Tagarchief: vertrouwen

Nieuwetijdse ellende

Over het algemeen vind ik het heerlijk om in deze Nieuwe tijd te leven en er mijn weg in te vinden, maar soms…

Vertrouwen en overgave

Afgelopen week was het toch allemaal weer even wat lastiger. Het begon vorige week donderdag al met de locatie van de Energiedag voor 3 november (toen nog 3 weken te gaan). Door het ontbreken van voldoende nooduitgangen kregen we te horen dat wij ons event niet op dit plek met zoveel mensen mochten organiseren. Dat was even schakelen, de volgende dag een nieuwe locatie op het zelfde terrein bekeken en in het weekend de hele indeling en opstellingen opnieuw doorgedacht. Klinkt simpel en dat is het ook, toch kostte het mij veel energie. Ik merkte dat ik het event op de oude locatie al helemaal in mijn hoofd had uitgewerkt en het kostte mij energie om deze beelden weer los te laten, en nieuwe beelden te creëren op de nieuwe locatie. Toch moest ik ook dat proces door om weer met evenveel passie voor de nieuwe locatie te gaan. Dus bewust tijd en energie te geven aan het loslaten van oude beelden en concepten. En vertrouwen dat het wel goed komt…

Digitaal gedoe

Trots op mijn collega’s en mijzelf dat we maandag weer up-and-running waren op een nieuwe plek met een nieuwe opstelling kwam de volgende interventie vanuit het universum. De inschrijvingen voor de Energiedag kwamen niet meer binnen en na wat onderzoek bleken, door een bug in de Google-doc, alle inschrijvingen sinds donderdag te zijn verdwenen. En dat net terwijl er die woensdag een grote mailing was uitgegaan naar een grote groep van onze beste klanten. Hoeveel ondernemers hebben we gemist? Hoe moet dat nu? Hoe kunnen we dit zo klantgericht en simpel mogelijk oplossen? En hoe voorkomen we dat ons dit nog een keer gebeurt? Ik had er flinke buikpijn van. Ik wil controle hebben, grip hebben, maar het kan niet meer. Weer loslaten en overgeven. In dit geval aan de grillen van de digitale wereld. Die blijkt weer eens niet feilloos, jammer dan.

Al de tijd rijp is…

Ondertussen blijven de inschrijvingen voor de Energiedag flink achter. Van alle kanten horen wij ondernemers die het onderwerp Sociale Innovatie geweldig belangrijk vinden en graag willen komen, maar wij zien ze niet terug in de inschrijvingen. Wat doen we niet goed? Weer slaat de stress toe: wat doen we niet goed? Wat moet er anders? Waarom lukt het niet? Is de tijd er toch nog niet rijp voor? Is het MKB toch nog niet toe aan onze boodschap? Nee, dat is het niet. Diep in mijzelf weet ik dat we dit moeten doen, en dat er behoefte aan is. Waarom dan toch die stress en die buikpijn?
Eigenlijk weet ik het wel: het is weer mijn lieve ongeduldige ego. Mijn ego wil zo graag dat het sneller gaat, dat we nu al vol zitten met ondernemers die het belang van Sociale innovatie herkennen, dat we nu al kunnen laten zien aan de wereld dat we hiermee één van de routes naar een mooiere, duurzamer samenleving hebben gevonden. Ook dit ongeduld mag (voelt even als moeten) ik weer loslaten en mij overgeven aan de flow en de snelheid van het universum.

Soms voelt het allemaal even als Nieuwetijdse ellende, gelukkig kan ik snel herstellen en herken het weer als signalen naar mijzelf: ‘nog even geduld. Alles is precies zoals het nu moet zijn…’

Je kunt je dus nog inschrijven voor de Energiedag, als jij er al wel aan toe bent!

Advertenties

De Liefdesladder

Vakantietijd

Tijd om afstand te nemen, tijd voor rust en genieten, maar ook tijd voor reflecteren en boeken lezen. En hij lag al een maand of twee op mijn nachtkastje: de Liefdesladder van Else-Marie van den Eerenbeemt, op aanraden van een goede vriend.

De Liefdesladder

Het boek gebruikt de Liefdesladder als metafoor voor alle relaties die je aangaat in je leven. De verticale staanders staan voor de relatie met je ouders, één voor je moeder en één voor je vader. De treden staan voor alle andere relaties die je aan gaat. Het boek laat zien hoe onontkoombaar en daarmee ook zeker de relaties is met je ouders. Of je ze nu lief hebt of haat, of je ze nu goed kent of niet. Vanuit je ouders krijg je, bewust of onbewust, van alles mee, in de vorm van legaat: dat wat je mag (mogelijkheden), maar ook delegaat: dat wat je moet. Het kan hier gaan over het vervullen van je ouders dromen, het voortzetten van tradities, het bewaren van familiegeheimen, maar ook het vervullen van specifieke rollen of patronen, die horen in jouw familie.

