Tagarchief: verhalen

Van grote verhalen naar persoonlijke getuigenissen

De perfecte wereld?

Afgelopen week heb ik weer ervaren hoe belangrijk persoonlijke doorbraken zijn bij het veranderen van het grotere geheel en bij het veranderen van organisaties. We komen uit een tijd waarin we, in ons leven, maar ook in ons werk gefocust waren op het behalen van grote zichtbare resultaten, harde targets en externe, zakelijke doelen: zoveel omzet, nog meer groei, marktleider worden, die grotere auto en snellere laptop, … Alles voor de buitenkant, de wereld is maakbaar tot onze perfecte wereld.

Ik hoorde het mijn dochter deze week nog zeggen: ‘de wereld moet perfect zijn, alles moet gaan zoals ik dat wil’. En dat zegt ze, omdat wij, en ook ik, lange tijd deze illusie hebben verkondigd en ook geprobeerd te leven.

Maar niet meer. We zijn aangekomen in de Nieuwe Tijd en mogen de oude illusies loslaten en doorstappen naar een liefdevolle bestemming in onafhankelijke verbondenheid. Daarin leren we weer anders kijken, zoals Parktheater Eindhoven treffend zegt: “Wij zijn niet perfect, tot je verliefd op ons wordt.” Voel de energie die dat kan ontketenen en ineens kunnen we de grote uitdagingen zonder moeite aan. Dit kun je niet zien, maar zeker wel voelen.

“De wereld is niet perfect, tot je er verliefd op wordt.”PICT1359

Het wordt persoonlijk

Wat lastig is in bedrijven is dat deze omkering van ‘werken aan een extern doel’ naar ‘talenten inzetten voor relevante toegevoegde waarde voor de klant’ niet meer bestuurd en gecontroleerd kan worden. Het proces begint ook niet meer bij visiedocumenten en organisatiestructuren. Tijdens de leren-van-elkaar-kring met de Slimste bedrijven van Nederland van 2012 werd weer eens helder dat deze omkering plaats vindt vanuit een persoonlijke drive. Het anders WILLEN doen. Of het nu een burnout, een groot verlies, een bijzondere ontmoeting of een indrukwekkende ervaring is. Al deze ondernemers zijn het anders gaan doen vanuit een persoonlijke reden. Vervolgens zijn ze stapje voor stapje, ieder op hun hele eigen-wijze de transitie gaan maken naar het hart van de organisatie en het hart van hun mensen. De ene gedreven door eerlijkheid, de ander door gelijkwaardigheid, een derde door vertrouwen. En allemaal hebben deze ondernemers eerst zelf hun eigen doorbraken gecreëerd voor zij hun mensen en organisatie in verandering kregen.

Focus op het proces

Doordat het niet meer gaat over snelle, korte termijn, externe, harde doelen, maar over lange termijn uitdagingen die we met positieve energie tegemoet willen treden, wordt het proces dat we doorlopen, de stappen die we maken, de voortgang die we realiseren nog belangrijker. De veranderingen zitten hem namelijk in de details. Niet meer vanuit rationaliteit (ons hoofd) producten verkopen, maar vanuit ons hart. Niet de klant kennen, omdat we dan beter verkopen, maar de klant kennen omdat we hem willen kennen. Omdat we willen weten hoe een mooiere wereld er voor hem of haar uit zou moeten zien en dan bekijken of onze producten daarin kunnen helpen. De verandering zit in de details en subjectieve zaken als beleving, gevoel en geluk en vraagt om anders en scherper kijken; naar onszelf, als mens, als uniek persoon.

Verhalen vertellen

Zo jammer dat de meeste berichten die we lezen in de media, maar ook de verhalen die wij zelf vertellen, vooral gesproken gaan over de grote zaken, (winst)cijfers en de mega-doorbraken, terwijl de kleine menselijke veranderingen die er echt toe doen, nog te weinig vertelt worden. Het is tijd dat we juist deze verhalen met elkaar gaan delen: de twijfels, de inzichten, de lastige, maar zeker ook de bijzondere momenten, soms zo klein dat je moet opletten om ze te herkennen. Gelukkig ontstaan er steeds mooie initiatieven, waarin deze verhalen de ruimte krijgen. Zo heb ik zelf een keer mijn persoonlijke verhaal mogen houden op het Inspiratiepodium van Maria Mazarakis. Zij vraagt mensen de rode draad uit hun leven te vertellen op haar Inspiratiepodium, maar kijk ook eens naar: Standup inspiration, Mijn Moment en My Story. Dit zijn de verhalen die er nu toe doen. Die ons, mij inspireren om verliefd te zijn op het leven en de wereld.

