De behoeften van onze gezinsleden lopen in zo’n situatie nogal uiteen. De één wil veel op de piste en lange afstanden afleggen, de ander wil het liefst in het hotel blijven om lekker te spelen. Allebei vanuit de wens om een lekkere vakantie te hebben. Zeker met een kind met een motorische beperking is een hele dag op de piste een te grote uitdaging en dus niet echt vakantie. Maar ja, een kind alleen in het hotel laten is ook geen optie. Dus op zoek naar compromissen: een kortere dag op de piste, een halve dag op de piste, een dagje bij oma blijven, …. Soms gezellig met zijn vijven weg, en soms opsplitsen en in twee groepen een de dag doorbrengen. Niet altijd voor iedereen even leuk, maar wel een goede mix van eigen ruimte en deelnemen in de groep. In een gezin maak je de keuzes vooral op gevoel. Intuïtief maak je als ouders afwegingen in de veronderstelling dat zo alle behoeften voldoende ruimte krijgen. En achteraf probeer je te toetsen of het een beetje klopt. Maar soms slaat toch de twijfel toe. Liggen de behoeften niet te ver uit elkaar? Is dit nog wel acceptabel? Of doen we elkaar nu teveel geweld aan, vanuit het idee dat je met elkaar op vakantie moet en dingen samen moet doen als gezin? En moeten we een alternatief bedenken waar iedereen blij van wordt? En hoe zit het met de lange termijn behoefte aan groei en ontwikkeling? Is het juist goed om te leren met elkaar rekening te houden en af en toe iets te doen wat de ander graag wil? En hoe zit dat bij een autistisch kind? Hoe groot is de rek daarin? Wanneer is het een uitdaging waar het kind ook van leert, en wanneer is dit te veel gevraagd en moet je accepteren dat het kind echt andere behoeften heeft?

Het bedrijf
Ook in bedrijven werkt het zo. Ook daar is het zoeken naar voldoende eigen ruimte voor mensen om vanuit hun kracht zaken te doen waar ze blij van worden, en soms aanpassen aan anderen om de behoeften van de groep, de groepsbelangen, of de belangen van een ander individu te dienen. Ook daarin is het vinden van een juiste balans een kwestie van intuïtie en overleg. Aanhoren wat de argumenten en belangen zijn en daaruit als leiding een keuze maken, net als in een gezin. Er is echter één groot verschil met een gezin. In een gezin neem je geen afscheid van mensen, omdat zij te veel afwijken van de andere belangen. De groepsbehoefte is om als gezin veilig bij elkaar te zijn en te blijven, en vandaar uit je te kunnen ontwikkelen. Het groepsbelang van een bedrijf is ook continuïteit, maar daarin is het individuele belang, als het te veel afwijkt en dus te veel concessies vraagt, tot nu toe vaak ondergeschikt. Een medewerker kan vertrekken en is (grotendeels) vervangbaar. Maar is dat nog wel zo? Met de krapte op de arbeidsmarkt die de komende jaren steeds zal gaan toenemen?
Is het niet ook in het belang van het bedrijf om te zorgen voor een veilige plek om je te kunnen ontwikkelen. Ook dit heeft een belang voor de organisatie, namelijk het langere termijn belang van continuïteit en groei; voor zowel het bedrijf als het individu.

Ondernemers zijn Ezels
Tijdens de vakantie ben ik begonnen in het boek van Paul Fentener van Vlissingen; Ondernemers zijn ezels. Hij beschrijft mooi hoe je in een familiebedrijf, wat een mooie mix is tussen familiebehoeften en bedrijfsbelangen, toch vooral moet kijken naar de langetermijn perspectieven. En hoe er ruimte moet zijn voor ontwikkeling, uitproberen, fouten maken en terug kunnen komen op beslissingen. Het belangrijkst, geeft Paul aan, is om tijd te stoppen in elkaar leren kennen, belangen en behoeften uitspreken (dus communicatie) en vandaar uit met elkaar het avontuur aan gaan.
Eigenlijk zoals Paul de Blot ook al aangaf tijdens de Energiedag van de MKB Krachtcentrale op 30 november 2010: het is tijd om bedrijven te runnen zoals je ook een gezin ‘runt’: vanuit diepe waarden en verbondenheid, en de intentie om bij elkaar te blijven, elkaar te helpen en te ontwikkelen. Zo ontstaan duurzaam groeiende ondernemingen met kracht en passie.
En als we dat voor elkaar krijgen zal er straks ook een perfecte werkplek zijn voor “andere” mensen, zoals mijn dochter. Dat zou toch fantastisch zijn. Iedereen mag meedoen en een bijdrage leveren vanuit zijn eigen kracht en ontwikkeling. Ik heb zeker hoop!