Vrouwenlijn

Ik heb ooit het genoegen gehad om bij een familieopstelling in een vrouwenlijn te mogen representeren. In deze vrouwenlijn had zich het patroon ontwikkeld, waarin een moeder niet in staat was om de moederrol te vervullen. De dochter nam deze rol als vanzelfsprekend over en was moeder voor haar eigen moeder (het boek laat zien dat kinderen heel ver gaan in het vervullen van de wensen en verwachtingen van ouders, zowel positieve als negatieve). Toen de dochter zelf moeder werd, was het haar beurt om nu dochter te zijn. Ze had per slot van rekening al zolang de rol van moeder vervuld en zo had haar moeder dat toch ook gedaan. Dit patroon had zich 7 keer herhaald, tot het moment van de opstelling. De interventie in de opstelling was er uiteindelijk op gericht om alle voorgaande moeders te vergeven voor hun onvermogen om de moederrol op het goede moment te vervullen en gaf de laatste dochter de ruimte om te stoppen met moederen en nog even te genieten van het dochter zijn, alvorens zij zelf haar kinderwens in vervullen zou brengen. Zij wilde naar haar eigen kind dit patroon niet meer doorgeven.

Mijn Liefdesladder

Het boek, maar ook mijn ervaring in de familieopstelling, hebben mij doen realiseren wat een geweldige job mijn eigen ouders hebben gedaan. Mijn ouders hebben mij vooral geprobeerd om veel legaat mee te geven. Mijn vader heeft mij geleerd dat ik kan en mag worden wat ik wil, en dat ik daar vooral zelf mijn best voor kan doen. Mijn moeder heeft vooral geprobeerd om een delegaat wat zij vanuit haar ladder heeft meegekregen te doorbreken om ze geen belemmerend patroon aan mij door te geven. Ook zij heeft duidelijk gekozen om mij de ruimte te geven mijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen en mij daarin niet te belemmeren. Zo heeft zij bijvoorbeeld nooit opvoedadvies gegeven, tenzij ik er zelf om vroeg. Heel knap en bijzonder, realiseer ik mij nu. En ik zie nu hoe het mij helpt om prachtige verbindingen met anderen aan te gaan, zonder daarin mijzelf te verliezen. Want mijn staanders geven mij de zekerheid en veiligheid om mijzelf te mogen en durven zijn.

Doorgeven

Ik doe mijn best om ook mijn kinderen vooral legaat en zo min mogelijk delegaat mee te geven, zodat ook zij een stabiele en stevige staander aan hun liefdesladder meekrijgen. Deze stevige en veilige staander zal hun helpen om zelf ook weer mooie, stevige verbindingen aan te gaan met anderen, die hun leven verrijken en de moeite waard maken.

I’m a very lucky girl!

Anders doen, anders zijn

Wat is eigenlijk ‘anders’? Is niet iedereen een beetje anders?

Vanuit school en de schoolbegeleidingsdienst hebben wij het verzoek gekregen om met onze dochter te gaan praten over het ‘anders zijn’. We hebben een boekje mee gekregen met de titel “De wereld van Luuk” met daarin een verhaal over een jongetje met een vorm van autisme. Wij worden geacht dit met haar te gaan lezen en dan met haar te praten over autisme. En ik merk dat ik hier enorm mee worstel. Ik heb daarbij drie vragen: waarom, wanneer en hoe?

Waarom?

De belangrijkste worsteling is: waarom zouden wij dit doen? Doen wij dit omdat dat beter is voor haar, of omdat het beter is voor haar omgeving? Haar huidige omgeving, vooral ons gezin en haar klasgenoten, weten allang dat zij anders denkt en reageert dan een ‘gewoon’ kind (wat dat dan ook mag zijn). Dus volgens mij levert het daar niet veel op om het expliciet en bewust te maken. Dat zal wel veranderen als zij straks bijvoorbeeld naar de middelbare school gaat. Maar dat duurt nog een aantal jaren.
En als ik naar haar kijk, weet ik dat zij het onbewust weet, zij benoemt het alleen niet en is het zich niet echt bewust. Wat levert het haar op om het expliciet te maken en een naam te geven? Kan zij iets met deze informatie en zo ja, is dat positief of negatief? Kan het haar helpen om haar omgeving handvaten te geven om in harmonie met haar om te gaan? Of geeft het haar juist een knauw in haar zelfvertrouwen en zelfredzaamheid?

