Tagarchief: waardering

Verhalen van Vroeger

Afgelopen week kwamen mijn ouders twee dagen op bezoek op ons vakantieadres in Frankrijk. Na een flinke kanotocht met zijn allen, was het goed toeven met een biertje op het terras. En ondertussen vertelden we elkaar verhalen over vroeger, over hoe het was, en hoe je het hebt beleefd. Mijn ouders vertelden op hun beurt over hun opvoeding, hun ouders en hoe zij omgingen met bijvoorbeeld conflicten. Het ene verhaal leidde weer tot het andere. Heerlijk en vooral ook heel verhelderend. De verhalen over dagelijkse ervaringen maken nog beter duidelijk waar waarden, normen en gewoontes die ik heb meegekregen vandaan komen.

Liefdesladder

Om nog maar eens te refereren naar de Liefdesladder (zie vorige blog): de verhalen zijn kleine puzzelstukjes, die samen een beeld geven van de legaat en delegaat dat ik heb meegekregen van mijn ouders. Door meer te begrijpen van mijn ouders, maar ook van de ouders van mijn ouders, kan ik keuzes en beslissingen beter plaatsen. Dit, op hun beurt, helpt mij ook om mijzelf nog beter te begrijpen.

De tijd nemen

In de afgelopen paar jaar heb ik het geluk gehad om een keer een weekend en een keer een hele week alleen met mijn ouders op stap te mogen gaan. In die tijd hebben we veel verhalen met elkaar mogen delen; er was tijd genoeg. Door deze verhalen zijn we dichter bij elkaar gekomen, meer verbonden. Het is een wederzijds en gelijkwaardig proces, wat ook alleen maar werkt als het zo wordt ingezet. Ik realiseer mij nu hoe fijn het is om dat te kunnen doen en hoe waarde(n)vol die tijd is en was. Ik heb ook afgelopen dagen weer zo genoten van het samenzijn met mijn ouders.

Herinnering

Ik herinner mij dat we dit vroeger thuis ook heel veel deden. We konden avonden met elkaar op de bank zitten en verhalen vertellen. Ik vond niets mooier dan de verhalen over het kopen van ijsjes voor 5 cent, het kanoën naar school van mijn moeder en de padvinderijavonturen van mijn vader. En ik kan mij herinneren dat ook veel vriendjes en vriendinnetjes het heerlijk vonden om daarbij te zijn. Ons huis werd dan ook vaak een ontmoetingsplek voordat we uitgingen.

Verhalen in een nieuw perspectief

Toch is het nu anders, dan toen. Misschien wel omdat ik nu zelf moeder ben. Mijn eigen verhalen zijn daardoor anders en dit zorgt er waarschijnlijk voor dat ook de verhalen van mijn ouders anders zijn. Ik krijg nu een completer beeld van mijn eigen opa’s en oma’s. Over zaken die ik als kind zelf niet echt heb opgepikt bij hen, maar nu wel goed kan plaatsen. Bijvoorbeeld over hoe zij met de opvoeding omgingen, of met het oplossen van conflicten. En mijn ouders vertellen over hoe zij soms bewust andere keuzes hebben gemaakt dan hun eigen ouders en waarom zij dat hebben gedaan. Mooi om het onbewuste bewust te worden en daarmee in perspectief te krijgen.

Nu begrijp ik ook beter de angst van mijn ouders voor tv, computer en nintendo’s: blijft er nog wel tijd over om verhalen met elkaar te delen?

Advertenties

Inspiratie over motivatie en beloning

Ik heb hem al een keer op mijn blog langs laten komen, maar er is nog een prachtig geïllustreerde versie van het verhaal van Dan Pink over de relatie tussen motivatie en beloning. Watch and enjoy!


Bron: youtube.com

Autism reality

China anders bekeken

Mijn trip afgelopen week naar China heeft mij veel geleerd over de cultuur en gewoonte van de chinezen. Ik heb het genoegen gehad om met twee chinezen wat intensiever te mogen praten over hun gebruiken, denkwijzen en kijk op zaken.