Het vraagt van ons nog wel een hoop ontwikkeling van onze communicatievaardigheden. En ‘met aandacht luisteren’ is misschien wel de belangrijkste!

Advertenties

Schaarste of overvloed?

Er is op dit moment veel in ontwikkeling als het gaat om overvloed en schaarste. Wat voorheen schaars was, is nu in overvloed. Denk aan technologie, communicatiemogelijkheden, geld, reclame, spullen…. Daarentegen is er ook nieuwe schaarste, namelijk schaarste in vrije tijd, aandacht, vertrouwen, gekwalificeerd personeel, open ruimte, schoon water en andere natuurlijke hulpbronnen. Seth Godin beschrijft mooi hoe dit invloed heeft op bijvoorbeeld onze dienstverlening en marketing. We zijn de reclames zat en willen als consument niet meer verleidt en misleidt worden. We (klanten/consumenten/mensen) ontdekken wat wij eigenlijk altijd al wilde, namelijk ‘met respect behandeld worden en verbonden worden met anderen’. We willen niet meer geïnterrumpeerd worden, maar aangesproken worden met verhalen die er voor mij, als uniek individu, toe doen.Toch betrap ik mijzelf erop, dat ik nog vaak redeneer vanuit de omgekeerde situatie. Ik ben druk bezig om geld te vergaren om allerlei spullen te kunnen krijgen, laat mij verleiden om dingen te doen, die er eigenlijk niet toe doen…. En dit gaat nog regelmatig te koste van de echte schaarse zaken als rust, aandacht, tijd en echte verbinding.

Goddelijke Eenheid

Door een wijs besluit eind vorig jaar, dank je wel Jan, had ik afgelopen week twee hele dagen in mijn agenda vrijgehouden om gewoon iets te doen, omdat ik dat leuk vind, met mensen die er voor mij toe doen, in volledige aandacht en verbinding. Twee dagen in het Nu leven, ontdekken wat je dan op je pad krijgt, dat volledig omarmen en ervan genieten. En dan is er die overvloed; aan flow, creativiteit, plezier en verbondenheid met een enorme grootsheid. Verbinding op fysiek-, hart- en zielsniveau. De wereld lijkt dan samen te smelten tot één Eenheid; een Goddelijke Eenheid. Geen angst en afscheiding meer, alleen nog verbinding en heelheid, blijdschap en geborgenheid.

Overvloed in de relatie

Ook in relaties redeneren wij nog sterk vanuit schaarste. Onze levenspartner lijkt wel een bezit, wat leidt tot de perceptie van schaarste. We eisen elkaars aandacht op, verwachten van alles van de ander en vooral dat hij of zij zielsveel van ons houdt en ondertussen zijn we jaloers op de mooie verbindingen die hij of zij met anderen heeft. Alsof er schaarste bestaat aan verbinding en liefde. Maar is dat wel zo?

Tijdens één van mijn opleidingen had ik een medecursist, die ermee worstelde dat zijn vrouw met een andere man beter kon praten als met hem. Hij was een prachtig, liefhebbend mens, maar ook een binnenvetter, die het lastig vond om zijn gevoelens te uiten. Zijn vrouw had behoefte aan meer gesprek en reflectie, dan hij kon geven. Maar hield zij daarom minder van hem? Misschien hield ze juist wel meer van hem. Zij accepteerde dat hij was wie hij was en wilde juist daarom zijn levenspartner zijn. Echter zij had ook behoeftes die zij binnen deze relatie niet kon vervullen en zocht die buiten deze relatie, om daarmee ook zelf te kunnen zijn wie zij was. Eigenlijk heel mooi, toch?!

Is dat niet waar relaties om draaien? Groeien naar volledige verbinding en acceptatie van de ander en jezelf? Inclusief de krachten en schaduwkanten van allebei? En daarmee ook de acceptatie dat de ander nooit perfect kan zijn in het vervullen van jouw behoeften? Is de ander niet vooral een reisgenoot met wie je samen de reis van je leven maakt, waarin je deelt en groeit en af en toe elkaars rugzak even draagt als het te zwaar wordt?