Wanneer?

Mijn tweede worsteling is: wanneer zouden wij dit doen? Doen wij het, als haar omgeving dit wil of vraagt, of pas als zij zelf aangeeft hier iets mee te willen? Mijn gevoel zegt dat zij er nog niet aan toe is, maar misschien ben ik er zelf nog niet aan toe. Boekjes over anders zijn leiden niet tot vragen van haar kant, eerder tot afwijzing: “die wil ik niet lezen”.
Voorlopig kunnen we haar een omgeving bieden, waarin zij zich vrij kan bewegen, lekker in haar vel zit en zich goed ontwikkelt. Is het al tijd om haar wakker te schudden en te confronteren met een ‘onze’ realiteit? Want wij zijn degene die haar ‘anders’ labelen. Of is het nog tijd om te genieten en kinderlijk vrij te zijn?
De discussie bij Rondom Tien zet mij wel weer aan het denken.

Hoe?

En als we haar dan gaan helpen om het bewust te maken en onder woorden te brengen: hoe doen we dat dan? Welke wegen kunnen wij bewandelen? Welke rol hebben wij als ouders daarin? Zijn wij er om vooral onvoorwaardelijk van haar te houden, of hebben wij een verantwoordelijkheid om haar daarin te begeleiden? En hoe doe je dat dan op een liefdevolle en onvoorwaardelijke manier?

Ik heb vast een paar tips gekregen die ik ga onderzoeken (dank je wel Jenny):
De wereld van Luuk, Ik ben Speciaal, Mick is anders, Bibi en autisme,…

Maar de belangrijkste tip: volg je gevoel!

Bovenste onder (of was het onderste boven?)

Af en toe heb ik het gevoel dat er twee werelden zijn. En soms zit ik midden in de ene, en lijkt de andere mijlen ver weg. Het andere moment is het geheel andersom.

Stand-up Inspiration
Vorige week had ik het geluk een kaartje te kunnen bemachtigen (dank je wel Theo) voor Stand-up Inspiration in Amsterdam. De zaal is gevuld met mensen die energie, inspiratie en hun netwerken met elkaar delen. Deze mensen ervaren overvloed en zijn totaal niet bang om weg te geven. Ze weten dat ze daarmee helemaal niets verliezen, eerder heel veel winnen (Wuffies). Een heerlijke avond in de onderstroom. Op weg naar huis realiseerde ik mij wel dat een deel van deze mensen vooral met elkaar omgaat, waardoor de overvloed binnen dezelfde groep wordt gedeeld.

Bovenstroom
Aan de andere kant kom ik bij veel ondernemers over de vloer, waarin sterk gedacht wordt vanuit schaarste en de angst om te verliezen. Verliezen van: geld, marktpositie, klanten, werk, mensen. Maar ook vanuit verliezen van controle en grip. En dit is nog steeds de meerderheid: de bovenstroom.

Trendtour Nieuwe Werken
Afgelopen maandag mocht ik samen met een collega een aantal managers uit deze bovenstroom meenemen op een soort Trendtour langs voorbeelden van het Nieuwe Werken. We mochten in de keuken kijken bij SNS Reaal en Microsoft. Bedrijven die op zoek gaan naar het optimaal faciliteren van hun mensen om vanuit hun eigen kracht bij te dragen aan het resultaat van de onderneming. Voor de managers was het in eerste instantie behoorlijk shocking wat ze te zien kregen. Mensen die veel meer vrijheid krijgen om zelf te bepalen wanneer, hoe en waar ze werken. Aansturing op commitment en resultaten. Vergaderen op afstand en strak geregiseerd. En focus op medewerkerstevredenheid boven klanttevredenheid. Er van uitgaande dat tevreden medewerkers (van)zelf zorgen voor tevreden klanten. Dit is ook allang bewezen in diverse onderzoeken onder andere door David Maister.
Voor een aantal was het lastig om enigszins de link te zien met hun eigen activiteiten. De vraag was dan ook al snel: “ Kan dit in alle soorten organisaties, met alle soorten mensen?” “Natuurlijk”, was het antwoord direct. “Mits je als organisatie faciliteert vanuit de individuele behoeften van de mensen die jij in huis hebt en de processen die bij jou belangrijk zijn. In een productieomgeving ziet het er bijvoorbeeld heel anders uit dan in een adviesorganisatie.