Het eerste wat mij opvalt is het grote verschil tussen chinezen geboren voor en na 1976 (het jaar van het overlijden van Mao Zedong); het einde van de Culturele revolutie. Via mijn vriendin, waarover ik in mijn vorige stukje al sprak, hoorde ik van een vrouw van mijn leeftijd, geboren in 1966. Omdat haar ouders ‘intellectuelen’  waren werden zijn door Mao te werkgesteld. Haar moeder in het noorden van China, haar vader in het zuiden. En zij kwam terecht bij een boerenfamilie.  Eens per maand zag zij haar moeder. Verder was zij tot haar 10e jaar volledig op zichzelf aangewezen. Geen mensen om haar heen die haar werkelijk beschermden, en van haar hielden. Wat moet dat eenzaam en hard geweest zijn. In haar huidige doen en laten zit nog steeds een gewoonte om voor zichzelf te zorgen, zonder daarbij rekening te houden met anderen. Logisch, maar ook lastig. In samenwerking is zij nooit volledig te vertrouwen, omdat haar neiging tot  zelfbehoud heel groot is, vooral als het spannend wordt.
Daar tegenover heb ik ook kennis mogen maken met een Chinese die is geboren in 1976. Zij is opgegroeid in een hernieuwde vrijheid, die maakt dat zij beter in staat is werkelijk relaties aan te gaan en anderen te vertrouwen.  Dit merkt je direct in de samenwerking met haar. Voor iedereen die banden aan gaat met China, is het in mijn beleving belangrijk om deze culturele verschillen te herkennen en in je achterhoofd te houden. Dit voorkomt teleurstelling en verkeerde verwachtingen.

P1040664Hoewel in 1976 de cultuur in China opener is geworden, hebben zij nog steeds strenge gezinsgewoonten, die het leven danig beïnvloeden. Het is nog steeds de gewoonte in China de ouders een partner voor hun kinderen zoeken. Dit resulteert onder andere in het bizarre fenomeen dat ouders (van het platte land) hun dochters aanbieden op A4-papieren in het People’s Square Park midden in Shanghai, op zoek naar een geschikte schoonzoon met een goede opleiding uit de stad.P1040673

De twee Chinezen waarmee ik wat intensiever heb mogen praten hebben het geluk gehad elkaar te mogen uitkiezen als partner. Beiden zijn hoogopgeleid en hun ouders hebben zich niet bemoeid met hun groeiende vriendschap. Nu zij op het punt staan om te gaan trouwen moeten zij zich wel houden aan de regel dat het jonge echtbaar bij de ouders van de man intrekken. Dit is bedoeld om voor hun oude dag te kunnen zorgen. Met het krijgen van een jongetje garanderen ouders zichzelf dus van een oude dag voorziening. Dit is ook de reden waarom vooral meisjes in de één-kind-gezinnen te vondeling worden gelegd of opgegeven worden voor adoptie. Omdat de twee Chinezen waarmee ik contact had beide uit een één-kind-gezin komen, mogen zij later wel twee kinderen, wat het stel erg gelukkig maakt. Stel je voor!

Het intrekken bij de ouders van de man is in hun geval nog eens extra zuur, omdat haar moeder erg ziek is. Zij heeft een zwaar auto-ongeluk gehad en heeft door een foute bloedtransfusie Hepatitis C opgelopen. En de Chinese overheid is wel zo sluw om patiënten te laten tekenen om het onmogelijk te maken om het ziekenhuis aansprakelijk te kunnen stellen. Zo zal de kwaliteit van de zorg daar niet snel beter worden.
De fabriek van haar vader is van de ene op de andere dag verplaatst naar een andere plek in China (en dat land is echt heel groot), dus hij kan ook niet voor haar zorgen, omdat hij elders woont en werkt. Haar moeder is daarom geheel afhankelijk van hen voor verzorgen en geld voor medicijnen. Maar daarvoor hebben de regels geen genade. Gelukkig doen beiden erg hun best om dit leed te verzachten en zorgen zij voor haar moeder zoveel als zij kunnen.