Verdringing of verrijking?

Maar als dat zo is, is het toch heel vanzelfsprekend dat wij naast een levenspartner behoefte hebben aan meer volledige verbindingen met anderen? Anderen die tijdelijk met ons mee reizen en ons kunnen aanvullen en gidsen om heel en één te worden en mee te groeien en genieten van de reis? Zonder de ander uit te sluiten?

Ik herken dit zelf zeker wel, maar het is soms ook een worsteling. Want wat betekent dit voor de relatie met mijn levenspartner? Kan dit leiden tot verdringing en afscheiding? Of kunnen deze werkelijk naast elkaar bestaan, en elkaar juist versterken en verrijken? En groeien we daarmee voorbij de angst voor eenzaamheid en afhankelijkheid? Ben ik in staat om volledig in verbinding te zijn met meer dan één, meer dan drie, meer dan vijftig, …… anderen? Of terwijl is er schaarste in verbinding of overvloed?

Mijn aandacht en tijd lijken beperkt en dus schaars, ook ik heb maar 24 uur per dag, helaas. Maar mijn inzicht en ervaringen van afgelopen week heeft mij weer doen geloven dat wij tot veel meer en diepere verbindingen in staat zijn, als wij onze angst voor afscheiding, verlies en eenzaamheid los durven laten. Als wij onszelf en elkaar accepteren en respecteren zoals we zijn. Dan kunnen we éénworden op fysiek-, hart- en zielsniveau in een fractie van een moment, waardoor tijd geen rol meer speelt, enkel aandacht in het Nu.

In het Nu is er de keuze voor volledige verbinding met mijzelf, en daarmee de mogelijkheid tot volledige verbinding met de wereld. Kom maar op met die overvloed!

The power of vulnerability

Misschien wel de mooiste TED-talk van 2010 over de kracht van kwetsbaarheid:

Thuisgevoel

Wat betekent thuisgevoel voor jou?
Voor mij is thuisgevoel vooral een plek waar ik mijzelf mag zijn. Een plek waar mensen zijn waar ik van hou, mensen waarmee ik een goede verbinding heb, mensen die ik respecteer en mij ook respecteren. Het heeft voor mij dus meer met mensen te maken, dan met een plek.

Dag van de Dialoog

Thuisgevoel was het gespreksonderwerp tijdens de Dag van de Dialoog in Arnhem dit jaar. Dag van de Dialoog is een landelijk event waarin meer dan 60 gemeentes deelnemen. Het event is gestart in 2002 vanuit Rotterdam naar aanleiding van het TwinTower-drama op 9/11. De intentie is om de dialoog tussen mensen weer aan te gaan, in de hoop en verwachting dat dit leidt tot meer verbinding en een betere wereld. Een paar weken geleden heb ik een training gevolgd om een dialoogtafel goed te kunnen begeleiden, en het belangrijkste was om mensen te helpen in dialoog te blijven en niet in discussie te gaan. Tijdens deze training kregen we al een voorproefje van de bijzondere gesprekken die je dan kunt hebben met mensen.

Arnhem, 6 november 2010

Zaterdag 6 november, was het event ook in Arnhem, met als thema Thuisgevoel. Er waren meer dan 40 dialoogtafels met gemiddeld 7 deelnemers. Samen met Raymond Witvoet hadden wij het idee om het dichtbij, in onze eigen wijk, te organiseren. Als locatie hadden we geregeld dat we in de Kumpulan terecht konden. Dit is het restaurant van Militair Tehuis Bronbeek, dat aan de rand van onze wijk staat.
We hadden een prachtig zaaltje wat al een behoorlijke dosis thuisgevoel uitstraalde. Met nog een schemerlampje, een schaal mandarijnen en door-mijn-dochter-zelfgebakken cakejes was de aankleding compleet. Nu nog mensen. We hadden meer dan 500 folders in de wijk rondgedeeld en gelukkig vooraf via de mail al voldoende aanmeldingen.