In de mix
Ik geniet er vooral van om de onderstroom met de bovenstroom te kunnen verbinden. Ik geniet enorm als ik zie dat mensen, die in eerste instantie in de weerstand gaan vanuit angst, zich openen tijdens de ontmoeting met anderen en ontdekken hoe ze kunnen samenwerken aan een mooiere, fijnere werkomgeving. Dan ineens zie je kennis en energie stromen en mensen blij worden.
Het gaat om het mixen van de onder- en de bovenstroom. Wil jij daar ook een bijdrage aanleveren? Er is een prachtig initiatief aan het ontstaan onder de naam ‘7days of inspiration’ of terwijl 7DI. Daar gaat het op landelijk niveau gebeuren, februari 2011. Ik doe mee.

7DI here I come!

Common Sense; waar ben je?

Afgelopen week weer een stukje rechtvaardigheidsgevoel en vertrouwen verloren in onze overheid. Soms heb ik even de illusie dat je met goede intenties, een prachtig plan en genoeg energie, de overheid kan laten zien dat het anders en beter kan.

Helaas, deze week niet. Het leek een beetje op de val van het kabinet van vorige week in het klein. Ik had samen met een collega een gesprek met twee ambtenaren over een mooi voorstel voor een belangrijk project in het MKB. Een project in het belang van de BV Nederland met een frisse vernieuwende kijk en aanpak. We praatten beleefd over de inhoud van het voorstel alsof het er werkelijk toe deed. Ondertussen werd tussen de regels door medegedeeld dat er op hoger niveau besloten is een andere partij het voorstel te gunnen. “Wat is hun plan?”, wilden we weten. Die is er nog niet, alleen op hoofdlijnen. Toch is besloten om voor de andere partij te kiezen. Niet dat ze het zelf kunnen of gaan doen. Ze krijgen de regie, en commerciële adviseurs mogen adviesrapporten maken voor MKB-ers. Zitten ze daar op te wachten? Niet volgens de ondernemers die wij geconsulteerd hebben, voordat wij ons voorstel maakten. Maar daar wordt niet op gereageerd.

Mijn eerste gevoel was teleurstelling en vervolgens boosheid. Ik ben er van overtuigd dat er bij de overheid een heleboel prachtige en goede mensen werken. Waarom winnen politieke positie en belangen het dan toch steeds opnieuw van common sense en kwaliteit? Waarom geeft de overheid geld uit aan zaken waarvan je weet en vooral ook voelt dat het niets gaat worden, alleen om hun eigen politieke posities veilig te stellen? In plaats van investeren in organisaties of projecten die werkelijk iets toevoegen aan de BV Nederland?

Of ben ik nu zelf blind vanuit mijn/ons eigen perspectief en belang? Ik geloof het niet. Ik geloof werkelijk in het plan dat wij met een aantal zeer competente collega’s en met hulp van een paar voortreffelijke MKB-ondernemers hebben opgesteld. Laat ik mij nu uit het veld slaan? Eventjes misschien, maar ik ben al weer aan het nadenken over een manier om ons plan alsnog tot uitvoering te brengen, want ik geloof dat we iets echt goeds op het spoor zijn.

Wat mij nog wel puzzelt is hoe ik iets kan bijdragen om deze patronen te doorbreken. Wat kan ik doen om een bijdrage te leveren aan een effectievere overheid, die faciliterend is voor ondernemende mensen en initiatieven in plaats van bezig zijn met het veiligstellen van posities van een klein groepje mensen.

Misschien moet ik het van de andere kant benaderen. En ontdekken dat het tegengestelde ook waar kan zijn!

Het tegengestelde is ook waar: voor een goed initiatief, waarin ik geloof, heb ik geen overheid nodig om het te realiseren!

Gisteren al de eerste stap gezet. Samen met een aantal ondernemende mensen gaan we aan de slag met een initiatief (inspiratie-event) waarvoor we geen subsidie gaan aanvragen of geld gaan werven, maar gaan werken met een verlanglijst. Iedereen die iets wil bijdragen kan daar op intekenen. Een mooi initiatief vanuit de kracht van mensen waarin de overheid mag meedoen en vooral mee mag leren als zij willen.

Op naar betere wegen!

Slimmer Leren werken

Dat het belangrijk is om te blijven leren, ook tijdens je werkzame leven, is denk ik voor iedereen wel duidelijk. Of het nu gaat over het leren werken met de nieuwe versies van Windows, het besturen van de vernieuwde besturing van de 3D-freesmachine, het bijhouden van je vakmanschap of het goed leren samenwerken en communiceren met een nieuwe collega.