Van het Ganzenbord…

En ik ben er van overtuigd dat Kees Pater van Koekjesbakkerij Veldt in 2011 Slimste bedrijf van Nederland is geworden door zijn, inmiddels legendarische zin, “ben daar toch eigenlijk wel een beetje van het Ganzenbord getippeld”. Zijn lef om zichzelf ter discussie te stellen heeft geleidt tot een bedrijf dat koekjes bakt vanuit ‘de wereld van Geluk’.

Laten we ervan genieten en ons verwonderen over de kleine doorbraken en het bijzondere proces van heling waar we midden in zitten. Want…
“De wereld is niet perfect, tot je er verliefd op wordt.”

Advertenties

Slimmer Werken?!

Slimmer werken, Het Nieuwe Werken, sociale innovatie, ……. Het internet vult zich snel met deze prachtige hype, waarin veel verschillende partijen hun producten en diensten onder de aandacht proberen te krijgen van bedrijven en mensen. Het varieert van technologie om thuis te kunnen werken, werkplekinrichtingen en nieuwe managementinformatiesystemen, tot leiderschapstrainingen, mediation en nieuwe organisatiemodellen.

Slimste bedrijf van Nederland

Tijdens de derde Energiedag van de MKB Krachtcentrale kiezen we voor de tweede keer het Slimste (MKB) bedrijf van Nederland. Maar welk bedrijf komt nu eigenlijk in aanmerking voor deze prachtige titel? Zijn dat bedrijven die al deze technologieën hebben geadopteerd en veel prachtige trainingen hebben gevolgd? Misschien, maar misschien ook niet.

Jazo Zevenaar


Als we kijken naar de eerste winnaar: Jazo Zevenaar, dan heeft dit bedrijf in mijn beleving gewonnen, omdat zij de essentie van Slimmer Werken hebben begrepen en doorgevoerd; met vallen en opstaan. Zij zijn er in geslaagd om met beperkte middelen (bijna) iedereen in het bedrijf betrokken te krijgen bij de toekomst van het bedrijf. Door samen aan de slag te gaan met de concrete uitdagingen, samen oplossingen te vinden en uit te voeren is het bedrijf gegroeid in productiviteit, innovativiteit en rendement: mooiere klanten, interessantere opdrachten en minder fouten. Maar nog belangrijker: meer betrokkenheid, een groeiend respect tussen mensen (wat zeker niet makkelijk is in een bedrijf met een lange historie) en ruimte voor vernieuwende ideeën van onderuit de organisatie; iedereen mag meedoen, iedereen wordt uitgedaagd om zijn of haar bijdrage te leveren. En volgens mij is dit waar Slimmer Werken en sociale innovatie echt over gaan: iedereen mee laten doen, iedereen zijn bijdrage laten leveren.

Slimste bedrijf 2011

Afgelopen week was ik op stap op zoek naar nieuwe kandidaten voor de titel Slimste bedrijf van Nederland. Ik heb een aantal mooie bedrijven bezocht en samen met hen het formulier voor de aanmelding ingevuld. Ben jij een mooi bedrijf dat denkt in aanmerking te komen voor Slimste bedrijf, dan kun je tot 7 oktober aanmelden.
Wat mij opviel bij het bespreken van de vragen met de ondernemer, waren de verhalen er om heen, die mij werkelijk raakte in mijn hart.

Zorg voor de mens

(niet alleen de medewerker)
Een ondernemer die vertelde over één van zijn productiemedewerkers. Een leergierige en vaardige jongen, die graag nieuwe technieken leert en vervolgens prachtige producten kan maken: een echte vakman. Maar ook een jongen met een vorm van autisme, die duidelijkheid nodig heeft: je moet het hem dus wel goed en volledig uitleggen, voor hij zich als vakman kan ontwikkelen en gedragen. Ook een jongen die moeite heeft met het concept geld, met als gevolg dat hij in het verleden nog wel eens in de financiële problemen raakte. Gevolg was beslag op salaris, stress en disfunctioneren. De ondernemer kreeg dit in de gaten en heeft de jongen een aanbod gedaan: elke vrijdagmiddag mag deze jongen een uurtje met de administrateur van het bedrijf zijn persoonlijke bankzaken doen. Het resultaat is nu een jongen die ongelooflijk hard voor het bedrijf werkt, gelukkig is omdat hij geen zorgen heeft en zich onderdeel voelt van de bedrijfsfamilie. Er is werkelijk zorg voor elkaar.