Dialoog en echte verbinding

Wat een bijzonder mooie groep hadden we: een echtpaar dat al bijna 40 jaar in de wijk woont, een mexicaanse antropologe die getrouwd is met een Nederlander en ongepland in Nederland is komen wonen, een jonge student met ambities om de politiek in te gaan, een postbode uit de wijk en een vrouw die linken heeft met Bronbeek en Nederlands-Indië en die 25 jaar in het buitenland heeft gewoond en nu weer terug is.
Al tijdens de kennismakingsronde werd duidelijk hoe fijn mensen het vinden om op deze manier met elkaar in gesprek te raken, en hoe ontzettend nodig dat is. Het thema Thuisgevoel was daarin ook enorm behulpzaam. Juist dialoog draagt sterk bij aan het thuisgevoel van mensen. Bij het uitwisselen van ervaringen over thuisgevoel werd ook de diversiteit van de groep mensen mooi zichtbaar. Diversiteit in leeftijd en diversiteit aan achtergronden/ cultuur. En al snel ging het gesprek over culturele verschillen, begrip en onbegrip, gedrag met goede intenties maar kwetsende uitwerking, respect en vragen stellen. Het vragen naar ervaringen hielp om uit de discussie te blijven. Door geen mening te geven over het verhaal van de ander, maar er gewoon een ander verhaal tegenover te zetten voelde iedereen de ruimte om er uit te halen, wat hij of zij wilde.
Derde stap in het proces was dromen. Hoe zou de wijk eruit zien als we met zijn alle werkelijk thuisgevoel zouden ervaren? Wat zie je dan, wat gebeurd er dan? Veel van de dromen hadden te maken met elkaar groeten op straat, een praatje maken, maar ook met een goed gesprek bij een gezamenlijke maaltijd. Eten blijkt toch weer een prachtige verbindende factor voor mensen. Als laatste hebben we nog gesproken over wat we zouden kunnen doen om het Thuisgevoel in onze eigen wijk te versterken. De tijd was gevlogen en het was tijd om afscheid te nemen.

Meer Thuisgevoel

De directe winst van deze dag is dat ik 7 mooie mensen een stuk beter heb leren kennen en leren begrijpen. Dit zal zeker een positief effect hebben op mijn thuisgevoel in onze wijk.
Daarnaast heb ik mijzelf voorgenomen om samen met kinderen uit de wijk in de kerstvakantie aan de slag met een Overwaarde Bank voor in de wijk. In navolging van de prachtige Overwaardetafel van Nils Roemen en Gerrit Snijders, wil ik een bank maken van stukken hout die mensen in de wijk over hebben. De bank kan dan een plekje krijgen in de wijk, zodat mensen die er op plaatsnemen een lekkere plek hebben om met elkaar in gesprek te raken, elkaar te leren kennen en zo bij te dragen aan meer thuisgevoel in de wijk.
Wat ga jij doen om jouw eigen thuisgevoel te versterken en dat van de mensen om je heen?

Vandaag kwam ik één van de deelnemers tegen op school, we herkende elkaar en begroette elkaar. En ik voelde een beetje Thuisgevoel!

Verhalen Verbinden Verdiepen

Eigen verhaal

De afgelopen week weer ervaren hoe verbindingen met mensen om mij heen kunnen verdiepen als ik mijn eigen verhaal durf te vertellen. Als ik dat doe en mij daarin echt en kwetsbaar op te stel, krijg ik dat ook direct terug van anderen. Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving nog veel beter leren kennen en voel meer verbinding met hen. Heel mooi, en vooral als het gebeurt op het moment dat je die verbindingen het hardst nodig lijkt te hebben. Ik realiseer mij direct dat wij, zeker in een zakelijke omgeving, vaak zo weinig weten over de achtergrond en het verhaal van mensen waar we mee samenwerken. We spelen allemaal onze rol en houden ons meestal aan de gemeenschappelijke regels die daarvoor gelden. Dit leidt er toe dat we oordelen op grond van de regels en gewoontes in plaats van de gehele context van de persoon tegenover ons. Wat een gemis!

Verhalen van jongeren

Vorige week attendeerde een collega mij op het volgende filmpje. Hierin wordt een experiment gedaan bij een middelbare school om leerlingen op een veilige, maar ook confronterende manier aan elkaar stukjes van hun verhaal te laten zien. En het effect is uiteindelijk heel bijzonder.
Hier de trailer van een paar minuten:

Maar als je het helemaal wilt zien, klik dan hier. Zeker de moeite waard om 50 minuten voor te gaan zitten.

Wil jij jouw verhaal delen met anderen?