Een leerzame en bijzondere ervaring, waardoor China voor mij toch een beetje dichterbij is gekomen.

Belonen om te motiveren werkt niet!

Het motiveren van medewerkers om beter te presteren is een veel besproken onderwerp tijdens mijn werk met ondernemers.  “Werkt het als ik een deel van de beloning afhankelijke maak van hun resultaten?”  “ Wat levert dat op?” “ Voor welke functies kan ik dat allemaal invoeren?”

Maar heeft dat wel zin, vraag ik mij steeds af. Het is al heel lastig om de resultaat van een individu eenduidig te meten. Maar stel dat het kan: wat is de omzet die een verkoopmedewerker binnenhaalt waard, als de opdrachten vervolgens voor veel ellende zorgen in de productie? Dus moet je ook al iets toevoegen dat de kwaliteit van de omzet waardeert. Maar dat blijkt in de praktijk toch heel lastig. En beloon je daarmee de werkelijke toegevoegde waarde van iemand voor jouw onderneming? Of is deze persoon nu alleen nog bezig om zijn omzet te halen? En laat hij allerlei zaken, die bijdragen aan bijvoorbeeld een betere werksfeer, nu achterwege, waardoor anderen minder gaan presteren?

Waarom kijken we toch steeds zo naar die externe motivatoren (beloning) om de prestaties van onze bedrijven en organisatie te verbeteren? Waarom wordt er zo weinig gedaan om de interne motivatoren (passie, trots, eigenwaarde, …) van medewerkers aan te spreken? Is dit een kwestie van: niet weten of dat wel wat oplevert? Of is het meer een zaak van: niet weten hoe dat aan te pakken?

In deze film van Ted.com legt Dan Pink de bewijzen over de zin van intrinsieke motivatie en de onzin van extrinsieke motivatie voor ons neer. Er is al sinds jaar en dag telkens weer wetenschappelijk bewezen dat interne motivatie veel meer oplevert dan externe motivatie. Behalve als het gaat om eenvoudige, herhalende taken. Op het moment dat er enig denkwerk of beslissingen nodig is blijkt externe motivatie al minder goed te werken. Het bewijs ligt er: ondernemers stop met externe beloningen en ga je focussen op interne motivatie.

Hoe dan? Ga waardenvol ondernemen. Zorg dat mensen waardenvol werk kunnen doen, waarin zij het gevoel hebben een bijdrage te kunnen leveren vanuit hun eigen kracht en kunnen. Jouw medewerkers kunnen en willen dit allang, maar ben jij er al klaar voor? Het vraagt namelijk vooral een verandering aan de top van bedrijven, in de visieontwikkeling, het bepalen van gezamenlijke kernwaarden en het gedrag daarbij en het aanmoedigen en ondersteunen van medewerkers. Het vraagt om Posruptive Change.

Bent u er al klaar voor?

Voorleven is het nieuwe overtuigen

Ben je het ook zo zat, al die reclames die je vertellen dat je toch echt niet kunt leven zonder hun product? Of die adviseur die je uitlegt dat je dit zeker via hun theorie moet aanpakken anders wordt het niet wat? Of die baas die je keer op keer blijft herhalen dat je het toch beter anders kunt aanpakken? Of je vader of moeder die je zegt dat je nu groot genoeg bent om netjes met mes en vork te eten? Wie zijn die anderen om beter te weten hoe ik moet veranderen of mij moet aanpassen? Laat ze het eerste zelf eens doen en dan bekijken we wel of dit ook onze manier is.