Henk van RedBull

Bij een ander bedrijf kwam ik nog zo’n mooi verhaal tegen: Henk van de RedBull. Henk was ex-drugsverslaafde toen hij bij het bedrijf kwam werken. Hij wilde heel graag zijn leven weer op de rit krijgen en mocht een groot project draaien voor een grote klant RedBull. De opdracht was echter ook wel een flinke uitdaging, waardoor Henk veel overuren draaide. Het thuisfront was het daar niet helemaal mee eens, dus werd Henk voor het blok gezet: minder werken of het huis uit. Henk koos voor het bedrijf, maar kwam daardoor op straat te staan. De ondernemer werd ’s nachts uit zijn bed gebeld door de politie dat ‘Henk van de RedBull’ voor de deur van het bedrijf lag te slapen. De ondernemer heeft hem die nacht in het bedrijfspand laten overnachten en de volgende dag geholpen met het regelen van een caravan en een staplaats op een camping. Henk is inmiddels voorman en een voorbeeld als het gaat om werkhouding en sociaal gedrag, maar ook in het aanspreken van anderen hierop. Daarmee heeft hij een belangrijke rol in het betrekken en stimuleren van collega’s als het gaat om Slimmer Werken voor Hun Bedrijf. Klasse, Henk!

Marco Borsato

Maar het verhaal dat mij het diepste raakt is een verhaal over een gehandicapte jongen. Als maatschappij hebben wij over het algemeen een beeld dat gehandicapten en mensen met een gedragsstoornis of burnout minder kunnen bijdragen aan onze samenleving. We laten ze ‘aangepast’ werk doen via de Sociale Werkvoorzieningen aan de rand van de samenleving. Maar dat hoeft niet. De ondernemer die mij het volgende verhaal vertelde heeft een Sociale Werkvoorziening opgenomen in zijn bedrijf en geeft aan dat deze mensen, in de juiste omstandigheden, net zo productief zijn als al zijn ‘gewone’ medewerkers. Het enige wat hij heeft gedaan, en dat doet hij voor iedereen in het bedrijf, is de werkplek en de begeleiding aangepast aan de unieke behoefte van mensen. Maar nu het mooie verhaal. Hij heeft een gehandicapte jongen die vrees heeft voor trappen lopen. De uitdaging is, dat deze jongen op de tweede verdieping werkt, en op de eerste verdieping bevindt zich de kantine. De jongen moet dus 4 keer per dag de trap op en af. Gelukkig is deze jongen een echte Marco Borsato-fan, zingt graag mee, en doet zijn ogen dicht als hij zingt. Elk dag, 4 keer per dag, gaan een paar van zijn collega’s boven of onderaan de trap staan en zetten gezamenlijk een liedje in van Marco. De jongen zingt mee en loopt met ogen dicht de trap op en af.
Deze mensen werken niet ‘aangepast’ bij een Sociale Werkplaats: zij werken met grote trots en heel veel liefde voor Hun Bedrijf. Daarnaast zorgen zij voor een vrolijke en fijne sfeer die zijn impact heeft op alle medewerkers. Dit is volgens mij Slimmer Werken: iedereen mag mee doen, iedereen kan bijdragen.

Slimmer Werken

Ik ben blij dat ik een bijdrage mag leveren in het zichtbaar maken van deze prachtige voorbeelden en de wedstrijd Slimste bedrijf van Nederland. Volgens mij zijn we al best goed op weg om Slimmer te Werken, maar vooral ook fijner en meer verbonden met elkaar. Iedereen mag mee doen, iedereen kan bijdragen.
Of zoals Piet Zoomers altijd zegt: “Iedereen deugt, de vraag is alleen waarvoor.”
Als we dat nou eens met elkaar ontdekken? Slimmer Werken vanuit je hart!
Dit is waar sociale innovatie in het mkb over gaat.

Ken jij nog een Slimmer MKB bedrijf die je wilt opgeven voor deze wedstrijd, doe dit dan uiterlijk 7 oktober a.s.. Ik zie je graag terug op de Energiedag op 3 november!

Verhalen van Vroeger

Afgelopen week kwamen mijn ouders twee dagen op bezoek op ons vakantieadres in Frankrijk. Na een flinke kanotocht met zijn allen, was het goed toeven met een biertje op het terras. En ondertussen vertelden we elkaar verhalen over vroeger, over hoe het was, en hoe je het hebt beleefd. Mijn ouders vertelden op hun beurt over hun opvoeding, hun ouders en hoe zij omgingen met bijvoorbeeld conflicten. Het ene verhaal leidde weer tot het andere. Heerlijk en vooral ook heel verhelderend. De verhalen over dagelijkse ervaringen maken nog beter duidelijk waar waarden, normen en gewoontes die ik heb meegekregen vandaan komen.