Onderzoek naar leercultuur
Uit onderzoek van het IVA blijkt echter dat we in Nederland toch weinig tijd en aandacht besteden aan het bewust bezig zijn met leren tijdens onze werkzame jaren. Minder dan 20% van de mensen tussen de 25 en 65 jaar is bewust bezig met leren. En dat is weinig in een land dat zich Kennisland noemt. En zeker weinig in een tijd waarin de ontwikkelingen op het gebied van technologie, ICT en social media razendsnel gaan. Verder blijkt dat wij in Nederlandse bedrijven als het gaat over leren erg eenzijdig kiezen voor opleidingen, cursussen en training. Er is gemiddeld minder aandacht voor leren in het bedrijf zelf, denk daarbij aan taakroulatie, stages, meester-gezel-relaties, coachen en intervisie. En het MKB blijft daarin nog eens extra achter.

De MKB praktijk

Als ik aan MKB ondernemers vraag hoe dit komt krijg ik globaal twee soorten reacties. De ene soort heeft vooral te maken met investering versus rendement in het bedrijf. Argumenten als ‘opleiden voor de buurman’, ‘de medewerkers niet een dag kunnen missen’, ‘de investering niet tijdig kunnen terugverdienen’ en ‘geen passende opleiding’. De andere soort heeft vooral te maken met de focus van de medewerkers: ‘wil liever het project afmaken dan naar cursus’, ‘vindt training niet nodig’, ‘heeft geen ambitie’ of ‘ziet het nut er niet van’.

Nederland Kennisland?
En als je dan beseft dat de 2% intelligentste Chinezen het aantal inwoners van Nederland overstijgt. Dan rijst de vraag: hoe zorgen wij dat wij aangesloten blijven?
We hebben behoefte aan een positieve leercultuur in bedrijven die als motor fungeert. Tegelijkertijd hebben we behoefte aan slimmere manieren om leren en werken natuurlijker, leuker en rendabeler te combineren. Kan dat? Volgens mij wel. Maar dan moeten we wel hard aan de slag. Maar hoe?

V4 leercultuur
In mijn belevering zijn er vier stappen nodig om in een bedrijf aan de slag te gaan met een ontwikkeling naar een positieve leercultuur: Verbinden, Vertrouwen, Verlangen, Verleiden.
De eerste stap is verbinden. Door met elkaar in gesprek te gaan als ménsen (dus niet als werkgever en werknemer, of als baas en productiemiddel). Door elkaar te herkennen en erkennen, naar elkaar te luisteren en te ontdekken wat voor een ieder belangrijk is. Maar ook om te ontdekken wat ieders beleving en voorkeuren zijn als het gaat over leren. Vanuit deze verbinding ontstaat vertrouwen. Vertrouwen in elkaars goede intentie, vertrouwen in de oprechtheid van een ieder en werkelijk respect voor elkaar. Dit is een proces dat tijd nodig heeft. Vanuit dit vertrouwen is de volgende stap om het gezamenlijk verlangen en de individuele verlangens te ontdekken. Wat is de focus en ontwikkeling van het bedrijf, en wat is de focus en ambitie van de medewerker? En hoe zijn deze zaken te combineren. Daarbij rekeninghoudend met de realiteit dat medewerkers niet eeuwig aan het bedrijf verbonden hoeven zijn. Verlangen zorgt ervoor dat mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leerproces. En hierdoor kom je vanzelf bij de laatste stap, namelijk verleiden om in actie te komen. Denk daarbij aan het bepalen van leerdoelen, en de weg om deze te realiseren, waarbij rekening wordt gehouden met de individuele leerstijl en –vorm van het individu. Laat bijvoorbeeld een visuele medewerker vooral filmpjes zien, terwijl je een ander vooral laat afkijken (want afkijken is prima!). En maak daarbij de stappen niet te groot, hou rekening met de individuele tempo verschillen.


De redding van de paarden van Marrum 3 jaar geleden is, wat mij betreft een mooie metafoor hoe het volgens mij werkt. Daar waar de militairen met grof geschut en angst aanjagen alleen een aantal paarden in paniek kregen en de dood injoegen, wisten vier jonge meiden de paarden van het eiland te krijgen. Door eerst met de paarden te verbinden via hun eigen paard, hun vertrouwen te winnen, en ze vervolgens vanuit hun verlangen om aan land te komen, wisten te verleiden om hen te volgen. En dat allemaal in een tijdsbestek van een paar minuten. Prachtig!

Ik geloof dat ik mijzelf omdoop tot Innovatieverleider!