Ik geloof dat de tijd van het overtuigen van anderen voorbij is. Of het nu gaat over marketing, advieswerk of opvoeden. Laten we stoppen om de ander te vertellen hoe hij het beter kan doen, en beginnen om het zelf voor te leven. Als het werkelijk zo goed is als wij denken, zullen anderen dat ontdekken, en als het bij hen past, zullen ze het vanzelf overnemen. Of niet? En dan is dat hun keuze.

Ik ervaar letterlijk hoe het is als je jouw kind niet meer blijft indoctrineren met regels, maar ze gewoon goed voorleeft. Het is zeker niet makkelijk, maar je hoeft steeds minder politieagent te spelen en dat is toch ook veel waard. Het aloude gezegde: goed voorbeeld doet goed volgen.

Maar ook in mijn advieswerk merk ik dat overtuigen, wat ik overigens altijd heel goed kon, steeds minder vaak effectief blijkt. Het wordt pas weer effectief als ik vertel vanuit eigen ervaringen. Niet om te overtuigen, maar om te laten zien hoe het ook kan. Er is namelijk geen beter of slechter, alleen maar andere manieren om makkelijker je doel te realiseren. En afhankelijk van je doel en je eigen mogelijkheden kies je de meest effectieve route.

Laat ik dan maar aan de slag gaan!

Focus is Reality

Als je een nieuwe auto hebt gekocht zie je ineens overal deze auto rijden, en als je zwanger bent zie je ineens overal zwangere vrouwen. En ik ervaar dat nu ook weer. Ik ben erg bezig met managementvernieuwing: wat is dat en hoe zou je dat goed kunnen doen. En ineens kom ik allerlei bedrijven tegen die er al deels of geheel mee bezig zijn. Van initiatieven als Great Place to Live, DeLimes en Congres Nieuw 2.0 tot gewone MKB-bedrijven die het zat zijn om op de oude, hierarchische manier, vanuit straffen en belonen mensen vooruit te moeten duwen.  Deze week weer een paar mooie voorbeelden gezien van hoe het anders kan. Bedrijven waarin mensen vanuit waarden met elkaar werken en een bijdrage leveren aan een waardevolle maatschappij. Ze zijn er natuurlijk allang: de bedrijven waar je werkelijk tot je recht kunt komen en je kracht kunt inzetten. Werk waarvoor je elke dag graag je bed uit komt. Waar ze de successen met elkaar delen en daar van genieten, omdat het echt en oprecht is. Niet om je borst vooruit te gooien van ‘kijk mij nou’, maar om elkaar te erkennen in de bijdragen en daar samen trots op te zijn. Ik sprak een ondernemer die een ‘succes-gong’ in de gang heeft hangen. Telkens als een medewerker een getekende offerte binnen heeft mag hij (of zij) op de gong slaan. Een andere ondernemer vertelde dat zijn medewerkers de kleur van de muren eigenlijk niet erg inspirerend vonden. Op een zaterdagmorgen pakten zij samen wat verf en kwasten en pasten dit aan naar hun eigen wensen. De ondernemer vond het prachtig.

Toch merk ik ook in veel discussies dat nog lang niet iedereen klaar is voor deze nieuwe wereld. Niet alleen veel ondernemers , managers en bestuurders zijn sceptisch of hun mensen dit wel kunnen en willen . Ook veel medewerkers in loondienst vinden het maar onzin. En als je dan doorvraagt geloven ze eigenlijk niet dat dit ECHT en OPRECHT zou kunnen gebeuren.

Waarom vechten zoveel mensen toch voor het behoud van organisaties en bedrijven waarin mensen niet serieus genomen worden? Is het angst, ego, behoefte aan controle, of macht?

Toch geloof ik dat we op weg zijn naar een nieuwe tijd, met nieuwe manieren van samenwerking en andere bedrijven en organisaties. Ik geloof in de Posruptive Change die aan het gebeuren is. Ik heb wel behoefte aan die nieuwe Reality. 

Ik kijk er naar uit!