Liefdesladder

Om nog maar eens te refereren naar de Liefdesladder (zie vorige blog): de verhalen zijn kleine puzzelstukjes, die samen een beeld geven van de legaat en delegaat dat ik heb meegekregen van mijn ouders. Door meer te begrijpen van mijn ouders, maar ook van de ouders van mijn ouders, kan ik keuzes en beslissingen beter plaatsen. Dit, op hun beurt, helpt mij ook om mijzelf nog beter te begrijpen.

De tijd nemen

In de afgelopen paar jaar heb ik het geluk gehad om een keer een weekend en een keer een hele week alleen met mijn ouders op stap te mogen gaan. In die tijd hebben we veel verhalen met elkaar mogen delen; er was tijd genoeg. Door deze verhalen zijn we dichter bij elkaar gekomen, meer verbonden. Het is een wederzijds en gelijkwaardig proces, wat ook alleen maar werkt als het zo wordt ingezet. Ik realiseer mij nu hoe fijn het is om dat te kunnen doen en hoe waarde(n)vol die tijd is en was. Ik heb ook afgelopen dagen weer zo genoten van het samenzijn met mijn ouders.

Herinnering

Ik herinner mij dat we dit vroeger thuis ook heel veel deden. We konden avonden met elkaar op de bank zitten en verhalen vertellen. Ik vond niets mooier dan de verhalen over het kopen van ijsjes voor 5 cent, het kanoën naar school van mijn moeder en de padvinderijavonturen van mijn vader. En ik kan mij herinneren dat ook veel vriendjes en vriendinnetjes het heerlijk vonden om daarbij te zijn. Ons huis werd dan ook vaak een ontmoetingsplek voordat we uitgingen.

Verhalen in een nieuw perspectief

Toch is het nu anders, dan toen. Misschien wel omdat ik nu zelf moeder ben. Mijn eigen verhalen zijn daardoor anders en dit zorgt er waarschijnlijk voor dat ook de verhalen van mijn ouders anders zijn. Ik krijg nu een completer beeld van mijn eigen opa’s en oma’s. Over zaken die ik als kind zelf niet echt heb opgepikt bij hen, maar nu wel goed kan plaatsen. Bijvoorbeeld over hoe zij met de opvoeding omgingen, of met het oplossen van conflicten. En mijn ouders vertellen over hoe zij soms bewust andere keuzes hebben gemaakt dan hun eigen ouders en waarom zij dat hebben gedaan. Mooi om het onbewuste bewust te worden en daarmee in perspectief te krijgen.

Nu begrijp ik ook beter de angst van mijn ouders voor tv, computer en nintendo’s: blijft er nog wel tijd over om verhalen met elkaar te delen?

Verhalen Verbinden Verdiepen

Eigen verhaal

De afgelopen week weer ervaren hoe verbindingen met mensen om mij heen kunnen verdiepen als ik mijn eigen verhaal durf te vertellen. Als ik dat doe en mij daarin echt en kwetsbaar op te stel, krijg ik dat ook direct terug van anderen. Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving nog veel beter leren kennen en voel meer verbinding met hen. Heel mooi, en vooral als het gebeurt op het moment dat je die verbindingen het hardst nodig lijkt te hebben. Ik realiseer mij direct dat wij, zeker in een zakelijke omgeving, vaak zo weinig weten over de achtergrond en het verhaal van mensen waar we mee samenwerken. We spelen allemaal onze rol en houden ons meestal aan de gemeenschappelijke regels die daarvoor gelden. Dit leidt er toe dat we oordelen op grond van de regels en gewoontes in plaats van de gehele context van de persoon tegenover ons. Wat een gemis!

Verhalen van jongeren

Vorige week attendeerde een collega mij op het volgende filmpje. Hierin wordt een experiment gedaan bij een middelbare school om leerlingen op een veilige, maar ook confronterende manier aan elkaar stukjes van hun verhaal te laten zien. En het effect is uiteindelijk heel bijzonder.
Hier de trailer van een paar minuten:

Maar als je het helemaal wilt zien, klik dan hier. Zeker de moeite waard om 50 minuten voor te gaan zitten.

Wil jij jouw verhaal delen met anderen?